aandacht

Ik ben geen chippendale, dat weet ik heus wel. Nooit geweest ook. Al had ik 20 jaar geleden, met een weelderige bos haar en 20 kilo minder zwemband, niks te klagen wat aandacht van Limburgse meisjes betreft. Ik had het alleen niet altijd in de gaten.

Tussen mijn 20e en mijn 35e verloor ik die wilde haren, kwam ik door ongezonde snelweghappen de nodige kilo's aan en ik bewoog minder dan goed voor me is. Mijn conditie holde achteruit. Als je een lijndiagram van mijn fysieke verval maakt zie je een opvallende parallel met de afname van vrouwelijke aandacht. In principe is dat (tot de midlife crisis definitief zijn intrede doet) geen enkel probleem, want ik ben ontzettend gelukkig getrouwd. Maarrrrrr...

Sinds een jaar of vier ben ik me bewust van een fascinerende ontwikkeling. Vanaf het moment dat ik de trotse papa van twee bloedmooie kindjes ben, vang ik met enige regelmaat blikken op van mevrouwen, zoals ik ze in jaren niet gezien had. Als ik tegenwoordig met die twee prachtige koters in een karretje door het winkelcentrum loop kijken meer vrouwen geïnteresseerd naar mij dan wanneer ik de kinderen thuis laat.

En nou hoor ik je denken dat het vast over de standaard vertederende blikken gaat, die doorgaans door schattige kleine kinderen worden opgeroepen, maar dat bedoel ik dus niet. Ik heb het fenomeen langdurig bestudeerd voor ik er mee naar buiten durfde te komen.

Ik zal proberen te beschrijven wat er gebeurt:

Stel. Ik loop van de supermarkt naar het parkeerterrein, met Art en Imme in een winkelwagentje. Dan passeer ik altijd wel een paar vrouwen die tussen de 25 en 45 jaar zijn. Sommige zijn zo met zichzelf of hun nagellak bezig dat de wereld om ze heen niet bestaat, maar velen kijken. Eerst zien ze het totaalbeeld, the big picture. Min of meer onbewust wordt hun aandacht getrokken door een willekeurige vader met twee vrolijke kinderen in een karretje. Razendsnel wordt hun aandacht opgezogen door die kinderen. Hier zie je duidelijk dat moment van vertedering. Het òòòòòh en ahhhh gebeuren. De kinderen lachen vriendelijk terug of ze zijn druk met hun kaasstengel, dat doet er eigenlijk niet toe. We passeren elkaar bijna en dan gebeurt het. Die vrouw kijkt opeens naar mij. Ze ziet een forse man, kalend, met een half verzakt linker oog en normaal gesproken niet in de meest modieuze kleding gestoken. Maar de perceptie bij die dames lijkt heel anders. Hun blik gaat van de kinderen naar mij. Met enige regelmaat voel ik me dan bekeken alsof ik een woeste krijger ben. Een Brad Pit, Leonardo di Caprio. Die dames reageren precies zoals mijn vrouw verlekkerd kan kijken naar George Clooney in een oude herhaling van ER.

Waarschijnlijk zijn het oerdriften. Het is een instinctieve reactie. Die vrouw zal over het algemeen wel smaak hebben, maar nu ziet ze een man die kennelijk twee van zulke wonderschone kindertjes kan produceren en dat doet iets met de hormoonhuishouding. Denk ik.

Ik heb er niet op gestudeerd, ik heb het alleen bestudeerd. Ik observeer. Kijk zo onopvallend mogelijk nog even om en tref dan vaak nog een keer de ogen van zo’n dame. Ik hoef mezelf ook geen illusies te maken, zo’n impulsieve reactie is natuurlijk van korte duur. Die dames landen alweer voor ze het zelf in de gaten hebben. Het heeft helemaal niets met mij te maken. Eerder met Art en Imme. En die zijn inderdaad ook heel goed gelukt. Wat volgens mij trouwens meer een verdienste van mijn knappe vrouw is, dan van mijzelf.