de 5d's

Het was een klein tafeltje, vlak bij de deur. We zaten een beetje ingeklemd. Ik met mijn rug naar de zaak. Ruud had beter zicht op het interieur van Café West, maar hij is dan ook trendwatcher. Die heeft aan louter zicht op de deur niet voldoende. Ik wel. Ik moest me volledig focussen op de inhoud. Mijn persoonlijke internetgoeroe en socialmediadeskundige gaf een klein college.

Over de invloed die je hebt als je actief bent op Twitter, Facebook, LinkedIn enzo. Dat je die invloed kan meten en hoe je op simpele wijze weer iets kan doen met die data. Meten is weten. Wie bereik je en hoe? Ben je een curator, een broadcaster, taste maker of een celebrity? Een syndicator, feeder, thought leader of een pundit. Een dabbler, conversationalist, een socializer of een netwerker. Maar je kan ook gewoon observer zijn. Explorer, activist of specialist. Het is maar net wat je deelt, hoe je mee doet, of je luistert en wat je creëert. Ben je gefocussed en hoe consistent kan je zijn? Dat moet je weten anno 2012.

Ik noteerde in het memopad van mijn Blackberry een webadres. Daar moest ik maar eens even kijken.

Vervolgens ging het gesprek over ‘sprankelend inspireren’. Volgens mij is dat twee keer dubbelop, maar in de communicatie noemen we zo’n kreet ‘pakkend’. En daar moet ook ik wat mee, want in deze tijden moet iedere zelfstandige ‘creatief ondernemen’.

Er kwamen nieuwe biertjes op tafel. En nog een rondje. En meer en meer en meer. Ik kreeg de indruk dat we goed bezig waren. Mijn vriend zette mij op een nieuw spoor. Hij motiveerde me om eens verder te kijken dan de neus lang is. Hij had het over de 5D’s en ik dacht even dat we over fotografie spraken. Maar de 5D’s zijn van: Dromen, denken, durven, doen en doorzetten.

Eigenlijk vaar ik ook al jaren rondjes in mijn eigen veilige haventje. Het is hoogste tijd voor een volgende stap. Op weg naar eeuwige roem.

Gelukkig gebruikt Ruud het woord ‘Tsjakka’ niet.

Opeens was hij afgeleid. Ik keek om en zag twee meisjes aan een tafeltje verderop. Ze hielden een iPhone op ons gericht en keken lachend in het schermpje. Ik kon niet anders dan denken dat zij een foto van ons maakten. Hadden ze mij herkend of was mijn vriend Ruud hier de bekende kop? Hij heeft immers veel meer followers dan ik.

We gingen er allebei even goed voor zitten, Ruud en ik. Je weet tegenwoordig immers nooit waar zo’n foto opduikt. We lachten en de meisjes lachten terug. Allebei blond en zeker Blekerwaardig.

Ik moet eerlijk bekennen dat mijn ijdelheid het won van nuchter verstand. Ik genoot van mijn beroemdheid. Tot Ruud zich realiseerde dat het toestel aan beide kanten een lens heeft. Die meisjes zaten een kiekje van zichzelf te maken. Ze legden een momentje vast; waarschijnlijk om het te delen in hun eigen kringetje. Wij waren in hun ogen gewoon twee nobody’s die keken naar dit fotomoment alsof ze nog nooit een iPhone in levende lijve hadden gezien.

Het was hoog tijd voor een laatste rondje.