We waren voor een mooi KRO programma in Voorst, bij Zutphen. Ik ken in die omgeving niet veel mensen en was dan ook verbaasd dat er, op de oprit van de mensen waar we te gast waren, een meneer liep met een bekend gezicht. Plaatsen kon ik hem totaal niet, maar hij keek ook net even wat langer in mijn richting.
De regisseuse had aangekondigd dat een vriend van onze hoofdpersoon aanwezig zou zijn. Kennelijk kende ik die man en hij mij.
We schudden elkaar de hand. Nog steeds wilde geen enkel belletje rinkelen. Ook niet nu ik zijn naam had gehoord. Een groot vraagteken hing boven mijn hoofd. Ik moest er nu eerlijk voor uitkomen dat ik geen idee had, anders zou het later op de dag nog behoorlijk gênant kunnen worden.
‘Ik ken jou ergens van…’, zei ik.
De man moest lachen. Hij wist het wel.
‘Jij hebt bij AT5 gewerkt’ zei hij en dat klopt. ‘Jullie kwamen vaak bij Schiller… en ik werkte daar achter de bar.’
Koekoek! Opeens viel alles op zijn plek. Natuurlijk wist ik het weer. Ontelbaar veel vaasjes bier heb ik bij de goede man besteld. In die dagen heb ik daar een fortuin achtergelaten. Of op zijn minst het geld voor een middenklasse auto. Hij heeft die biertjes getapt en voor elk biertje een streepje achter mijn naam gezet. Het is ook logisch dat ik dit minder goed weet dan hij.
Korsakov.
Hoewel ik zijn collega Simone natuurlijk niet ben vergeten, maar dat terzijde.
Het blijft toevallig, zo ver van het Rembrandtplein, en zoveel jaren later. Ik zie mezelf weer op de bar klimmen om een dronkenmansdansje te maken. Dat werd niet echt op prijs gesteld in deze gelegenheid. Alle mislukte versierpogingen die weggespoeld dienden te worden met bier of whisky. Goede gesprekken met Theodor Holman en Theo van Gogh. Maar ook de zoektocht naar een gedicht van AFTH van der Heijden op de binnenkant van een toiletdeur. De lange live-uitzending tijdens een of andere verkiezingsavond. Dronkenmanspraat met Wim T Schippers. Enzovoort, enzovoort.
Ik kwam daar op dinsdagavonden, soms op woensdag en altijd op donderdag- en vrijdagavond. Van 1994 tot ongeveer 1999 hoorde ik daar tot het meubilair.
Het is alweer lang geleden. De goede oude tijd.
Het is alweer lang geleden. De goede oude tijd.
De gewezen barman sprak in het bijzijn van mijn nieuwe opdrachtgever de legendarische woorden: ‘Ik heb jou heel wat keren buiten moeten gooien, maar daar kan jij je waarschijnlijk niets meer van herinneren.’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Ik wil reacties altijd eerst even lezen, voor ze op dit weblog worden geplaatst. Daarom kan het even duren voor een reactie wordt gepubliceerd. Ik plaats niet zomaar elke reactie. Het is mijn weblog, dus ik bepaal wat ik een goede reactie vind en wat niet. Als je het er niet mee eens bent, dan moet je lekker zelf een weblog beginnen.
Anonieme reacties zal ik extra kritisch bekijken.