'Piemel!' zegt Art (4) tegen mij. Ik waarschuw hem en hij zegt het prompt nog eens. Dus moet hij op de gang. Voor straf. Kom ik terug in de kamer, kijkt Imme (2) me strak aan en zegt: 'Piemel!'
Boven hoor ik mijn lieve Lief gniffelen.
Nu zitten beide kinderen gebroederlijk op de trap en ze hebben nog plezier ook. Dus moet ik constateren dat ik zojuist geen enkele indruk heb gemaakt. Wat ben ik toch een lulletje rozenwater…
3 reacties:
Whahaha.... Maar wel weer een prachtige foto. Dat maakt vast veel goed!
Je mag er eigenlijk niet om lachen, maar toch geweldig!
Dit zijn van die blogpostjes die me hartelijk doen lachen. Leuk.
Een reactie plaatsen