reinonline

van onze speciale verslaggever

2009-11-10T14:18:00.004+01:00

Utrecht. Het is prettig als in drukke tijden lezers van deze blog een beetje meedenken. Wanneer ik met een lichte vorm van writersblock zit is het fijn als iemand een verzoeknummer aanvraagt. En deze week kreeg ik een mail van collega Ad Testers (ik weet niet zeker of ik hem ken) die een mooi verhaal eerlijk heeft opgeschreven. Het kan zo op de blog. Dus waarom niet?

Beste Jan Rein,

Ik zit op dit moment op een hotelkamer mezelf te vervelen, kwam op je site uit en las een verhaaltje over camera-blunders. Ik heb er nog wel eentje over mijn meest belangrijke opname ever!
Op een dag moest ik voor Hart van Nederland naar Scheveningen. Milosevic was gearresteerd en onderweg naar Nederland. Ik was de cameraman die dat voor SBS6 moest vastleggen. Zo gezegd zo gedaan. Als een speer naar Den Haag, want ik wilde natuurlijk niet te laat komen.
Nou, dat was ik zeker niet.
Urenlang stonden we met z'n allen voor de gevangenispoort. Zeker twintig cameramensen en een zwik fotografen. Komt er een man naar me toe, een omwonende van de gevangenis.
"Wat gebeurt er hier eigenlijk allemaal?", vroeg hij in het algemeen.
Ik zei hem dat we stonden te wachten op Milosevic en dat ik dacht dat hij met een helicopter zou komen, in plaats van met de auto, wat de rest dacht.
"O", zei ie; "Daarom hebben ze vanmiddag die kabels weggehaald op de luchtplaats..."
"Asjemenou" dacht ik.
Ik vraag snel of ik met 'm mee kan om dan maar vanaf zijn dak te gaan kijken.
Vond ie geen probleem.
Dus weer een paar uur op het dak gestaan. Een perfecte plek. Zelfs de dikke bomenrij rond de gevangenis liet een steekje vallen, want bij hem stond er geen boom voor de deur.
Opeens toeketoeketoeke; heli-geluid.
Mijn hart gaat tekeer als een gek! Ik druk het opnameknopje in en check wel 10 keer of de camera loopt, houd mijn duim van het knopje weg en probeer rustig te blijven. Ik wist gewoon dat ik de enige was die er nog met een Beta stond.
Ja hoor; daar was ie dan, recht voor mijn neus stapt Milosevic uit de helikopter. Ik wist niet waar ik het zoeken moest, zo blij met de beelden.
Gelijk terug kijken! Ja het staat erop!!!!
Maar tijdens het terugkijken komt er nog een heli aanvliegen.
Hup, snel weer opnemen…
Na tien seconden zegt de dochter des huizes van een jaartje of 13; "Ben je nu niet over je beelden aan het opnemen?"
Ik viel zowat flauw.
Weer terugkijken... Je ziet de heli van Milosevic aankomen, hem uitstappen en naar een grote poort lopen. Deuren gaan open en even later weer dicht. Ze blijven 2 seconden dicht en... Daar is de tweede heli dan...!
#!@^%$#$& Tering-jantje, wat een mazzel zeg.
Even later stopt die opname en zie je Milosevic, met zijn bewakers door een gang lopen.
Ik had gewoon alles nog! Maar dat was wél de laatste keer dat ik iets terug gekeken heb.

Misschien heb je er iets aan. Ik schaam me er nu niet meer voor... ;-)

Ik zeg: Ad bedankt!!!
Dit soort (h)eerlijke verhalen zijn altijd welkom. Het scheelt mij een hoop tijd en dan hoef ik niet iedere keer mezelf een beetje belachelijk te maken...

kameleon

2009-11-09T15:35:00.003+01:00

Achel, België. De vorige week heb ik me twee dagen fulltime bezig gehouden met de vraag: ‘Wat is een goede cameraman?’ Een regionale omroep zocht cameralieden en ik mocht plaats nemen in de sollicitatiecommissie. Veertien gesprekken hebben we gevoerd.
Zaterdagavond zat ik in een Belgisch restaurant met Jan en Annie de Rooij. De levende rallylegende en eigenaar van een gigantisch transportbedrijf had ons uitgenodigd aan het eind van een lange draaidag. Zo’n aanbod kan en mag je niet afslaan. Dus heb ik het thuisfront gebeld met de mededeling dat het een paar uur later zou worden.
Halverwege de avond moest ik aan een paar sollicitanten denken. En opnieuw aan de vraag wat er allemaal van een cameraman verwacht wordt.
Iedereen kan leren hoe je een camera bedient. Ook de basisregels van compositie zijn niet heel ingewikkeld. Wie hard zijn best doet komt al gauw tot een aardig filmpje. Om een redelijke cameraman te worden moet je vooral veel vlieguren maken.
Als je cameraman bent of denkt dat het zover is, begint het pas. Dan moet je op pad met wispelturige verslaggevers, onzekere presentatrices en nurkse regisseurs. En of je daar maar even mee wil dealen? Voor je het weet zit je aan tafel met een rockster, een minister, topsporters, leden van het koningshuis of de man die zaterdag officieel afscheid nam van de rallysport en Dakar in het bijzonder.
In de oude racetruck, waarmee hij ooit Parijs-Dakar won, heeft Jan de Rooij zijn laatste rondjes voor het publiek op het Eurocircuit gereden. Wij hebben hem thuis opgehaald, zijn met hem meegereden naar Valkenswaard en volgden met de camera voor RTL GP elke stap die hij zette, tot hij weer thuis was. In de keuken hebben we nog een lang interview met Jan en Annie opgenomen.
Tussen de bedrijven door vroeg Jan of de heren van de televisie het misschien leuk vonden om een hapje mee te gaan eten.
Eerder op de dag had ik weer eens gezien hoe mateloos populair de man is in het wereldje dat de Dakarrally zo mooi vindt. Hij heeft honderden handtekeningen uitgedeeld en is tientallen keren op de foto gegaan met iemand die dat graag wilde of met de kinderen van een vader die dat nodig vond. Jan de Rooij is absoluut een fenomeen. Zijn oude DAF trucks zijn inmiddels museumstukken.
Het werd reuze gezellig in het restaurant. Vooral dankzij het geweldige gevoel voor humor van de regisseur en de producent. Zelfs Jan en Annie zaten op de praatstoel. Maar ik durf ook met een gerust hart te verklaren dat de cameraploeg er zeker toe heeft bijgedragen dat er flink gelachen werd.
Nou houd ik er niet van om mezelf op de borst te kloppen en ik zal ook gelijk toegeven dat ik aan het eind van de avond door vermoeidheid inkakte. Waar het om gaat is dat het sociale aspect misschien wel het belangrijkste is waar een goede cameraman (en geluidsman) aan moet voldoen. Je moet je als een soort kameleon aanpassen aan de meest uiteenlopende situaties en gezelschappen.
Zo komen we terug bij de reeks sollicitatiegesprekken en de vraag wat een goede cameraman is. Ik heb zeer ervaren cameramannen voorbij zien komen waarbij ik me af vroeg of ze sociaal sterk genoeg waren, ik heb veel middelmaat gezien en een jonge knul die absoluut heel ver komt, omdat hij gretig was, leergierig en slim. Hij sprak met zoveel passie en liefde over het vak dat hij mij ervan overtuigde dat het met de technische kant van camerawerk wel goed komt. Maar dit talent was in mijn ogen vooral sociaal zeer vaardig.
Ik zal zijn naam hier niet opschrijven, hoewel ik zeker weet dat dit ventje niet naast zijn schoenen gaat lopen. Wel ga ik die naam onthouden en ik weet zeker dat hij op een dag op de aftiteling van een prachtig programma staat. Over een paar jaar -of misschien zelfs eerder- zit hij aan tafel met burgemeesters, directeuren van grote bedrijven of andere beroemdheden en dan gaat hij zich probleemloos staande houden. Waarschijnlijk kan hij die mensen zelfs een leuke avond bezorgen, wat het vertrouwen en het filmen weer ten goede komt!

Sommige mensen hebben zoveel vertrouwen in me dat ik de lifetime-achievement award even bij me mocht houden. Wat dan wellicht weer minder verstandig is....

nobody's wife

2009-11-06T23:41:00.003+01:00

Den Haag. 04:26. Art is wakker. Doedoe is kwijt; zijn favoriete en onmisbare knuffel ligt ergens bij zijn voeten. Vanaf het moment waarop ik mijn zoon weer heb ingestopt kan ik niet meer slapen. Telkens wanneer ik extreem vroeg uit de veren moet slaap ik onrustig.
04:45. Twee wekkers gaan min of meer tegelijk. Snel druk ik ze uit, in de hoop dat de rest van de familie door slaapt. Ik gooi een plens water in mijn gezicht, poets mijn tanden, kam mijn haren (grapje) en trek een setje kleren aan dat ik gisterenavond klaar heb gelegd. Liefst zou ik even douchen, maar dan denkt Art dat de nieuwe dag al begonnen is. Voor hem nog even niet.
05:05. Als een dief in de nacht sluip ik het huis uit. Boven hoor ik mijn zoon. Hij is toch wakker geworden. Voor zijn moeder is het te hopen dat meneer zich nog even omdraait. Met mijn duffe kop rij ik de krantenjongen bijna van zijn fiets.
05:27. Hoewel ik op dit onmenselijke tijdstip totaal geen trek heb stop ik bij BP tankstation Voordaan, langs de A27, om een broodje, een ontbijtdrankje en een pakje kauwgom te kopen.
05:41. De Bora staat vandaag op pole position in een parkeergarage op het MediaPark. Het blijft een beetje vreemd dat uitgerekend hier, zo dicht bij de studio en de zenders mijn autoradio altijd stoort.
05:44. Peter van de uitgifte begroet me hartelijk als altijd. Weet hij wel hoe vroeg het is? Het bekertje koffie dat hij voor mij haalt kan ik wel weer waarderen. Als hij ook nog de auto voor rijdt, zodat ik direct kan inpakken, kan deze ochtend niet meer stuk.
06:38. Ik rij min of meer langs mijn huis. Nu met een auto vol spullen en een vriendelijke geluidsman aan mijn zijde. We gaan naar Den Haag. Mooie stad, achter de duinen.
07:19. Keurig op tijd meldt de filmploeg zich in het Crowne Plaza Hotel. Waar ken ik deze omgeving ook alweer van?
Uiteraard zijn we de eersten. Kopje koffie erbij en als Willem arriveert overleg. We bespreken wat ons te doen staat vandaag. Uiteraard niet zonder flauwe afzeikgrapjes, waar we gelukkig zelf ontzettend hard om kunnen lachen.
08:35. Drie prachtige nieuwe HD minicamera’s hangen in een oude Citroen DS. Fluitje van een cent. Lang leve de gaffertape en het kartonnetje van het lichtfiltersetje. Ik heb even zitten pielen met het menu van de harddisk recordertjes, maar deze Sony HXR-MC1P is super gebruikersvriendelijk.
09:03. Presentator Frank Evenblij (onder andere van de Jakhalzen) geeft een ferme hand. Ik ken hem alleen nog maar van televisie en verhalen van collega’s. Hij heeft er zin in. Dit is de misschien wel de meest prestigieuze tv-opdracht die hij tot nu toe heeft gekregen. Ik vind het een hele eer dat ik er bij mag zijn.
We gaan snel de stad in om een paar loopshots te maken. Het is opgeklaard en het zonnetje schijnt.
09:55. Als we wachten op de eigenaar van cafe De Paap loopt een oudere man voorbij die, zodra hij ons ziet, heel hard “Televisie!!!” roept. Frank en Willem vragen zich af of hij ook heel hard “Boekhouding!!!” zal schreeuwen als hij een accountant tegen komt.
10:57. Anouk arriveert. De Paap is subtiel uitgelicht. Ik hoop maar dat het niet te subtiel is. We gaan draaien. De dag is eindelijk begonnen!
13:17. We lopen naar het restaurantje waar de lunch geserveerd wordt. Inmiddels heb ik twee schijven van veertig minuten vol gedraaid. Eentje in De Paap, de andere in De Pater. Twee donkere kroegen en alles van de schouder. Dat voel ik wel. Het zijn lange gesprekken, maar inhoudelijk is het steengoed. Ik neem mijn pet af voor Frank en maak een diepe buiging voor Anouk. Zoals vandaag heb ik haar nog nooit gezien. Ik vrees dat we unieke televisieopnamen hebben gemaakt. Ze is veel sympathieker dan ik altijd heb gedacht. Open, eerlijk, grappig, ontwapenend, lief en ze zit er schitterend uit. De zangeres komt dwars door het beeld heen.
17:20. Wrap. Anouk is kapot en ik begrijp het. Ze is zwanger en ze heeft alles gegeven. Eigenlijk was het een ontzettend lang interview, maar dan op vier of vijf verschillende plekken. Deze middag hebben we met die DS door de stad gereden. Anouk en Frank hebben een stukje onder de bomen gelopen op het Lange Voorhout. Daarna hebben we nog een interview gedaan in een andere kroeg en tot slot zijn we op de Boulevard in Scheveningen uitgekomen. Omdat het te winderig was hebben we binnen in de speelhal een hilarische scène opgenomen. Nu is het klaar. De auto van Anouk rijdt weg. Wij pakken onze spullen in.
18:16. Bijna thuis. Alleen moet ik nog even heen en weer naar Hilversum om de cameraspullen terug te brengen en de Bora op te halen. Gelukkig rijdt de geluidsman. Kan ik een beetje schrijven.
19:38. Ik verlaat Hilversum. Onderweg ga ik nog even snel iets eten, want ik sterf bijna van de honger. Als het een beetje mee zit ben ik om kwart over acht thuis. Dit zijn pittige dagen. Maar het was zeer de moeite waard. Ik denk dat ik de nieuwe cd van Anouk toch maar ga kopen...

veer

2009-11-02T20:36:00.002+01:00

Slik. Hier word ik weer vrolijk van!
Meer veren in de bibs dan Pino op zijn pak.

hooliganisme

2009-11-02T15:47:00.002+01:00

Heerenveen. Ik had me verheugd op zaterdagavond. We zouden voor Het Klokhuis een reportage maken over de registratie van een voetbalwedstrijd. Wat erbij komt kijken voor je met het bord op schoot de samenvatting van SC Heerenveen – ADO kan aanschouwen. Een interessant ‘achter de schermen’ onderwerp en leuk om te draaien, omdat het zowel tv-technisch als inhoudelijk voor ons een thuiswedstrijd was.
Voor een goede Klokhuisaflevering heb je veel materiaal nodig. Er moest dus een boel gebeuren tussen half twee ’s middags en kwart over negen ’s avonds. In ons script stonden scènes over het opbouwen van de camera’s in het stadion met uitleg over de posities en rolverdeling en waarom er minimaal zeven langs de lijn staan. Een interview met regisseur Pascal Clement van Studio Sport, teksten over het geluid, de commentator, de regiewagen, titels en het fenomeen ‘slow motion’. Dit alles moest in zo’n volgorde worden opgenomen dat de ploeg van Cinevideo zo min mogelijk last van ons zou hebben. We mochten het echte werk natuurlijk niet verstoren. Hierdoor hadden een strak schema met amper tijd om adem te halen.
Gelukkig ging alles zeer voortvarend. Mede dankzij alle steun van de collega’s die de wedstrijd moesten registreren. Die hoef je gelukkig niet veel uit te leggen. Ook de mensen van Heerenveen en het stadion bleken buitengewoon attent en behulpzaam. Tot de wedstrijd begon waren wij van Het Klokhuis uiterst gelukkig en tevreden.
En toen moest ik een shot maken van Camera 4 in actie. De camera die bij de middenlijn staat en onder andere beelden maakt van de trainers. Hier stond een fluorescerende jas in de weg, met op de achterkant in grote zwarte letters het woord ‘Steward’. Ik vroeg de meneer in die jas of hij een stapje opzij wilde doen, maar hij moest eerst weten waarom. Voor ik dat goed en wel had kunnen uitleggen begon hij in een portofoon te praten. Hij vroeg niet of ik toestemming had, waar mijn pasje was en zag kennelijk niet dat ik zo’n opvallend hesje aan had, dat alleen gedragen wordt door cameramensen die toestemming hebben om op en rond het veld te filmen. Hier moest opgetreden worden…
Dat ik alleen maar door het hek wilde filmen kreeg ik niet meer uitgelegd. Ik werd bruut weggestuurd met de mededeling dat het hoofd van de afdeling veiligheidszaken van niets wist. Kennelijk moet je vooraf iedereen in het stadion persoonlijk informeren over je komst. Het is niet voldoende om toestemming te regelen bij de instanties die over uitzendrechten en tv-opnamen gaan. Een akkoord van de ECV, Endemol, de NOS en de perschef van de club is duidelijk niet genoeg.
Ik mocht niet filmen en daarmee basta! Dat ons onderwerp zo in duigen dreigde te vallen en dat dit nogal wat kosten met zich mee bracht deerde deze stugge Fries niet. Regels zijn regels. Orders zijn orders. Even luisteren en zelf een beetje nadenken is verboden. Als er geen rellen zijn, kan je ze zo krijgen. Ik weet dat dit het systeem is, maar het wordt tijd om dat systeem te veranderen.
De tijd tikte vrolijk verder. Ik voelde de druk van onze strakke planning en kreeg de indruk dat er met deze Seyss-Inquart niet te praten viel. Jammer dat ik uitgerekend hem had aangesproken, want de collega die naast hem stond keek met verontschuldigende blik en haalde, achter de rug van onze plaaggeest, zijn schouders op alsof hij wilde zeggen: ‘Ik kijk vaak naar Het Klokhuis en weet dat dit een onschuldig programma is, waar je nog eens iets van kan leren.’
Boos deed ik een stap naar achteren, om ongelukken te voorkomen. Mijn ECV pasje in de hand. ‘All Access’ staat er op. Het hesje, waarop in grote witte letters TV staat, trok ik recht. Op dat moment ontplofte de meest vredelievende regisseur op aarde. Onze Leo doet nog geen vlieg kwaad en ik wist helemaal niet dat hij boos kon worden, laat staan dat ik kon bevroeden dat hij zoveel agressie in zich had. Hij probeerde het heel even vriendelijk en werd vervolgens witheet. Ik dacht dat dit moment zou leiden tot een levenslang stadionverbod, maar gelukkig greep presentator Bart tijdig in.
En toen floot de scheidsrechter de eerste helft af. Had hij wellicht de spreekkoren van de Klokhuiscrew verkeerd geinterpreteerd? Nee, het was gewoon tijd. Wij hadden een heel kostbaar kwartier verspeeld.
In de rust kwam alles goed met een beetje hulp van de lieve persdame en de cameramensen op het veld die bereid waren een beetje te acteren. Excuses maakte de steward natuurlijk niet. Sorry zit niet in hun vocabulaire (en het woordje vocabulaire overigens ook niet).
Onze planning lag overhoop. Het schema kon de prullenbak in. Wat we in de rust hadden moeten draaien moesten we nu in de tweede helft doen en dat had concequenties voor de mensen in de regiewagen. Die bleken gelukkig wel heel professioneel.
Aan het eind van de avond hadden we ons boodschappenlijstje afgewerkt. Met hangen en wurgen is in deze een leuke woordspeling. Over mijn eigen bijdrage was ik niet meer zo tevreden. Het incident met die stomme suppoost had me behoorlijk opgefokt en dat is een toestand waarin ik niet optimaal functioneer. Jammer, want ik had me zo op zaterdagavond verheugd...

de jongste bediende

2009-11-01T16:51:00.003+01:00

Den Haag. De klus zat er op.
“It’s a wrap!” had de producent hard geroepen, waarna de uitnodiging voor een hapje en een drankje volgde. Van het strand in Scheveningen moesten we naar een gezellig restaurantje aan de andere kant van de stad. Opeens had iedereen haast. De mannen van de televisie hadden honger!
We waren met een grote ploeg. Er hing een uitgelaten sfeer. Met deze lange, vermoeiende draaidag was een eind gekomen aan een slopende serie. Zes man sterk sprongen we in het eerste crewbusje dat we zagen. Achter het stuur zat de jongste bediende.
“Hup, rijden met die bak!” moedigden wij de chauffeur aan. De grootste mond zat voorin en had de TomTom al in zijn hand om het adres in te voeren.
“Hup hup!”
Het was de bedoeling om zo snel mogelijk aan de Wiener Schnitzel te zitten. Liefst eerder dan de rest. Niet dat er een reden was om nu opeens haast te maken. Het was gewoon een principeding. Een jongensding, zo je wilt. Zet zes uitgelaten kerels bij elkaar in een busje en je hebt chaos op de weg.
Alleen de chauffeur werkte in eerste instantie niet helemaal mee. Die gaf onvoldoende gas.
“Rij eens door man!”
“Heb jij je rijbewijs bij een pakje Bona gekregen?”
“Man, haal die bejaarden gewoon even in!”
“Of durf je niet?”
“Gas!!!”
Opmerkingen die grappig bedoeld waren, maar waarvan de bestuurder zichtbaar nerveus werd. Hij wilde graag stoer zijn en er een beetje bij horen, maar hij ook heelhuids aankomen op de eindbestemming. Het was een jonge jongen. Nog niet zo lang in het bezit van een rijbewijs. Heel zeker voelde hij zich niet achter het stuur van zo’n Transporter. Op zijn linker schouder zat welliswaar een beschermengeltje, maar als hij over zijn rechter schouder keek zag hij vijf duiveltjes, verkleed als collega.
Hij wilde zich niet laten opfokken, maar dat gebeurde wel.
“Wil je ook een stuurtje?” Met onze eigen woorden probeerde hij gevat iets terug te doen, maar dat was dom. Nu kreeg hij helemaal de wind van voren.
“Kan jij dan helemaal niks???”
Met hoge snelheid vloog het busje uiteindelijk over de klinkers van de Scheveningseweg. Best een beetje onverantwoord. Aangekomen bij het Crowne Plaza Hotel riep iemand dat we naar links moesten. De Professor B.M. Teldersweg op. Onze gedreven bestuurder zag dat dit niet mocht, maar deed het toch. Tot overmaat van ramp draaide hij zo vroeg in dat hij de achterkant van een dure BMW ramde met de linkerkant van ons busje. Krak.
“Whoops!”
“Wat doe je nu?”
“Sukkel!”
Midden op straat lag een bumper. Uit de BMW stapten een kakker en een blonde dame. Die auto was van haar vader. Sorry, sorry, sorry. De schade leek mee te vallen, maar het was duidelijk dat beide auto’s overgespoten moesten worden.
Onze chauffeur stond te trillen op zijn benen. Hij kon wel wat steun gebruiken. Voor het eerst in zijn carrière kreeg hij te maken met een schadeformulier, verzekeringspapieren en de politie. Binnen twee minuten stonden er twee agenten op de stoep. De schreven direct een bekeuring van zestig euro uit voor het niet verlenen van voorrang en ze maakten aanstalten om een bon te schrijven voor het linksaf slaan op een plek waar dat niet mag. Omdat we zo lief waren bleef het dat laatste bij een waarschuwing.
De boete hebben we gedeeld, dus dat viel mee. Wel kregen we onwijs op onze donder van de directeur van het facilitair bedrijf, omdat zo’n schade sowieso duizend euro eigen risico kost en dat was meer dan de winst van het hele project, waar we met z’n allen zo hard voor gezwoegd hadden.
Hoewel ik niet degene was die het hardst heeft zitten jennen in dat busje voel ik me wel schuldig. Maar of ik het had kunnen voorkomen betwijfel ik. Stoer gedrag zit diep. En die knul kan gewoon niet rijden.

50 jaar NDT clip

2009-10-28T20:31:00.000+01:00

prutsers

2009-10-28T00:05:00.003+01:00

Utrecht. Ik ben in dit leven tweemaal ontslagen. Een keer als barman van Cafe ’t Luifeltje, omdat de eigenaar mij bij nader inzien liever aan de andere kant van de toog had. Daar kon ik me wel in vinden. Ik zat nog in mijn proeftijd en vond het nuchter een stuk minder gezellig in mijn stamkroeg. De tweede keer dat ik ontslagen ben zit me echter nog steeds dwars. Al gaat het hier over een conflict dat stamt uit 1991.
Ik was vrijwilliger bij de Lokale Omroep Start in Geleen. Ruim vijf jaar had ik bloedfanatiek gewerkt als kabelkrant-typist, nieuwslezer, telefonist, sportverslaggever, radiopresentator, kabelassistent, cameraman, editor, eindredacteur en regisseur. Daar heb ik de basis gelegd voor mijn huidige carrière. Het was een schitterende tijd. Dat ik bleef zitten op 4 Havo kon me niets schelen. De lokale omroep ging boven alles. Tot die club op een dag gereorganiseerd werd en een nieuw bestuur ging luisteren naar een meneer waarover ik niks dan goeds mag zeggen. (De lamlul is inmiddels overleden.)
Hij vond het echter niet prettig dat er mensen waren die meer verstand van televisiemaken hadden dan hij. Op een dag kreeg ik een officiële waarschuwing, omdat ik verdacht werd van corrupte handelingen. Nou is dat in Limburg niet zo gek, maar ik was me van geen kwaad bewust. Toen ik protesteerde werd ik door de voorzitter, ene mevrouw Renate Haverhoek, op staande voet ontslagen. De toegang tot de studio werd me ontzegd. Mijn hobby werd bruut afgepikt en wat ik ook probeerde; naar argumenten werd niet meer geluisterd.
Er werd uiteindelijk een hele vriendengroep ontslagen. Het werd een behoorlijke rel in het Geleense. De regionale kranten stonden weken lang vol met verhalen over het gedoe bij de lokale omroep. In die periode schreef iemand het prachtige gedicht: “Renate, was ik maar met je getrouwd! Dan kon ik je verlate.”
Ik was 19. Die omroep was mijn alles. De liefde voor het vak zat dieper dan diep en ik wilde niets liever dan stapje voor stapje richting Hilversum. Voor mijn gevoel werd door al mijn dromen een dikke streep getrokken. Dat deed pijn en het maakte me ontzettend boos. Zo boos dat ik nog steeds haatdragend ben als ik aan dit absurde voorval denk.
Ergens hier op zolder, in een doos, zit een dikke ordner vol papieren uit die tijd. Ik zou ze er nog eens bij moeten pakken om alle details op te rakelen, maar neem van mij aan dat die mevrouw Haverhoek, door mij als vrijwilliger te ontslaan, de grootste fout van haar leven heeft gemaakt. Mocht ik haar ooit nog eens geheel per ongeluk tegen komen, dan zal ik het niet nalaten om uit te leggen hoe dom dit was. Maar excuses worden niet meer geaccepteerd.
Met mij is het toch nog goed gekomen. Dat kan je over de lokale omroep helaas niet zeggen. Ze zijn in een diep dal terecht gekomen en na achttien jaar nog steeds even amateuristisch. Dat zie ik wel eens als ik bij mijn ouders ben en het niet kan nalaten om even naar kanaal 30 te zappen.
De omroep bestaat bijna 25 jaar en ter gelegenheid van dit heugelijke feit had iemand bedacht om een reünie te organiseren voor (oud) medewerkers. Dat bleek minder eenvoudig dan ze dachten, want een hoop belangrijke personen uit het verleden zijn niet uitgenodigd, waaronder een paar medeoprichters. Mij hebben ze uiteindelijk wel weten te bereiken en ik had speciaal vrij genomen om erbij te kunnen zijn. De oude fotoboeken lagen al klaar, maar twee dagen voor de reünie hoorde ik viavia dat het bestuur van de lokale omroep de reünie had afgeblazen. Officieel wegens een gebrek aan aanmeldingen, maar ik begreep dat het vooral te maken had met gekonkel en organisatorische problemen. De arme prutsers.
Het schijnt dat ze het in april nog eens gaan proberen. Waarschijnlijk word ik daarvoor nu niet meer uitgenodigd, maar als ze me vragen dan kom ik. In de hoop dat ze ook mevrouw Haverhoek uitnodigen. Dat kan een interessante avond worden.

juli 1990

Schindler's Lift

2009-10-27T00:15:00.000+01:00

Utrecht. Voor het VARA programma Kassa was ik de vorige week in Hoogezand, waar we een reportage maakten over een bejaardenflat waar de liften voortdurend defect zijn. Een goed onderwerp voor zo’n consumentenrubriek. Herkenbaar bejaardenleed en een grote woningcorporatie die op de knietjes moet, wat wil je nog meer?
Wat me om te beginnen verbaasde is dat ze daar in het noorden alle ruimte hebben, maar het toch veertig jaar geleden al nodig vonden om er een aantal afzichtelijke flatgebouwen met tien verdiepingen te bouwen. Wellicht waren het in die tijd de meest noordelijke liften van Nederland. Schindler’s liften. Ik kan er niks aan doen, maar ik leg altijd een link met de film als ik in zo’n lift van de firma Schindler sta. Als de lift van Otis is voel ik me een stuk veiliger, omdat ik dan gelijk aan ‘Redding’ denk. Ook flauw.
Afijn. Over liften die een eigen leven gaan leiden kan je een aardig filmpje maken, en dat hebben wij dan ook geprobeerd. Alleen was er, op het moment dat wij daar waren, geen enkel probleem met die liften. Ze deden het de hele ochtend. En voor de opnamen hebben we ze behoorlijk vaak heen en weer gestuurd.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik bijna ging hopen op een ernstige storing. Voor deze ene keer had ik het niet erg gevonden als ik met camera vast was komen te zitten en bevrijd had moeten worden door de vrijwillige brandweer van Sappemeer. Liefst samen met een hoogbejaarde bewoner.
Die arme mensjes moeten regelmatig met hun rollator de trap op of af, omdat de lift het begeven heeft. Sommigen durven amper nog naar buiten, bang voor alle nukken van Schindler’s lift. Binnen een kwartier was ons duidelijk dat deze situatie onmenselijk is. We spraken drie bewoners van de zesde verdieping. Een mevrouw in tranen, een ander hyperventilerend en een meneer stortte bijna van de trap toen hij demonstreerde hoe hij naar beneden moet als de lift niet functioneert.
Goed voor onze reportage, maar in principe super schrijnend. Je zal maar zo oud worden. Die flat is ook met werkende lift al behoorlijk deprimerend. Dus wij met een meneer van de ombudsman naar de verantwoordelijke woningcorporatie. Die bleek helemaal in Amstelveen te zitten.
Hoe het af liep zie je binnenkort bij Kassa.

vacature cameraman

2009-10-26T21:42:00.005+01:00

Moet je wel in Groningen (gaan) wonen!

Allround Cameraman (ENG/EFP)
fulltime/parttime/freelance

die zowel draait voor nieuws- en sportprogramma’s als variaprogramma’s
De organisatie RTV Noord is de regionale multimediale omroep voor de provincie Groningen en zendt dagelijks nieuws-, sport-, service- en muziekprogramma’s uit op radio, televisie en internet. Bij RTV Noord werken bijna 100 medewerkers. RTV Noord wil als multimediaal bedrijf voorop blijven lopen.

De cameraman:
• Werkt zowel zelfstandig als onder regie van een verslaggever of regisseur en is verantwoordelijk voor het maken van de gewenste beelden in de studio, op locatie of bij grotere evenementen.
• Is als ENG cameraman tevens verantwoordelijk voor het geluid.
• Haalt het optimale uit de camera en kan de camera als het ware “blind” bedienen.
• Kan een optimaal plaatje maken in de beschikbare tijd.
• Draait voor zowel nieuws- en sportprogramma’s als variaprogramma’s.
• Werkt zowel in studio's van de omroep maar ook op locatie en bedient hierbij de benodigde mobiele faciliteiten.
• Ziet de camera als een verlengstuk voor de programmamaker.
• Verdiept zich vooraf in de onderwerpen en doet suggesties binnen het format over de aanpak en vormgeving.
• Werkt efficiënt en doelmatig.
• Staat open voor innovatieve veranderingen binnen het medialandschap. Functie-eisen
• Een MBO werk- en denkniveau en ruime ervaring als cameraman in zowel ENG als in een meercamerasetting.
• Ruime kennis hebben van compositie, licht en lenzen.
• Beschikken over goede communicatieve vaardigheden en een flinke dosis creativiteit.
• Goed op de hoogte zijn van ontwikkelingen in het vakgebied.
• Creatief, accuraat, enthousiast, stressbestendig en klant- en samenwerkingsgericht.
• Affiniteit hebben met de regionale omroep.
• Openstaan voor de innovatieve veranderingen die gaande zijn in het medialandschap.
• Flexibel zijn wat betreft inzetbaarheid en bereid zijn om in de avonduren en weekenden te werken.
• Beschikken over het rijbewijs B. Aanbod Wij bieden je een dynamische werkomgeving met veel autonomie en afwisseling en een prima arbeidsvoorwaardenpakket volgens de CAO voor het omroeppersoneel. Het dienstverband gaat in op 1 januari 2010. Het salaris wordt bepaald op basis van ervaring en ligt tussen € 2048,55 en € 3013,02 bruto per maand (schaal F).

Aanvullende informatie:
Voor deze vacature wordt gelijktijdig in- en extern geworven. Interne kandidaten die voldoen aan de functieomschrijving en functie-eisen hebben voorrang op externe kandidaten. Voor meer informatie kunt u contact opnemen met Jeroen Mennema, Hoofd Faciliteiten en ICT, tel. 050-319 99 99. De gesprekken worden gehouden op 3 en 4 november a.s. Een praktijktest kan deel uitmaken van de selectieprocedure.

Reactie
Uw CV en brief met motivatie (o.v.v. vacature cameraman) ontvangen wij graag uiterlijk 29 oktober 2009 op het adres: RTV Noord, Afdeling P&O, Postbus 30101, 9700 RP Groningen, of via P&O@rtvnoord.nl.

13.613

2009-10-25T16:21:00.009+01:00

Utrecht. Ik wilde even snel uitrekenen wanneer Imme precies 100 dagen oud is, want ze zeggen dat ouders bij het tweede kind alle belangrijke mijlpalen vergeten. Dat proberen wij te voorkomen. Op het internet zocht ik naar ‘dagen teller’ en via Google vond ik een handige toepassing bij time and date dot com. Je tikt twee data in en het apparaat vertelt je binnen een paar tellen hoeveel jaren, maanden, weken, dagen, uren, minuten of seconden er tussen zit.
Zo had ik al snel uitgevogeld dat ikzelf vandaag op de kop af 13.613 dagen oud ben. Dat is 1944 weken, 326.712 uur, 19.602.720 minuten en 1.176.163.200 seconden. Ofwel 37 jaar, 3 maanden en 7 dagen.
Het slaat nergens op, maar ik vind het grappig.
Zo kan ik ook melden dat ik mezelf al 5775 dagen ‘cameraman’ noem en dat is 15 jaar, 9 maanden en 23 dagen.
Joost, Frank, Frank, Chantal, Ruud, Marcus, Silje en bijvoorbeeld Dennis ken ik al 6627 dagen. Ofwel 18 jaar, 1 maand en 22 dagen. Zeg maar 572.572.800 seconden.
Mijn vrouw houdt het al 3311 dagen met me vol. Dat is 9 jaar en 24 dagen vaste verkering. Vanavond vieren we de 286.071.000 seconden samen. En ons huwelijk houdt al 49.161.600 seconden stand.
Zijn jullie al afgehaakt?
Ik heb er nog ééntje opgezocht. Voor de lezers van de FvE webpost, die hier ook in grote getale voorbij wandelen. De heer Frits van Eldik (fotograaf van beroep) ken ik vandaag op de kop af 287.020.800 seconden. Dat zijn 474 weken, wat misschien lang lijkt, maar dat is het voor mijn gevoel totaal niet is. Alleen heb ik mijn grote vriend ook alweer 316 dagen (7584 uur) niet gezien en dat is te lang!
Wat Imme betreft: die is vandaag op de kop af 9.158.400 seconden oud. Wat neer komt op 152.640 minuten of 2544 uur. Zeg maar 106 dagen. De honderd is ze al lang voorbij. Zo zijn we alweer per ongeluk een mijlpaal gepasseerd!

Imme en de fles

2009-10-21T16:14:00.004+02:00

Utrecht. Imme is drie maanden en tien dagen oud. Hoogste tijd om (deels) over te stappen van borstvoeding op melk uit een flesje. Temeer, omdat mama vanaf maandag weer gaat werken. De papadag keert terug en twee lieve gastouders wachten met smart op ons mooie lieve meisje. Maar Imme heeft heel andere ideeën. Al weken weigert ze categorisch elk flesje dat wij aanbieden.
Wat we ook doen, Imme drinkt uitsluitend bij haar moeder. Of ik nou op mijn kop ga staan, met een Avent-fles aan kom of met de hypermoderne Tommy Tippee. We hebben zelfs een speciaal Amerikaans model geleend van de deskundige van het consultatiebureau. Iets wat op een borst zou moeten lijken.
Imme slikt het niet.
Al ruim een maand zijn we aan het klooien en experimenteren. Het is om moedeloos van te worden. Wanhopig en radeloos. En voor de kleine Imme is het allemaal verwarrend en buitengewoon frustrerend. Ze snapt er helemaal niks van.
Het is niet dat ze niet wil drinken, maar ze begrijpt het niet. Drinken aan mama’s borst is volgens de deskundigen wezenlijk anders dan zuigen aan een flesje. Ze duwt die speentjes met haar tongetje naar de zijkant van het mondje of ze drukt het gaatje dicht. Melk komt hooguit druppelsgewijs binnen en dan nog verslikt ze zich. Na lange tijd klooien heeft ze 15ml binnen gekregen, terwijl ze per drinkbeurt ongeveer 120ml moet hebben. Ze wordt er ongeduldig van en gaat uiteindelijk keihard huilen. Heel zielig is dat. Dan is ze zo over haar toeren dat ze niks meer wil. Uiteindelijk valt ze in slaap met een leeg maagje, om niet veel later wakker te worden van de honger. Al bij het zien van de fles wordt ze dan extreem verdrietig.
Ons geduld is al aardig op de proef gesteld. Nu ook ons incasseringsvermogen, want als het over kinderen gaat heeft iedereen een mening. Het is wat dat betreft net voetbal. Van alle kanten krijgen we goedbedoelde tips en ongevraagde adviezen. De meest realistische hebben we inmiddels geprobeerd toe te passen. Zonder resultaat.
Ik kende dit probleem niet voor wij er mee te maken kregen en heb er dan ook geen seconde rekening mee gehouden dat ons dit zou kunnen overkomen. Nu hoor ik dat het veel vaker voor komt dat een baby niet wil overstappen van borstvoeding naar de fles. Bijna iedereen in onze omgeving kent wel iemand die er mee te maken heeft gehad. En dus wordt er massaal met ons meegedacht. Dat is heel lief, maar ook soms irritant. Want zelfs de deskundigen van het consultatiebureau en bijvoorbeeld de huisarts hebben geen voor de hand liggende oplossing. Elk kind is anders. Bij de een is het in een week opgelost en bij andere kinderen duurt het soms een half jaar of zeven maanden.
Mijn grootste ergernis is dat dit probleem niet door iedereen serieus genomen wordt. Ik heb al meerdere keren gehoord dat je het kind gewoon moet uithongeren en dat ze dan vanzelf gaat drinken. Lijkt mij geen goede theorie. Bovendien zijn wij al zo ver gegaan als we voor ons gevoel konden. Het werkt niet. Al weken niet.
Sinds deze week voeden we Imme twee keer per dag met een lepeltje. Daar is ze eigenlijk nog te jong voor, maar het is me vandaag wel gelukt om twee keer 50ml naar binnen te werken zonder gevecht. Ze bleef lang rustig en vrolijk. Het was een hele overwinning en we hebben samen een vreugdedansje gemaakt door de kamer.
Hoe het verder gaat weet ik niet. Maar een ding is zeker, ik luister alleen nog maar naar drie personen. Naar de vriendelijke en deskundige mevrouw van het consultatiebureau die realistisch is, ons gerust probeert te stellen en met goede ideeën komt zonder ons gek te maken of valse hoop te geven. Ik luister naar mijn Lieve Lief en ik luister vooral heel erg goed naar de prachtigmachtigmooie Imme.

Nederlands

2009-10-20T23:41:00.002+02:00

Amsterdam. Ik maak me niet snel druk over een commercial, maar op Radio1 hoor ik al een tijdje spotjes van de overheid waarover ik me op zijn zachtst gezegd verbaas. Het heeft te maken met het spreken van de Nederlandse taal.
Om te beginnen wordt er een uiterst flauw woordgrapje gemaakt, waar zelfs iemand die geen woord Nederlands spreekt de humor niet van in ziet: Een mevrouw komt bij de dokter met hoofdpijn en de dokter gaat zoeken naar de oorzaak. Dan denkt die mevrouw dat het met haar oren te maken heeft. Persoonlijk vind ik het ver gezocht en een beetje stupide.
Dan komt de pay-off en wordt iedereen die onze taal niet goed spreekt opgeroepen om naar een bepaalde website te gaan. In het Nederlands!
Hoe vaker ik deze commercials hoor, hoe meer ze me irriteren. Want wie willen ze nou in hemelsnaam bereiken? En waarom? Iemand die onze taal niet goed spreekt zal niet naar Radio1 luisteren en van dit spotje geen snars begrijpen.
Volgens mij is dit een typisch gevalletje van zonde geld. De commercials zijn hooguit bedoeld om de vrienden van Geert Wilders het idee te geven dat er wel degelijk iets gebeurt. Maar ook die luisteren volgens mij niet naar Radio1.
Ik zou de spotjes vertalen in het Arabisch en ze uitzenden via de speakers van de moskee. Dan zet het wellicht zoden aan de dijk. Hoewel... Surft iemand die onze taal niet spreekt naar "www.hetbegintmettaal.nl" ???

ABN AMRO

2009-10-19T23:12:00.002+02:00

Utrecht. In december heb ik een zakelijke rekening geopend bij de ABN AMRO. Dit had nogal wat voeten in aarde. Naïef als ik was toog ik naar het bankkantoor in De Meern en trots kondigde ik aan dat ik voor mezelf ging beginnen. Of ze even een rekening voor me wilden openen?
Maar dat ging niet zomaar! Daarvoor moest ik een afspraak maken met een accountmanager. Die wist mij een week later te vertellen dat er nogal wat kosten aan zo’n zakelijke rekening vast zitten (je betaalt per transactie) en rood staan kan niet. Daarvoor is een ingewikkeld bedrijfsplan nodig en een onderzoek dat om te beginnen een paar honderd euro kost. Met een beetje mazzel krijg je dan een krediet. Anders ben je dat onderzoeksgeld gewoon kwijt.
Ik zei dat ik dan wel een extra privé-rekening wilde openen. Dat is goedkoper en het is niet zo ingewikkeld om bijvoorbeeld tot € 1.000,- in de min te staan. Maar dat mocht dus niet. Als de bank zou ontdekken dat ik een privé-rekening zakelijk gebruikte zouden ze direct al mijn tegoeden bevriezen en mij eventueel een forse boete geven.
Ik ben nog gaan informeren bij een andere bank, maar ook daar werd ik niet bepaald als klant behandeld. Dus heb ik die rekening bij ABN AMRO geopend. Daar waren overigens weer kosten aan verbonden en ze wilden allemaal papieren zien die ik als starter nog niet had. Het verhaal van de kip en het ei. Om een zaak te beginnen moet je onder andere een bankrekening hebben en om zo’n rekening te openen moet je een eigen onderneming starten...
In de loop van dit jaar heb ik nog eens nagevraagd of het echt niet mogelijk was om een klein beetje rood te staan op mijn zakenrekening. Gewoon omdat je soms even een paar honderd euro meer uit moet geven dan je op dat moment hebt. Het was echter zo belachelijk duur om dat te regelen dat ik er snel vanaf gezien heb.
Nu zat ik vandaag mijn afschriften te checken en zag ik dat er € 4,67 debetrente van mijn rekening is afgeschreven. En toen begreep ik het even niet meer. Ik kan niet rood staan en moet toch debetrente betalen...
Bellen met de bank. Dat is 10 eurocent per minuut, plus de kosten voor gebruik van de mobiele telefoon en dan een ingewikkeld menu afwerken. Ik moest inloggen met mijn e-dentifier, pincode en bankpas. Na het intoetsen van een 1 voor vragen, de 2 voor moeilijke vragen, weer een 1 voor vragen over afschrijvingen en de 4 voor een medewerker (drie minuten menu), kreeg ik een meneer aan de lijn die opnieuw van alles van mij wilde weten voor hij in kon gaan op mijn vraag. Zijn systeem werkte niet optimaal en dus had ik voor niks ingelogd met mijn pas en pincode.
Vervolgens vond die vriendelijke meneer het helemaal niet gek dat ik rente moet betalen bij een rekening waarop je niet rood kunt staan. Dat heeft namelijk te maken met de rentedatum. Ja, de rentedatum. Hij legde mij uit dat er geld van je rekening afgeschreven wordt en dat de rentedatum dan niet automatisch het moment van overboeken is. Hetzelfde geldt voor bijgeschreven bedragen.
Ik snapte er ook niet veel van, maar ben eens gaan kijken bij mijn internetbankieren. Achter elke transactie staat inderdaad een rentedatum. En zo ontdekte ik dat als er vandaag een bedrag wordt afgeschreven dan is de rentedatum vandaag. Maar als er een bedrag wordt bijgeschreven dan is de rentedatum morgen. Zo kon het op mijn zakenrekening gebeuren dat ik deze maand qua rentedata in de min ben gekomen en daarover een boete van vier euro en nog wat moet betalen.
Daar kan ikzelf geen enkele invloed op uitoefenen. Het komt op mij over als pure oplichting. De bank pikt mijn geld door te rommelen met de rentedata. Ik ben van mening dat je nooit debetrente hoeft te betalen als je niet rood staat, maar dat is dus niet zo. Ze hebben slimme trucjes verzonnen. En als ze dat maar bij iedereen doen, dan begrijp ik waar ze die enorme bonussen van betalen. Opeens weet ik ook hoe die Rijkman Groenink aan zijn gouden handdruk van zesentwintig miljoen is gekomen!
Mijn vertrouwen in banken heeft alweer een deuk opgelopen. Alleen kan ik er niets mee. Ik geloof niet meer dat er ook een goede bank bestaat...

corrupt

2009-10-17T22:59:00.001+02:00

Amsterdam. Een avondje Ajax is voor mij geen straf. Sterker nog; als ik niet had hoeven werken was ik waarschijnlijk ingegaan op de uitnodiging van Joost en had ik vrolijk op de tribune gezeten. Maar nu kan ik aan het eind van de avond ook een factuurtje typen. Goed geregeld dus.
Ik ben ingehuurd om te filmen bij de wedstrijd Ajax–WillemII. Alleen had ik bij de uitnodiging niet helemaal begrepen dat het uitsluitend voor de grote schermen in het stadion is. Niet dat dit erg is, it pays the bills, maar persoonlijk vind ik het leuker om ook de druk van een uitzending te voelen.
Mijn lichte teleurstelling is echter verdwenen vanaf het moment waarop ik me realiseerde dat ik deze avond verantwoordelijk ben voor het zogenaamde ‘Aegon spel’. Bij Ajax supporters waarschijnlijk beter bekend als ‘Zoek de Winnaar’. De camera speurt gedurende veertig seconden langs het publiek op de tribune, zoomt wat in en uit, en komt uiteindelijk bij iemand uit die de winnaar van dit simpele spelletje is. In het stadion kan iedereen het volgen via de grootbeeld schermen en dat is de grap. De gelukkige krijgt 100 euro en een Aegon spaarrekening. Niet gek. Het enige wat je ervoor moet doen is een seconde of tien voor paal staan.
En nou mag ik vanavond de camera bedienen die de winnaar gaat zoeken!
Een paar uur geleden heeft mijn slechte ik een briljante ingeving gehad. Ik kan namelijk mijn vriend Joost laten winnen. Hebben we toch nog samen plezier vanavond. Hij zit immers op de tribune en aan de goede kant van het stadion. Van deze foute gedachte word ik extreem vrolijk. Mijn corrupte Limburgse bloed gaat ouderwets borrelen. Die honderd euro gaan we verdelen. Of we kunnen er lekker van uit eten.
Wie maakt me wat? Ik moet er alleen niks over op mijn weblog schrijven. Voor je het weet heb ik de F-Side op mijn dak.
Ik stuur een sms naar de beoogd winnaar. Joost mag ’t weten. Hij is per slot van rekening mijn vriend en vrienden zijn te vertrouwen. Hij kan er wel om lachen en is bereid mee te werken. Joost heeft een paar jaar in Limburg gewoond en dat is kennelijk genoeg.
Nu gaat het gebeuren. In beeld verschijnt een logo van de sponsor van Ajax. De stadionspeaker kondigt het spel aan. Ik maak een ruim shot van het publiek en heb het zo uitgekiend dat ik in veertig seconden kan uitkomen in het vak waar mijn vriend zit. Alleen heb ik hem nog niet gezien. Dat maakt me nerveus. Ik weet ongeveer waar hij moet zitten, want ik heb daar zelf ook wel eens gezeten. Hij is er, dat weet ik ook zeker. Maar pik ik hem er straks tussenuit?
De regisseur geeft een cue. Tien seconden voor camera 2. Nog een keer kijk ik naar boven. Opeens zie ik hem staan. Hij zwaait. Dit komt helemaal goed...
En actie!
Langzaam komt de camera in beweging. Ik zoom in op het publiek dat zichzelf op het scherm ziet. Op de een of andere manier is dat het teken om te gaan zwaaien. Mensen die in beeld komen denken dat ze moeten zwaaien. Dat is altijd en overal zo. Zeker hier.
Nog dertig seconden. Het gaat goed. Langzaam pan ik richting Joost. Ik zoom uit. En weer in. Een spannend muziekje klinkt. De mensen op de tribune zijn uitzinnig. Ze moesten eens weten.
Twintig seconden. De regisseuse telt af. Maar nu gaat ze opeens ook aanwijzingen geven: “Zoom maar in. Iets naar beneden! Naar beneden. Zoom uit. En in. Naar beneden...”
Ik kan haar onmogelijk negeren. Dat is onprofessioneel en het valt op. Tenzij ik later roep dat de intercom is uitgevallen, maar dat durf ik niet. Bovendien weet ik van mezelf dat ik een slechte toneelspeler ben.
“Tien seconden!” Roept de regisseuse in mijn oor. “Naar beneden. Dat jongentje. Zoom maar in. Vijf, vier, drie, twee, een. En vast!!!”
Een schattig ventje heeft de hoofdprijs gewonnen. Joost is niet eens in de buurt. Als ik naar boven kijk zie ik dat hij zijn Nokia al in de hand heeft. Over vijftien seconden krijg ik een sms met (terecht) een gevatte, afstraffende opmerking.
Maar bij Ajax zijn ze niet corrupt...

flits

2009-10-16T23:35:00.000+02:00

Dalfsen. Ik zag een lichtflits, hoog door de strakblauwe avondlucht en voor de zekerheid deed ik een wens. Nou zijn mijn eigen verlangens behoorlijk gecompliceerd, dus ik koos in de gauwigheid voor iets triviaals als wereldvrede. Of de mensheid alsjeblieft iets aardiger voor elkaar mag zijn?
We waren in de buurt van Dalfsen.
Je moet vanuit het dorp de Overijsselse Vecht oversteken, richting Millingen en dan rechtsaf langs Kasteel Rechteren. Dat is de Tolhuisweg. De eerstvolgende mogelijkheid om linksaf te gaan is bij de Markeweg en zo kom je in Hessum. Op het punt waar de smalle steentjesweg een scherpe bocht naar rechts maakt ligt, even rechtslinks, de Driehoeksweg. Die is een beetje verborgen en het is ook niet meer dan een veldweg met aan het eind, tussen de bomen, drie of vier huizen. Nu komen we er, want het middelste perceel heet Het Driehoeksnest. Hier ligt, naast een modern woonhuis, een klein boerderijtje dat tegenwoordig dienst doet als Bed & Breakfast.
Daar in de tuin stonden we op het moment waarop ik die lichtschicht zag. Tussen de bomen door. Alsof iemand hoog in de lucht een spiegel op de zon richtte. Of als vuurwerk, maar dan zonder knal. Zoiets had ik nog nooit gezien.
De volgende dag waren we in Ommen en het leek er op dat mijn wens was uitgekomen. Alle medewerkers van de supermarkt waren even vriendelijk en aardig. Op straat zei iedereen ‘goedendag’ en de politie bekeurde ons niet, ondanks het feit dat wij geen parkeerschijf hadden. Onze autoradio werd niet gestolen, al zat het frontje er per ongeluk nog op. Wildvreemde vrouwen bogen zich over de kinderwagen en bestookten ons met complimentjes. Welgemeend zeiden ze dat onze prachtige dochter prachtig is.
Weer een dag later deden we boodschappen in Raalte. Ook hier was iedereen gemoedelijk, vriendelijk en gastvrij. Het viel me op hoe rustig het was in de winkelstraat. Hoe geduldig de mensen waren in de rij bij de kassa van Albert Heijn. Totaal anders dan ik gewend ben.
Was dit simpelweg het verschil tussen Overijssel en de randstad of was mijn wens echt uitgekomen? Zou de wereld opeens sympathieker geworden zijn? Ik dacht werkelijk even dat er een wonder was gebeurt.
Aan het eind van de week waren wij zelf helemaal ontspannen. We hadden gewandeld in prachtig herfstweer door bossen en velden. De geitjes gevoerd, gezocht naar blaadjes voor herfstcollages, geknutseld en getekend met vetkrijtjes. Geitjes gevoerd, foto’s gemaakt en vanuit bed door het dakraam naar een heldere sterrenhemel gekeken. Maar een vallende ster zag ik niet meer. Het bleef bij die ene wens.
En toen gingen we naar huis. Hoe dichter we bij Utrecht kwamen hoe dichter een bumperklever achter ons kwam rijden. Het werd drukker en de mensen leken op slag sacherijniger. Ook het weer werd minder. Op de radio hoorden we nieuwsberichten over moord en doodslag en thuis in een oude krant las ik dat de vallende ster die ik gezien had helemaal geen ster was. Het bleek maar een meteoriet te zijn geweest.

alles goed!

2009-10-12T00:35:00.002+02:00

Utrecht. De reacties op mijn blog over onzekerheid zijn hartverwarmend. Mijn mailbox is goed gevuld met opbeurende teksten, praktische tips, schouderklopjes en begrip. Zelfs mijn schoonmoeder belde in paniek om te vragen of het wel goed met me gaat. Waarvoor dank!
Het stukje was echter voornamelijk grappig bedoeld. Over mij hoeft niemand zich zorgen te maken. Zeker niet na drie dagen Sinterklaasjournaal. Dat is een van de vetste krenten in mijn jaarlijkse professionele pap en van zoveel prettige humor word ik buitengewoon vrolijk. Ik ben de herfst alweer vergeten nu het pepernotengruis weer in het profiel van mijn schoenen zit. Wellespiet, Pietjeprecies, Zielepiet, Balonnenpiet, Huispiet, de Hoofdpiet en Sinterklaas zelf hebben mij zo hard laten lachen dat ik weer super positief in het leven sta.
Alleen vrees ik dat het dit jaar heel spannend wordt. Het zou zomaar in de soep kunnen lopen. Uit betrouwbare bron (het script) heb ik vernomen dat er van alles mis kan gaan. Het zou mij niet verbazen als hij dit jaar eens een keer helemaal niet komt.

Maar mij krijgen ze niet gek. Ik ga namelijk even genieten van een stukje herfstvakantiebeleving. Lekker met vrouw en kinderen naar het bos. Uitwaaien en uitrusten.

Tot de volgende week!

stoer hoor!

2009-10-12T00:00:00.001+02:00

Utrecht. De vorige week woensdag is een cameraploeg van het Veronica programma CQC opgepakt in Den Haag, nadat ze probeerden aan te tonen dat de beveiliging van het Binnenhof zo lek als een mandje is. Met valse passen zijn ze het gebouw van de Tweede Kamer binnengedrongen, maar kennelijk is de beveiliging toch net iets beter dan deze televisiemakers dachten. Ik hoop dat die mafkezen voor lange tijd worden opgesloten. Eigen schuld, dikke bult.
Persoonlijk haat ik dit soort sensatiezoekerij. Nepjournalistiek is het. Goedkoop, gemakkelijk scoren en het gevolg is dat welwillende cameraploegen alleen maar meer last krijgen van controles, starre beveiligers, pasjes, detectiepoortjes en andere irritante maatregelen.
De programmamakers zullen hun actie verdedigen met teksten als ‘nationaal belang’ en ‘als wij het kunnen, dan kunnen criminelen het ook’ of ‘liever wij dan Al Qaida!’. Onzin natuurlijk. Deze journalisten proberen binnen te dringen op een plek waar ze de weg kennen of hulp krijgen. En in dit geval is het niet moeilijk om je voor te doen als televisieploeg als je een televisieploeg bent.
Zo stoor ik me ook mateloos aan de serie Undercover van Alberto Stegeman. Met een verborgen camera sluipt hij binnen op Schiphol-Oost, komt tot in de hangaar waar het toestel van onze Koningin staat en daar roept hij stoere teksten als ‘ik zou hier een bom in kunnen leggen’. Maar meneer vergeet erbij te vermelden dat het toestel niet klaar is voor vertrek en nog uitgebreid gecontroleerd zal worden voor Beatrix instapt en opstijgt.
Een week na die uitzending moest ik filmen op vliegveld Eindhoven. Ze hadden nieuwe X-Ray apparaten aangeschaft en alle controles waren verscherpt. Extra alert op mogelijke terroristen, maar vooral ook op schandaalzoekers van de media. We werden niet bepaald met open armen ontvangen.
Na een uitzending over infiltratie bij defensie sprak ik mensen bij de Marine. Zij werden gek van de verscherpte controles en konden die gasten van SBS6 wel wat aandoen.
Geen enkel gebouw of terrein waar mensen moeten werken is voor de volle honderd procent te beveiligen. Iemand die er serieus werk van maakt komt altijd binnen. Zeker als je de weg kent en weet wat de procedures zijn. Je kan altijd een list verzinnen om de controles te omzeilen. Met wat hulp van binnenuit kom je helemaal ver.
Natuurlijk is dat soms schokkend, maar het is de vraag of je er iets mee op schiet als de media dit aan de kaak stellen. Je brengt hooguit echte gekken op een idee. Wie integer is brengt het bandje met zijn bevindingen naar de betreffende organisatie of naar de politie. Van een uitzending op televisie wordt niemand beter, behalve de ijdele en op sensatie beluste programmamakers.
Ik krijg opeens zin om -behangen met verborgen camera’s- bij zo’n Alberto Stegeman aan te bellen en me voor te doen als meteropnemer. Dan leg ik in zijn meterkast een rotje of een drol met daarnaast een klein briefje. In mijn onleesbare handschrift krabbel ik ‘de beveiliging hier is ook zo lek als een mandje’.
En hoe moeilijk zou het zijn om de opnamen van CQC plat te leggen?

onzeker

2009-10-08T23:29:00.001+02:00

Schiedam. In principe ben ik een gelukkig mens. Ik heb twee prachtige kinderen, een geweldige vrouw en mooi werk, maar ik ben tegelijkertijd zo’n typische dertiger die nergens tijd voor heeft en altijd druk, druk, druk is. Ik zit in een van de roerigste fases van mijn leven. De man met de hamer loert achter elke deur.
Aan sociale gebeurtenissen met vrienden kom ik amper toe, mijn familie zie ik amper en met mijn Lieve Lief doe ik te weinig samen. Alles draait om de kinderen en als we daar niet mee bezig zijn is het ‘het werk’ dat om aandacht schreeuwt. We rennen hier in huis een beetje langs elkaar.
Ik wil niet klagen, want er komt een berg liefde terug waar je U tegen zegt. Bovendien is het mijn eigen keuze geweest om kinderen te nemen. Of laat ik zeggen dat ik wist wat er van kwam. En later als ik oud ben zorgen ze voor mij.
Maar soms ben ik gewoon een tikkeltje jaloers op vrienden die (nog) kinderloos zijn en die niet snappen dat ze zeeën van tijd hebben. Vrienden die wel nog regelmatig naar de bioscoop gaan, die meer dan drie glazen alcohol nodig hebben om dronken te worden, die tijd hebben om lekker te koken en het ook nog eens rustig kunnen opeten.
Ik zeur niet, maar het is herfst. Dit is toch al de periode van het jaar waarin ik het zwaar heb en nu de hele familie op het punt staat om de Mexicaanse griep te krijgen, twijfel ik even aan alles.
Mag ik?
Ja vrienden, ook ik ben onzeker! Het is nog lang geen depressie of een burn-out, maar ik ben gewoon een beetje moe. Ondanks een verblijf van vier dagen in Huize Thijssen (bij mijn lieve schoonouders), waar we dit weekend waren om even bij te tanken, is binnen anderhalve dag alle verse energie alweer verbrandt en zijn de vitaminen van oma alweer opverbruikt.
Juist op zo’n moment, als het buiten ook nog even keihard regent, de neus gaat lopen en het keeltje een beetje zeer doet, kan ik een behoorlijke tobber worden. Bijvoorbeeld als iemand tijdens het werk een (grappig bedoelde) opmerking maakt over de kwaliteiten van andere, betere cameramensen. Iets in de trand van: “Oh, maar dat kan Rogier wel!” of “Dennis zou dat nog closer draaien en wel scherp...” of “Robbert-Jan was al lang klaar geweest!”
Waar ik ook bloednerveus van kan worden is als een verslaggeefster begint over een nieuw talentje. Zo’n gozer van 21 die nu al heel goed is, geen last heeft van conditionele storingen, nooit moe wordt, zonder morren alles doet wat ze van hem vragen, altijd beschikbaar is, weinig kost en er nog lekker uit ziet ook. Dan heb je mij. Zeker nu. Nu het buiten vroeg donker wordt en ik bij vlagen op mijn tandvlees loop.
Wat ik alleen maar zeggen wil is dat er niet veel voor nodig is om mij in deze oktobermaand volledig uit het lood te slaan. Zo stond ik bijvoorbeeld deze week mijn uiterste best te doen om tijdens het Wii-en met drie nichtjes het familierecord Hoela Hoepen te verbreken, toen ik opeens keihard werd uitgelachen. Nou op zo’n moment word ik getroffen door een mix van twijfel, zelfmedelijden en verdriet. Los van alle geluk in het leven.

bas

2009-10-05T21:24:00.002+02:00

Melick. Dit verhaal gaat over een collega. Voor het gemak noem ik hem even Bas, maar het had ook een andere naam kunnen zijn. Deze blog gaat niet over één iemand in het bijzonder, maar over een langzaam groeiende groep van figuren die verongelijkt zijn. Mannen meestal. Ik noem ze even Bas, want dat is makkelijk...

Bas vindt dat ik eens een stukje over hem moet schrijven. Hij is telkens weer teleurgesteld als we samen op pad zijn geweest en ik na afloop van zo’n dag niets schrijf op de weblog. Hij doet daar luchtig over, maar diep in zijn hart vindt Bas dat heel erg.
Hoe vaak heeft hij nu al tot diep in de nacht zitten wachten op een nieuw blogverhaal? Hoeveel hints kan je geven? En hoe grappig moet je zijn? Inmiddels is Bas zover dat hij bereid is om van draaidagen met hem een waar avontuur te maken. Hij heeft al de bijnaam Murphey, maar dat dondert niet. Als hij deze blog maar eens haalt. De tijd dat het hem ‘wel leuk’ leek is voorbij. Het is voor Bas een principekwestie geworden.
In den beginne deed Bas extra aardig tegen mij. Hij maakte complimentjes over de weblog en refereerde aan mijn schrijfsels waar mogelijk. Maar in de loop van de tijd werd hij langzaam onaardiger en lichtelijk cynisch. Eerst was dat humor, maar het werd ernst en voor ons allebei steeds pijnlijker. Tegenwoordig is Bas boos, vindt hij zo’n weblog waardeloos en leest hij mijn blogjes in principe ‘nooit’.
Laatst liep Bas tegen de mand toen hij op redelijk verongelijkte toon zei dat ik toch nooit iets over hem schreef. Aan alles merkte ik dat hij stiekem niets liever wil dan een eervolle vermelding op ReinOnline. Waarom begrijp ik ook niet. Zo bijzonder is deze blog nou ook weer niet, maar voor Bas kennelijk wel. Hij kent weer mensen die dit lezen.
Ik heb er lang en diep over nagedacht en besloten dat ik het niet ga doen. Hoe eenvoudig het ook is; ik ga geen stukje wijden aan Bas. Voorlopig in ieder geval niet. Want als ik over Bas schrijf hoe leuk, sympathiek, briljant en aardig hij is, heeft meneer zijn doel bereikt. Dan voelt hij misschien de behoefte niet meer om mij nog langer aan te vragen. En dat is niet de bedoeling.
Dus Bas, neem van mij aan dat ik ooit op een dag iets over je zal schrijven. Blijf me boeken en blijf het proberen! Maak je geen zorgen, op een dag schrijf ik lovende woorden over je.
Later als we groot zijn.

stoer!

2009-10-04T22:19:00.000+02:00

anatomische les

2009-10-01T23:25:00.006+02:00

Amsterdam. Het is herfst. Patrick en ik draaien in een grijs busje vanaf de Boelelaan de Van der Boechorststraat in. Na tien meter moeten we rechts naar beneden. Uiteraard rijden we er in eerste instantie langs. Verderop keren we, om even later te parkeren voor de ingang van het mortuarium.
Al de hele week maak ik me zorgen over de scène die we deze ochtend gaan filmen. Het is de vraag of we dingen zullen zien waar ik niet tegen kan of die voor altijd op het netvlies blijven kleven. Aan de andere kant is het een spannende onderneming. Bijzonder ook, want wanneer kom je nou in de ruimten waar ze pathologisch onderzoek doen?
Michiel van de Nederlandse Hersenbank zet zijn fiets bij de ingang. Hij zal ons begeleiden en de neuropatholoog assisteren bij het in plakjes snijden van hersenweefsel. Dit is nodig voor onderzoek naar hersenziektes als dementie, MS, Parkinson of bijvoorbeeld Huntington. Wij filmen deze handeling in opdracht van de Hersenbank. Het materiaal zal verwerkt worden in een nieuwe voorlichtingsfilm.
Voor Michiel ons een korte rondleiding geeft door deze CSI-achtige ruimten onder het VU, checkt hij even of ze niet toevallig ergens bezig zijn. Ik durf amper te kijken als de deuren open gaan, uit angst dat ik per ongeluk teveel zie.
We bouwen de camera en steadicam op in een klein halletje. Dadelijk gaan we opnamen maken in de obductiekamer waar normaal gesproken ook de politie van Amsterdam en omstreken haar forensisch onderzoek doet. Deze ruimte is groot genoeg om met een steadicam in rond te lopen. Aan het licht hoeven we niets meer te doen dan het uitschakelen van een paar tl-balken.
Op de snijtafel staan al emmertjes met uitgesneden hersenen. Deze hebben een maand in de formaline gestaan, zodat ze stevig genoeg zijn voor de volgende stappen. Het ziet er minder akelig uit dan ik had gedacht. Het enige wat ik echt vervelend vind is dat ze in de aangrenzende ruimte zijn begonnen met een zaagapparaat. Niet alleen het geluid gaat door merg en been.
We filmen hoe professor Rozemuller, misschien wel Nederlands meest deskundige neuropathologe, op uiterst secure wijze verschillende gebieden uit de hersenen snijdt. Eerst maakt ze plakjes, die worden gefotografeerd door een fotograaf van deze afdeling, en dan snijdt ze allerlei specifieke deeltjes uit. Deze worden zorgvuldig in potjes en kleine bakjes gestopt.
Een deel van de hersenen wordt door de neuropatholoog onderzocht. Zij zal op basis van dit onderzoek een rapport schrijven met de definitieve diagnose van de donor. Dit kan de (huis)arts met de nabestaanden bespreken. Alle overige delen worden door de hersenbank uitgegeven voor specifieke onderzoeksprojecten over de hele wereld. Er gaat niets verloren, want er wordt ook veel bewaard voor toekomstige aanvragen.
Tussen de opnamen door krijgen Patrick en ik een superinteressante anatomische les over het menselijk brein. Dit voert te ver en het is te ingewikkeld om hier en nu te beschrijven. Bovendien moeten we ons inhouden met het stellen van vragen, want anders komen we niet meer toe aan het maken van de noodzakelijke shots. Last van mijn angst voor de dood heb ik al lang niet meer. Daarvoor is alles te clean, zijn de mensen te serieus en professioneel. Bovendien zien we niks engs.
Tot plotseling de deur open zwaait. De fotograaf komt weer binnen, met zijn camera op statief en in de andere hand een flitslicht. Ik kijk, in de wetenschap dat ik dat niet moet doen, en zie dat in de andere ruimte een overleden vrouw wordt onderzocht. Direct kijk ik weer weg. Mijn hoofd draait richting Patrick. Ook hij maakt met zijn ogen in een splitsecond dezelfde beweging.
We kijken elkaar aan en denken hetzelfde: Dat was dom!
Eigenlijk heb ik niet veel gezien, daar in de verte. Toch zal dit beeld voorlopig in mijn hoofd rondspoken. Het zorgt er ook voor dat ik me nog harder af vraag wie hier wil werken. Natuurlijk heb ik respect en bewondering voor de mensen die autopsie verrichten; ze doen immers goed en belangrijk werk, maar het is wat mij betreft toch het meest bizarre baantje dat ik tot nu toe gezien heb.
Uiteindelijk zijn we sneller klaar dan gedacht. Binnen drie uur zitten we weer in ons grijze busje. Buiten klaart het op. Ik zie voor het eerst dat de bomen langzaam bruinrood kleuren. Wij gaan naar het Vondelpark. De rest van de dag mogen we lekker buiten spelen.

(vandaag geen foto!)

held...

2009-09-28T23:51:00.006+02:00

Amsterdam. De hoofdsponsor stuurde mij, parttime natuurfilmer, twee paar sokken die ideaal zouden zijn voor Vroege Vogels. Hij zei het er niet met zoveel woorden bij, maar ik weet dat mijn enige adverteerder het zeer op prijs stelt als ik zijn producten even test. Dat neem ik altijd uiterst serieus en daarom ben ik vanmorgen een kwartiertje eerder opgestaan. Op de rand van het bed heb ik met gevoel een paar sokken uitgepakt en over mijn voeten geschoven. Uiterst nauwkeurig heb ik de pasvorm gecontroleerd en daarna mijn bergschoenen aangetrokken.
De eerste indruk was goed.
Ik op pad. Eerst naar Loosdrecht om bij de firma Hoens Broadcast Facilities spullen en mijn collega, de geluidsman, op te halen. Onderweg deden de sokken het prima.
Eigenlijk zijn het serieuze outdoorsokken, speciaal gemaakt voor bergbeklimmers, maar wie zegt dat ze niet ook uiterst geschikt zijn voor cameramannen? Die staan immers ook lang op hun poten, dragen geregeld Scarpa’s of Meindls en lopen massaal in kleding van The North Face. Daar horen volgens mijn sponsor dan ook dit soort sokken bij. Zeker als je voor een natuurprogramma als VARA’s Vroege Vogels op pad moet.
De sokken die ik vandaag heb getest zijn van het merk Falke. Het zijn grijze sokken met zwarte tenen en hak. Op de linker sok staat een grijze L en op de rechter sok een grijze R. Waar dat voor is weet ik niet precies. Wellicht om nog meer uit te moeten zoeken als je de was opvouwt. Op het label staat dat de sok voor 70% uit Merinowool bestaat. Whatever that may be.
Maar ze zaten als gegoten. Aangekomen op onze bestemming voelde het nog alsof ik mijn sokken net aan had. Ik liep niet, ik hupste als een gewichtloze Neil Armstrong in mijn schoenen. Dat klinkt misschien een beetje overdreven en zweverig, maar ik ben de afgelopen jaren niets anders gewend dan goedkope Hemasokken. Daar is overigens niets mis mee, maar de testexemplaren die ik vandaag aan had waren duidelijk van een geheel andere orde.
Ik keek om me heen en zag dat we bepaald niet op een echte Vroege Vogels locatie stonden. Niks modder, zand of klei. We stonden voor de Universiteit van Utrecht, waar we een interview zouden opnemen met een emeritus hoogleraar. Alle regenkleding lag voor niks in de kofferbak, de bergschoenen had ik in principe niet nodig en mijn sokken kon ik alleen testen op een ondergrond van linoleum.
Het liep en stond heerlijk!
Vervolgens waren we niet super lang bezig. Voor ik er erg in had zaten we alweer in de auto, op weg naar huis. Als ik eerlijk ben moet ik toegeven dat de test mislukt is, maar ik durf wel al te concluderen dat een goed paar sokken goud waard is. Gelukkig heb ik nog een setje. Die trek ik morgen aan bij de Champions League wedstrijd van AZ tegen Standard Luik. Volgens het callsheet een klus van 16 uur en op gras.
Laten we soktechnisch afspreken: Geen nieuws is goed nieuws.

de meedraaiende regisseur

2009-09-28T00:19:00.004+02:00

Amsterdam. Het kan aardig werken als een reportage of programma wordt doorsneden met beelden die vanuit de tweede linie zijn gemaakt. Amateurbeelden, gedraaid met een kleine, goedkope en kwalitatief mindere camera. Van originaliteit is echter al lang geen sprake meer en functioneel is het zelden. In den beginne leek het nog een vormgevingsdingetje of een stijlkeuze, maar het vernieuwende is er al een paar jaar vanaf. Dit soort noodgrepen worden meestal bedacht uit financieel oogpunt, omdat in korte tijd meer lengte gemaakt kan worden. Het moet tijd besparen.
De ploeg draait de basis, maar als er niet voldoende materiaal is om in de montage een goed lopend en logisch filmpje aan elkaar te snijden, bieden de wiebelshots van het DVcammetje een uitweg. Een cameraman die deze shots draait kan er niet vanaf. Het is iets wat de regisseur erbij doet en daar heb ik tegenwoordig steeds vaker moeite mee.
Het leidt af en kost meer tijd dan je denkt. Bovendien raakt de hele ploeg sneller het overzicht kwijt. Het ergste is dat de doe-het-zelf-regisseur niet meer toe komt aan zijn kerntaak; het regisseren.
Ik heb het meerdere malen meegemaakt dat iedereen stond te wachten op orders, terwijl de regisseur nog druk was met het maken van een shot dat al lang op mijn bandje stond. Of erger, dat hij zijn eigen ding stond terug te kijken terwijl de hele ploeg iets moois stond te missen.
Er zijn voorbeelden genoeg van filmende Fellini’s die voortdurend in de shots van hun eigen duurbetaalde ploegen staan. Scènes die over moeten, omdat de tweede camera het heeft gemist terwijl de echte ploeg het allemaal keurig in beeld heeft. Een presentator, acteur, gast of hoofdpersoon die vragend naar de rest van de crew kijkt, omdat hij geen idee heeft wat er moet gebeuren. De regisseur is even te druk voor instructies.
Ik heb vaker gezegd dat ik niets tegen camjo’s heb of tegen het draaien met kleine camera’s. Een beetje regisseur weet echt wel wat een mooi shot is en hoe je dat moet maken. Ik snap ook dat je sommige dingen niet over kan doen en dat in die gevallen iedereen een camera vast houdt die een camera kan vasthouden. Soms is zo’n extra shot volstrekt logisch.
Wat ik ergerlijk vind is het draaien van zinloos materiaal. Zeker wanneer het ten koste gaat van de regie. En het is helemaal irritant als zo’n regisseur een grote bek heeft over de kwaliteiten van cameraploegen, het onmogelijke vraagt en in de montagekamer opeens totaal niet kritisch blijkt te zijn waar het zijn eigen materiaal betreft. Dat je zo’n reportage terug kijkt en ziet dat hij zijn eigen beeld als uitgangspunt heeft gebruikt.
Als je toch wilt bezuinigen en van plan bent om het werk van een professionele cameraploeg voor het overgrote deel in een prullenbak te laten verdwijnen, dan is het wellicht raadzaam om lekker in je eentje op pad te gaan. Lang leve de camjo!

arme papa

2009-09-26T14:44:00.000+02:00

Utrecht. Het zijn de ‘Mama mazzeldagen’ bij Prénatal. En papa dan? Nou, ze zijn er wel -die papa’s- maar ze tellen hier niet echt mee. Praktische vaders sluiten direct na binnenkomst achteraan in de lange rijen voor de kassa’s. Kind op de arm en wachten maar. Hopen dat mama niet meer tijd nodig heeft dan dat het duurt om vooraan te komen.
Het is mij al eerder opgevallen dat de firma die moeders lokt met de slogan ‘Als jij wij wordt’ weinig op heeft met vaders. Terwijl je, juist in de periode rond het krijgen van een kindje, mannen heel goed zou kunnen pamperen met een Blije Doos. Of is die te flauw?
Boven mijn hoofd hangt een bord met de tekst: ‘20% korting op bijna alles’. Ik moet het drie keer lezen. Bijna alles! Het staat er echt. Waarschijnlijk niet op de stapel kinderkleding in mijn mandje.
Moeder de vrouw is gelokt door spam die voort komt uit de Blije Doos. Wie zich daar voor opgeeft (in de fase waarin de zwangerschapsdementie het heftigst is) krijgt een paar flutcadeau’s in een vrolijk kartonnetje en vervolgens jarenlang de meest geslepen reclameboodschappen toegestuurd.
Of mama met het hele gezin voor een ‘aangepast’ tarief naar Centre Parks wil? Of ze een fotoalbum wil laten printen bij de firma Onscherp? Of ze voor de komende zomer al een Eurocamptent heeft geboekt in de Dordogne? Of ze kan collecteren voor de nierstichting? Of ze thuis een mevrouw wil ontvangen die haar nog veel meer kortingen door de strot drukt nu ze nog een beetje labiel is van de bevalling? En of ze wel weet dat dit weekend de ‘Mama mazzeldagen’ zijn?
Wat worden al die moedertjes toch hebberig in het walhalla van de kinderkleding. ‘Joh, wat maakt het uit?’ hoor ik er eentje kirren. ‘Het is gratis!’ en ze gooit twee truitjes en een guitig spijkerbroekje in de armen van haar arme man, die geduldig in de rij staat te wachten tot het weer gedaan is met de mama mazzeldagen.
Ze zouden tegelijkertijd de Papa Mazzeldagen bij de MediaMarkt moeten invoeren.
Natuurlijk is het niet gratis. Bij Prénatal zijn ze wel goed, maar niet gek. Hoe dichter je bij de kassa komt, hoe beter je hoort om welke bedragen het gaat. Maar dan loop je niet meer naar de stelling om een paar artikelen terug te leggen. Voor je het weet moet je achteraan aansluiten. Liever een paar tientjes meer uitgeven.
Buiten voor de deur posten papa’s die het binnen niet uithouden. Of oma’s die even mee zijn gelopen met kinderen die ongeduldig werden. In de hele straat is geen parkeerplekje meer te vinden. Ja eentje, want wij gaan snel naar huis. De buit is binnen.