reinonline

onzichtbaar

2012-01-26T15:14:00.004+01:00

‘Wij zijn er niet!’, is zo’n typisch televisiemakers-zinnetje waar je nooit over nadenkt tot je er over na gaat denken. Ik heb die tekst al zo ontzettend vaak uitgesproken. In de afgelopen 18 jaar misschien wel meer dan 1800 keer. Dat kan makkelijk. Vandaag zei ik het nog tegen een groepje ICT experts die voor onze opnamen een vergadering in scene hadden gezet en op speciaal verzoek spraken in hun eigen bits en bytes.

Als één van die computernerds niet had opgekeken, met een door zijn termopeenbril uitvergrote alsof-hij-water-zag-branden-blik, dan had ik er misschien nooit bij stil gestaan.

‘Wij zijn er niet!’, is een heel gek zinnetje. Zeker als hij wordt uitgesproken door mensen die zojuist de hele ruimte hebben verbouwd, zoveel licht hebben ontstoken dat de zon verbleekt, een joekel van een camera bij zich hebben met dito groothoeklens en zo’n grote microfoon aan een hengel vlak boven hun hoofd hangen.

Daar staan een vreemde regisseur, cameraman en geluidsman op je vingers te kijken. Die camera staat vlak voor je neus en je realiseert je dat deze opnamen straks door een paar honderdduizend mensen bekeken worden. En dan zeggen zij dus: ‘Doe maar normaal; alsof er niets aan de hand is. Wij zijn er niet!’

Als iedereen zich net weer heeft neergelegd bij deze absurde situatie en zich probeert te concentreren op de dagelijkse gang van zaken, dan roept iemand zo hard hij of zij kan: ‘STILTE OP DE SET!!!’

‘Attentie voor opname!’

‘Camera?’

‘Camera loopt!’

‘IN VIJF, VIER, DRIE, TWEE… EEN en…. AKTIE!!!’

Nee, wij zijn er niet.

‘STOP!’

We waren nog net niet begonnen, maar er komt een vliegtuig over. Of een tram. Bij de buren begint iemand met boren. Er staat nog een lamp verkeerd. Een plant in de weg of ze zien nog een snoertje lopen. Hengel in beeld. Of iemand moet toch net even anders zitten.

‘Oké! Nu kan het. Daar gaan we.’

‘Wij zijn er niet. Je moet proberen je niet voortdurend bewust te zijn van de aanwezigheid van de camera…’

‘EN AKTIE!’

foto: Uit de oude doos. Klokhuis 2004. (fotograaf onbekend / foto DutchView)

afscheid van een zak (2)

2012-01-23T11:31:00.000+01:00

Het bijhouden van een weblog heeft niets te maken met de avonturen die je beleefd, meer met de manier waarop je tegen de dingen aan kijkt en vooral hoe je het opschrijft. Daarin zit voor mij de uitdaging. En dus baalde ik als een stekker toen ik vanmorgen het verhaaltje ‘afscheid van een zak’ nog even terug las en ik me realiseerde dat ik het ook anders had kunnen benaderen.

De titel is goed. Die heeft al heel wat lezers naar Reinonline gelokt, maar ik heb hem verzonnen, nadat ik het verhaaltje al geschreven had. En dat is jammer. Ik had scherper moeten zijn. Maar ik was moe en blij dat ik iets kon plaatsen.

Nu heb ik spijt. En dus doe ik het gewoon opnieuw. Trouwe lezers hebben het eerste verhaal al lang gelezen (dat laat ik hieronder ook gewoon staan). Zo kan je zien hoe alles draait om een invalshoek.

Ik ben wel benieuwd welke van de twee verhaaltjes jullie het leukste vinden.

afscheid van een zak

Zeker twaalf jaar waren we onafscheidelijk. Overal waar ik ging, was hij ook. We konden niet zonder elkaar. Ik was in elk geval niks zonder hem en hij nergens zonder mij. Mijn steun en toeverlaat. Een echte vriend. Onder alle omstandigheden kon ik op hem bouwen. Wat ik ook nodig had, hij had het altijd bij zich. En als ik een keertje (bij wijze van hoge uitzondering) zonder hem op pad was, kon je er donder op zeggen dat er iets gebeurde waardoor ik hem enorm miste.

Het was echt zo’n type Job Cohen. Degelijk; de boel bij elkaar houden. Misschien een tikkeltje saai, maar onverwoestbaar. Een rots in de branding. Keurig netjes. Niks op aan te merken. Een trouwe metgezel.

Eigenlijk kan geen cameraman zonder. Soms zie ik ze wel eens lopen en dan heb ik meelij. Zo’n eenzame collega zonder steuntje in de rug. Iemand die het altijd bij een ander moet halen, die niet kan bouwen op zo’n eigen goedzak.

Maar goed, aan alles komt een end. Na al die jaren was het wel een beetje over tussen ons. De liefde bekoelde en we groeiden langzaam uitelkaar. De sleet zat er op. Toen ik uiteindelijk ontdekte dat het niet meer was dan een slappe zak, was het tijd om onze relatie te verbreken. Ik ben op zoek gegaan en heb gevonden.

Noem het egoïstisch, maar ik ben gevallen voor een ander model. Een jongere versie. Deze ziet er lekker strak uit en hangt niet zo. Een fris ding.

Het was geen gemakkelijke keuze, maar de afgelopen week heb ik de knoop doorgehakt. Gisteren heb ik definitief de switch gemaakt. Met mijn oude liefde heb ik alle banden verbroken. Afgedankt. Dat deed even pijn, maar nu ben ik heel gelukkig.

Gelukkig met mijn nieuwe rugzak.

afscheid van een zak

2012-01-23T00:04:00.018+01:00

Zonder die rugzak van mij, ben ik nergens. De inhoud is helemaal afgestemd op de (meeste) behoeften van een cameraman. Spullen die ik niet dagelijks gebruik, maar zodra ik een keer besluit de tas thuis te laten ben ik de pineut.

Mijn rugzak puilt uit van de hulpstukken voor verschillende situaties of gebeurtenissen, extra kleding voor alle weersomstandigheden en speciaal gereedschap voor onverwachte tegenslagen. Sinds mensenheugenis gebruik ik hiervoor één en dezelfde tas. De ‘Borealis’ van The North Face, wit met een mintgroene voorkant. Ooit aangeschaft bij de importeur in Baarn, vlak voor een reis met VARA’s Jules Unlimited. Ik geloof dat ik een riante korting kreeg, maar ook als ik het volle pond had moeten betalen heeft deze rugzak zijn geld dubbel en dwars opgebracht.

Twaalf of dertien jaar lang heb ik de Borealis altijd bij me gehad als ik ging werken. Die tas is meerdere malen de wereld rond geweest. Auto in, auto uit. Vliegtuig in, vliegtuig uit. Hier in een hoek, daar in een vrachtwagen, op de grond, over mijn schouder, open en dicht. Iets er in, iets er uit. Ik geloof dat ik hem één keer in een wasmachine heb gedonderd.

Hij was altijd zwaar beladen. Denk aan zonnebrandcrème, een theedoek, vuilniszak, gaffertape, een lege XDCAM schijven, een poncho, pennen, paracetamol, een microfoonsnoer, telefoonlader, perskaart, wasknijpers, lensdoekjes, extra handschoenen, een etui met gereedschap en verlooppluggen, Eredivisie hesje, diverse batterijen, oordoppen, zonnebril, papieren zakdoekjes, een regenbroek en een camerariem.

De zak was toe aan vervanging. Niet alleen omdat ik langzaam uitgekeken was op de kleur. Hij werd een beetje smoezelig. Er zat een gaatje in de bodem en steeds vaker kwamen er losse draadjes tussen de ritssluitingen. Heel onhandig.

Gisteren liet de hoofdsponsor een pakket bezorgen met een prachtige jas én een nieuwe werktas voor Rein. De ‘Hot Shot’ van The North Face. Wat volgens mij een mooie naam is voor de rugzak van een cameraman. Deze is meer waterdicht en iets kleiner dan zijn voorganger.

Vanmiddag heb ik afscheid genomen van mijn oude zak. Eerst heb ik alles uit de Borealis gehaald en uitgestald op de keukentafel. Na een selectie, waarbij maar een paar attributen afvielen, heb ik alles in de nieuwe tas gestopt. Dat viel nog niet mee, maar het past. Er moet alleen niet teveel meer bij komen.

De oude rugzak kan naar het omroepmuseum en ik hoop voor mij en voor de Hot Shot dat deze rugzak net zo degelijk is. Dat we samen maar net zoveel bijzondere avonturen mogen beleven.

lullig

2012-01-22T20:45:00.002+01:00

'Piemel!' zegt Art (4) tegen mij. Ik waarschuw hem en hij zegt het prompt nog eens. Dus moet hij op de gang. Voor straf. Kom ik terug in de kamer, kijkt Imme (2) me strak aan en zegt: 'Piemel!'  

Boven hoor ik mijn lieve Lief gniffelen.

Nu zitten beide kinderen gebroederlijk op de trap en ze hebben nog plezier ook. Dus moet ik constateren dat ik zojuist geen enkele indruk heb gemaakt. Wat ben ik toch een lulletje rozenwater…

kleine wereld

2012-01-21T23:57:00.006+01:00

We waren voor een mooi KRO programma in Voorst, bij Zutphen. Ik ken in die omgeving niet veel mensen en was dan ook verbaasd dat er, op de oprit van de mensen waar we te gast waren, een meneer liep met een bekend gezicht. Plaatsen kon ik hem totaal niet, maar hij keek ook net even wat langer in mijn richting.

De regisseuse had aangekondigd dat een vriend van onze hoofdpersoon aanwezig zou zijn. Kennelijk kende ik die man en hij mij.

We schudden elkaar de hand. Nog steeds wilde geen enkel belletje rinkelen. Ook niet nu ik zijn naam had gehoord. Een groot vraagteken hing boven mijn hoofd. Ik moest er nu eerlijk voor uitkomen dat ik geen idee had, anders zou het later op de dag nog behoorlijk gênant kunnen worden.

‘Ik ken jou ergens van…’, zei ik.

De man moest lachen. Hij wist het wel.

‘Jij hebt bij AT5 gewerkt’ zei hij en dat klopt. ‘Jullie kwamen vaak bij Schiller… en ik werkte daar achter de bar.’

Koekoek! Opeens viel alles op zijn plek. Natuurlijk wist ik het weer. Ontelbaar veel vaasjes bier heb ik bij de goede man besteld. In die dagen heb ik daar een fortuin achtergelaten. Of op zijn minst het geld voor een middenklasse auto. Hij heeft die biertjes getapt en voor elk biertje een streepje achter mijn naam gezet. Het is ook logisch dat ik dit minder goed weet dan hij.

Korsakov.

Hoewel ik zijn collega Simone natuurlijk niet ben vergeten, maar dat terzijde.

Het blijft toevallig, zo ver van het Rembrandtplein, en zoveel jaren later. Ik zie mezelf weer op de bar klimmen om een dronkenmansdansje te maken. Dat werd niet echt op prijs gesteld in deze gelegenheid. Alle mislukte versierpogingen die weggespoeld dienden te worden met bier of whisky. Goede gesprekken met Theodor Holman en Theo van Gogh. Maar ook de zoektocht naar een gedicht van AFTH van der Heijden op de binnenkant van een toiletdeur. De lange live-uitzending tijdens een of andere verkiezingsavond. Dronkenmanspraat met Wim T Schippers. Enzovoort, enzovoort.

Ik kwam daar op dinsdagavonden, soms op woensdag en altijd op donderdag- en vrijdagavond. Van 1994 tot ongeveer 1999 hoorde ik daar tot het meubilair.
Het is alweer lang geleden. De goede oude tijd.

De gewezen barman sprak in het bijzijn van mijn nieuwe opdrachtgever de legendarische woorden: ‘Ik heb jou heel wat keren buiten moeten gooien, maar daar kan jij je waarschijnlijk niets meer van herinneren.’

back to the future

2012-01-16T11:24:00.001+01:00

Het is vrijdagmiddag als de teletijdmachine ons afzet bij de Adelaarshorst in Deventer. Ogenschijnlijk is hier niets veranderd sinds de jaren zeventig. Binnen staat misschien een computer, maar het veld en de originele tribunes kunnen prima fungeren als decor voor een film over de wilde jaren van sportcommentator Hugo Walker; ‘Keepertje, keepertje, wat doe je nou?!’

Met name de camera- en commentaarpositie op het dak van de hoofdtribune zijn nog helemaal in takt. Er staat een huisje met drie kleine kamertjes. Een hok voor de lokale radio, een hok voor de televisiecommentator en in het midden ruimte voor een camera. Deze plek is nog niet ontdekt door mensen met kennis van Arboregels.

Andere clubs, ook in de eerste divisie, hebben al lang vaste bedrading van de straalkast bij de regiewagen naar het cameraplatform en posities op het veld, maar hier bij Go Ahead moeten kabels voor beeld en geluid nog los getrokken worden. We lopen over een plat dak en een stuk golfplaat waarvan de stevigheid niet duidelijk te definiëren is. Alle zware apparatuur moet met de trap naar boven en camera 2, die normaal gesproken naast de totaalcamera staat, past niet in het hokje. Die staat een paar meter verderop; onoverdekt en vol in de wind, op een wankele plaat van oud hout.

Vlak voor camera 1 hangen, midden boven de hoofdtribune, twee onverwoestbare luidsprekers waardoor alle doelpunten van de afgelopen veertig jaar zijn omgeroepen. Ze stammen overduidelijk nog uit het tijdperk waarin nog dingen gemaakt werden die nooit stuk gingen. Het geluid klinkt geknepen, maar ook dat is goed voor het historisch besef.

Deze avond zit Sierd de Vos op de gammele kruk waar ooit mannen als Eddy Poelman, Evert ten Napel, Theo Reitsma en de eerder genoemde Hugo Walker hun vlieguren maakten. Ik sta er naast op een piepend vloertje dat is ingelopen door cameramannen die inmiddels van hun welverdiende NTS-pensioen genieten. Collega Misja staat in de stromende regen, want natuurlijk gaat het regenen. De temperatuur daalt, januariwind snijdt en je zou je mogen afvragen af wat al die mannen op de tribune drijft om onder deze omstandigheden te komen kijken.

In mijn hoofd klinken de krakende klanken van Koning Voetbal. De plaat slaat over. Ik heb zomaar de neiging om ‘Hi Ha Hondelul’ te roepen en ben blij dat het beeld in mijn viewer nog zwart-wit is.

We wachten even op verbinding met de centraalpost te Hilversum voor de directe uitzending van de kraker Go Ahead Eagles tegen de FC Volendam.

Alles is prima, als we straks maar teruggeflitst worden naar 2012.

korfbal voor NOS Studio Sport

2012-01-15T23:16:00.000+01:00

de 5d's

2012-01-13T13:27:00.002+01:00

Het was een klein tafeltje, vlak bij de deur. We zaten een beetje ingeklemd. Ik met mijn rug naar de zaak. Ruud had beter zicht op het interieur van Café West, maar hij is dan ook trendwatcher. Die heeft aan louter zicht op de deur niet voldoende. Ik wel. Ik moest me volledig focussen op de inhoud. Mijn persoonlijke internetgoeroe en socialmediadeskundige gaf een klein college.

Over de invloed die je hebt als je actief bent op Twitter, Facebook, LinkedIn enzo. Dat je die invloed kan meten en hoe je op simpele wijze weer iets kan doen met die data. Meten is weten. Wie bereik je en hoe? Ben je een curator, een broadcaster, taste maker of een celebrity? Een syndicator, feeder, thought leader of een pundit. Een dabbler, conversationalist, een socializer of een netwerker. Maar je kan ook gewoon observer zijn. Explorer, activist of specialist. Het is maar net wat je deelt, hoe je mee doet, of je luistert en wat je creëert. Ben je gefocussed en hoe consistent kan je zijn? Dat moet je weten anno 2012.

Ik noteerde in het memopad van mijn Blackberry een webadres. Daar moest ik maar eens even kijken.

Vervolgens ging het gesprek over ‘sprankelend inspireren’. Volgens mij is dat twee keer dubbelop, maar in de communicatie noemen we zo’n kreet ‘pakkend’. En daar moet ook ik wat mee, want in deze tijden moet iedere zelfstandige ‘creatief ondernemen’.

Er kwamen nieuwe biertjes op tafel. En nog een rondje. En meer en meer en meer. Ik kreeg de indruk dat we goed bezig waren. Mijn vriend zette mij op een nieuw spoor. Hij motiveerde me om eens verder te kijken dan de neus lang is. Hij had het over de 5D’s en ik dacht even dat we over fotografie spraken. Maar de 5D’s zijn van: Dromen, denken, durven, doen en doorzetten.

Eigenlijk vaar ik ook al jaren rondjes in mijn eigen veilige haventje. Het is hoogste tijd voor een volgende stap. Op weg naar eeuwige roem.

Gelukkig gebruikt Ruud het woord ‘Tsjakka’ niet.

Opeens was hij afgeleid. Ik keek om en zag twee meisjes aan een tafeltje verderop. Ze hielden een iPhone op ons gericht en keken lachend in het schermpje. Ik kon niet anders dan denken dat zij een foto van ons maakten. Hadden ze mij herkend of was mijn vriend Ruud hier de bekende kop? Hij heeft immers veel meer followers dan ik.

We gingen er allebei even goed voor zitten, Ruud en ik. Je weet tegenwoordig immers nooit waar zo’n foto opduikt. We lachten en de meisjes lachten terug. Allebei blond en zeker Blekerwaardig.

Ik moet eerlijk bekennen dat mijn ijdelheid het won van nuchter verstand. Ik genoot van mijn beroemdheid. Tot Ruud zich realiseerde dat het toestel aan beide kanten een lens heeft. Die meisjes zaten een kiekje van zichzelf te maken. Ze legden een momentje vast; waarschijnlijk om het te delen in hun eigen kringetje. Wij waren in hun ogen gewoon twee nobody’s die keken naar dit fotomoment alsof ze nog nooit een iPhone in levende lijve hadden gezien.

Het was hoog tijd voor een laatste rondje.

freelance overeenkomst

2012-01-10T00:08:00.007+01:00

Beste poetshulp,

De allerbeste wensen voor het nieuwe jaar!

Terugkijkend op het afgelopen jaar moeten wij zeggen dat we zeer tevreden zijn. Er was werkelijk geen vuiltje aan de lucht. De samenwerking met jou was optimaal. Je hebt ons huis spik en span gehouden en dat is in deze tijd geen sinecure. Jouw vrolijkheid en enthousiasme doet ons huishouden goed. Het is bovendien prettig om te merken hoe ervaren je bent. Voor elk probleempje heb jij een passende oplossing. Geen vlek is jou te gek. De witte en de bonte was heb je weer keurig uitelkaar gehouden, de ramen zijn streeploos (evenals de toiletten) en in de badkamer is geen spettertje kalk te vinden. De enige die niet zo te spreken is over jouw werk, dat is de huismijt. (En dat is een grapje!)

Wij hopen dan ook dat we ook in 2012 gebruik kunnen blijven maken van jouw diensten. Zonder poetshulp zijn wij nergens! Graag zetten we de samenwerking voort op basis van een goede prijs/kwaliteit verhouding.

Helaas staat ons budget onder druk. Waarschijnlijk gaat de crisis ook niet aan ons voorbij en daarom moeten we op de kleintjes letten.

We hebben geconstateerd dat jouw uurprijs aan de hoge kant is. Niet dat we je onder druk willen zetten, maar de buren hebben een poetshulp die iets goedkoper is en die bovendien werkt met tarieven per kwartier. De keuze is uiteraard aan jou, maar we willen het wel in overweging geven.

Ook moeten we eerlijk bekennen dat we onderzoeken hoe we de efficiency kunnen vergroten. Dat wil zeggen: dezelfde hoeveelheid poetswerk, maar dan in minder tijd. Zo kijken we kritisch naar jouw rookpauze en het gezellige koffiemomentje. We zijn echter vooralsnog niet van plan om, net als de overburen, de tijd van het maken van een sopje af te trekken van de facturabele uren.

Misschien zou je eens willen nadenken over jouw tarief voor het nieuwe jaar en wellicht heb je suggesties met betrekking tot de efficiency. Mocht je nog vragen of opmerkingen hebben, dan horen wij het graag.

Met vriendelijke groet en tot woensdag,

Jan Rein

Jan

2012-01-07T09:08:00.002+01:00

Bij De Wereld Draait Door hadden ze nog niet zo lang geleden een rubriek waarin ze de ‘Think Different’ commercial van Apple als uitgangspunt gebruikten om een mooi filmpje met anders denkende Nederlanders te maken. Later hebben ze het trucje gebruikt om op deze manier ook een lijstje samen te stellen van artiesten die de muziekwereld veranderd hebben. Ik stel voor om ook zo’n clip samen te stellen met unieke, dwarse, eigenzinnige en geniale televisiemakers, zij die Omroepland hebben gemaakt tot wat het is.

En als je mij vraagt wie zeker in die Hilversumse lijst met ‘buitenbeentjes, rebellen en vreemde eenden in de bijt’ moet voorkomen, dan stel ik een verrassende naam voor. Iemand die de meesten van jullie niet eens kennen. Iemand die ook in Omroepland waarschijnlijk niet super bekend is, maar die wel degelijk behoort tot degene die het anders zien; die niet gek zijn op regeltjes en geen respect hebben voor de stand van zaken. Ik kom op de proppen met een cameraman die met name de sport op tv verder heeft gebracht.
Waar sommige managers hem nog zagen als een malloot, zie ik een genie. Iemand die gek genoeg is om te denken dat hij zaken kon veranderen en die het ook deed.

Ik heb het over de man die mij ooit heeft aangenomen bij het toenmalige NOB Fieldproduction, die mij heeft geleerd hoe je sport in beeld moet brengen, mij onder zijn vleugels nam, me het vertrouwen gaf en heel bescheiden een stapje opzij deed toen het tijd werd dat ik mijn eigen kansen ging grijpen. En wat deze man voor mij gedaan heeft, dat heeft hij ook gedaan voor andere jongens die het tegenwoordig heel goed doen als allround (sport)cameraman.

Maar die cameraman, waar je in mijn ogen niet omheen kan als je zo’n ‘Denk Anders!’ lijst gaat maken, heeft niet alleen cameramensen gecoached, hij heeft ook hele hordes beeldbandredacteuren, commentatoren, verslaggevers en regisseurs van Studio Sport met zijn ideeën en gedrevenheid geïnspireerd. En die mensen zijn deels weer uitgewaaierd over de rest van omroepland.

Je kan gerust stellen dat mijn held de manier waarop wij in Nederland tegenwoordig sport in beeld brengen definitief heeft veranderd. Vooral de sporten die we met één enkele camera gaan filmen, maar ik durf gerust te zeggen: alle sport.

Ik heb het hier over de pionier van de ‘een-camera wedstrijden’. De man die potjes voetbal in zijn eentje, met een lange lens, zo ging filmen dat het er na montage op leek alsof er minimaal twee camera’s langs de lijn hadden gestaan. Hij ontwikkelde een auto vol met spullen, maar vooral in samenspraak met beeldbandredacteuren van Studio Sport een methode die wij tegenwoordig nog steeds gebruiken als het budget een regiewagen met meerdere camera’s niet toelaat.

Het lijkt zo simpel, maar iemand is er mee begonnen, heeft het ontwikkeld, verbeterd en overgedragen, zodat ook anderen het in de vingers kregen. Weer anderen hebben de truc afgekeken. Grote sportregisseurs zijn door deze manier van filmen aan het denken gezet en hebben ook in hun manier van wedstrijden registreren weer dingen veranderd. Zaken die tegenwoordig vanzelfsprekend zijn, maar die ooit nog moesten ontstaan.

Ik denk dat Jan Eeckelaert zich ongemakkelijk gaat voelen als ik hem nog meer veren in zijn bibs steek, maar hij hoort wat mij betreft absoluut tot de prettig gestoorde anders denkenden. Van hem heb ik veel geleerd. Camera technisch, organisatorisch, maar vooral ook op sociaal gebied. Bijvoorbeeld dat je moet geloven in de ideeën die ontstaan op de werkvloer en dat je je niet uit het veld moet laten slaan als managers niet direct willen meewerken. Dat je veel voorelkaar kan krijgen als je bevlogen bent. Dat je altijd lol moet hebben in wat je doet. En dat je verder komt als je bereid bent om anderen te helpen. Ga niet op je kennis zitten, maar draag het over. Gun het elkaar!

Gisterenavond hadden we in de Spandershoeve te Hilversum een bescheiden etentje met een klein gezelschap omdat Jan met pensioen is gegaan. Geen bombarie, maar met een heel stil trommetje heeft hij via de achterdeur het Mediapark verlaten. Het is mooi geweest.

Ik zal in mijn werk bijna dagelijks aan deze inspirerende collega blijven denken. Gewoon, omdat je er niet omheen kan.

Think different.

AT5 (moet blijf)

2012-01-03T00:40:00.000+01:00

Ik heb nooit een officieel afscheid bij AT5 gehad, hoewel het in die dagen gebruikelijk was om voor elke medewerker die vertrok een feestje te organiseren. Iedereen die langer dan twee weken bij de omroep had gewerkt verdiende een vrijdagavond-afscheidsborrel bij Schiller, op kosten van Ronald. Meestal werden die bijeenkomsten vooraf gegaan door een hilarisch filmpje. Aan deze afscheidsfilmpjes werd meer tijd besteed dan aan de reguliere uitzendingen van AT5. Ik heb heel wat nachtelijke uurtjes meegewerkt aan die legendarische producties, maar zelf heb ik nooit zo’n eerbetoon in ontvangst mogen nemen. Dat komt omdat ik nooit echt weg ben gegaan.

Op 1 januari 1994 begon ik als stagiaire cameraman bij de Amsterdamse zender. Na een half jaar kreeg ik een contract voor drie dagen in de week. Daarnaast studeerde ik af aan de Hogeschool voor VHS in Sittard. Alle tijd die ik over had, was ik op de Reguliers Dwarsstraat te vinden. Of even verderop, bij Schiller.

Bijna elke maand vertrok er wel iemand. Het verloop was groot. Verslaggevers, presentatoren, redacteuren, editors en ook cameramensen werden door Hilversumse omroepen benaderd en weggekocht. AT5 was de kweekvijver van Omroepland.

In september 1995 kreeg ook ik de kans om door te groeien. Ik ging als freelancer werken voor het NOB en niet veel later ook voor Cinevideogroep en Camco. Bij AT5 deed ik alleen nog de grotere producties of speciale projecten, al werd het in de loop der jaren steeds minder. Uiteindelijk kwam ik alleen op de vrijdagavonden nog in Schiller. Heel incidenteel hield ik weer eens een camera vast van Omroepbedrijf Amsterdam. Bijvoorbeeld toen de Roxy afbrandde en ik met de halve nieuwsredactie van AT5 in de kroeg zat. En een paar jaar geleden heb ik nog eens twee of drie afleveringen van De Zwoele Stad mogen filmen.

Daarna werd het stil.

Tot ik een poosje geleden weer werd gebeld door mensen van AT5. Of ik wilde meewerken aan een soort benefietavond voor het station. Dat lukte helaas niet op korte termijn, maar eind december ben ik door United ingehuurd om de allerlaatste aflevering van het programma Studio Ajax te draaien. Toevallig.

Op weg naar huis realiseerde ik me dat dit mijn allerlaatste AT5 klus geweest zou kunnen zijn. De zender heeft het zwaar, wordt waarschijnlijk overgenomen en zal in 2012 een metamorfose ondergaan. Met een beetje pech is er daarna niet veel over van het AT5 zoals ik het ken; die brutale Amsterdamse zender. De kans is groot dat ze de Reguliers Dwarsstraat en het pand op de Herengracht moeten verlaten en ik betwijfel of er na de reorganisatie nog mensen over zijn uit de tijd dat ik er werkte.

Ik had in de auto nog even de ijdele hoop dat ik wellicht de eindejaarsloterij zou winnen. Dan zou ik de zender, waar voor mij alles begonnen is, kunnen kopen, maar dat is helaas niet gelukt. Het is dus alleen maar te hopen dat, als alles gaat veranderen, er nog één keer een groots en meeslepend afscheidsfeest wordt georganiseerd voor alle (oud) medewerkers.

Lang, lang geleden... Een referendum over IJburg.

skycam crash

2012-01-02T21:42:00.001+01:00

Dit is (of was) een heel duur en heel mooi apparaat. Daar moet je zuinig op zijn!

aandacht

2012-01-02T00:03:00.000+01:00

Ik ben geen chippendale, dat weet ik heus wel. Nooit geweest ook. Al had ik 20 jaar geleden, met een weelderige bos haar en 20 kilo minder zwemband, niks te klagen wat aandacht van Limburgse meisjes betreft. Ik had het alleen niet altijd in de gaten.

Tussen mijn 20e en mijn 35e verloor ik die wilde haren, kwam ik door ongezonde snelweghappen de nodige kilo's aan en ik bewoog minder dan goed voor me is. Mijn conditie holde achteruit. Als je een lijndiagram van mijn fysieke verval maakt zie je een opvallende parallel met de afname van vrouwelijke aandacht. In principe is dat (tot de midlife crisis definitief zijn intrede doet) geen enkel probleem, want ik ben ontzettend gelukkig getrouwd. Maarrrrrr...

Sinds een jaar of vier ben ik me bewust van een fascinerende ontwikkeling. Vanaf het moment dat ik de trotse papa van twee bloedmooie kindjes ben, vang ik met enige regelmaat blikken op van mevrouwen, zoals ik ze in jaren niet gezien had. Als ik tegenwoordig met die twee prachtige koters in een karretje door het winkelcentrum loop kijken meer vrouwen geïnteresseerd naar mij dan wanneer ik de kinderen thuis laat.

En nou hoor ik je denken dat het vast over de standaard vertederende blikken gaat, die doorgaans door schattige kleine kinderen worden opgeroepen, maar dat bedoel ik dus niet. Ik heb het fenomeen langdurig bestudeerd voor ik er mee naar buiten durfde te komen.

Ik zal proberen te beschrijven wat er gebeurt:

Stel. Ik loop van de supermarkt naar het parkeerterrein, met Art en Imme in een winkelwagentje. Dan passeer ik altijd wel een paar vrouwen die tussen de 25 en 45 jaar zijn. Sommige zijn zo met zichzelf of hun nagellak bezig dat de wereld om ze heen niet bestaat, maar velen kijken. Eerst zien ze het totaalbeeld, the big picture. Min of meer onbewust wordt hun aandacht getrokken door een willekeurige vader met twee vrolijke kinderen in een karretje. Razendsnel wordt hun aandacht opgezogen door die kinderen. Hier zie je duidelijk dat moment van vertedering. Het òòòòòh en ahhhh gebeuren. De kinderen lachen vriendelijk terug of ze zijn druk met hun kaasstengel, dat doet er eigenlijk niet toe. We passeren elkaar bijna en dan gebeurt het. Die vrouw kijkt opeens naar mij. Ze ziet een forse man, kalend, met een half verzakt linker oog en normaal gesproken niet in de meest modieuze kleding gestoken. Maar de perceptie bij die dames lijkt heel anders. Hun blik gaat van de kinderen naar mij. Met enige regelmaat voel ik me dan bekeken alsof ik een woeste krijger ben. Een Brad Pit, Leonardo di Caprio. Die dames reageren precies zoals mijn vrouw verlekkerd kan kijken naar George Clooney in een oude herhaling van ER.

Waarschijnlijk zijn het oerdriften. Het is een instinctieve reactie. Die vrouw zal over het algemeen wel smaak hebben, maar nu ziet ze een man die kennelijk twee van zulke wonderschone kindertjes kan produceren en dat doet iets met de hormoonhuishouding. Denk ik.

Ik heb er niet op gestudeerd, ik heb het alleen bestudeerd. Ik observeer. Kijk zo onopvallend mogelijk nog even om en tref dan vaak nog een keer de ogen van zo’n dame. Ik hoef mezelf ook geen illusies te maken, zo’n impulsieve reactie is natuurlijk van korte duur. Die dames landen alweer voor ze het zelf in de gaten hebben. Het heeft helemaal niets met mij te maken. Eerder met Art en Imme. En die zijn inderdaad ook heel goed gelukt. Wat volgens mij trouwens meer een verdienste van mijn knappe vrouw is, dan van mijzelf.

de beste wensen!

2012-01-01T00:02:00.001+01:00

Namens de voltallige redactie van Reinonline wens ik alle lezers van dit weblog een dolgelukkig, inspirerend en veelbetekenend 2012. Maak er een mooi jaar van, blijf gezond en geniet. Laat je niet gek maken. Doe de dingen die je leuk vindt en jaag al je dromen na!

Ik beloof dat ik het komend jaar mijn uiterste best blijf doen om jullie op dit weblog met enige regelmaat te vermaken. Als ik even tijd en inspiratie heb zal ik proberen om verse stukjes te schrijven. Daar kan ik jullie hulp trouwens goed bij gebruiken. Veel lezers zijn ook opdrachtgevers en als ik leuke opdrachten krijg, dan levert dat over het algemeen ook inspiratie op voor nieuwe verhalen. Maar ook alle andere lezers kunnen helpen door zo nu en dan een tip te geven, opbouwende kritiek, een taal- of typfout op te merken en door aan te geven welke verhalen in de smaak vallen en wat niet.

Stiekem hoop ik dat 2012 een vorstelijk jaar zal worden met veel muziek, topsport, mooie menselijke verhalen, humor om te lachen, liefde, grote evenementen en verrassende, maar positieve wendingen. Een prettig jaar vol verhalen, met bijzondere uitdagingen en prettige buitenkansen.

Geluk!

thnx!

2011-12-24T23:55:00.002+01:00

De aftiteling van mijn 2011 betreft een lange lijst met namen van mensen die credits verdienen. Zeer tevreden kijk ik terug. Het jaar is geslaagd en dat is mede mogelijk gemaakt door... vele.

Ik heb het afgelopen jaar de dingen gedaan die ik graag wilde doen. Dromen zijn uitgekomen en doelen bereikt. Met plezier heb ik gewerkt en ik ben (voor zover ik me kan herinneren) nergens grandioos op mijn bek gegaan. Ik heb weer geleerd van nieuwe uitdagingen en kleine foutjes.

Over het algemeen wordt het leven er niet leuker op met nieuwe wetten en regeltjes, bureaucratie, door de crisis, gedoe van onze politici, graaiende bankdirecteuren en managers die zaken gaan 'verbeteren' waarvan wij juist vonden dat ze prima waren. We worden allemaal steeds harder uitgeknepen. Maar ik moet ook vaststellen dat ik niet te hard mag klagen. In het dagelijks leven heb ik vooral te maken met mensen die ik graag om me heen heb. Lieve familieleden, fijne vrienden, goede buren, bevlogen collega's, en interessante persoonlijkheden.

Als je krijgt wat je verdient, dan heb ik het goed gedaan.

Nu wilde ik eigenlijk een lange lijst opstellen met de namen van alle planners, producers, handige kabelassistenten, regisseurs, verslaggevers, goede geluidsmensen, beeldtechneuten, redacteuren, directeuren, schakeltechnici die me gered hebben, collega cameramensen, vrienden en bekenden die ik moet bedanken voor een mooi 2011, maar bij nader inzien doe ik het toch niet. Het zou een hele trits worden en zoiets kan een hoop ellende opleveren. Zie het als het versturen van uitnodigingen voor een feestje. Wie vraag je wel en wie niet? Je loopt het risico dat je sleutelfiguren vergeet en dat personen die overgeslagen worden zich enorm gepasseerd voelen. En dat is nou net niet de bedoeling.

Bij deze bedank ik iedereen, zoals de Paus heel Nederland bedankt voor die bloemen. Er zijn echter een paar mensen waarvoor ik een uitzondering maak. Bijvoorbeeld die twee heren die hun nek uitstaken, zodat ik het absolute hoogtepunt van 2011 kon beleven. Zonder hun vertrouwen had ik nooit op Mainstage van Pinkpop gestaan. Ik ben ze eeuwig dankbaar. Wat overigens niet wegneemt dat ik alweer stiekem naar de line-up van Pinkpop 2012 heb geloerd. Ja, sommige dromen zijn hardnekkiger dan je denkt.

Afijn.

Niemand zal zich gepasseerd voelen als ik mijn lieve vriendjes Rob en Renske bedank voor het feit dat ze mij het afgelopen jaar hebben aangesteld als superoom voor hun zoon. Dat is een hele eer, kan ik U melden. En bovendien hebben ze hun prachtig mooie mannetje ook nog naar mij vernoemd. Tuur Rein is het grootste en het mooiste geschenk van 2011. Een grotere schouderklop kon ik niet wensen. Het maakt mij zo trots!

Maar bovenal moet ik mijn lieve Lief bedanken. Moeder, mooie vrouw en rots in de branding. Thanx voor alles. En vooral voor die twee prachtige wondertjes waar ik elke dag opnieuw zoveel plezier aan beleef. Die ik bij deze ook alvast wil noemen. Voor het geval ze dit later nog eens teruglezen. Art en Imme maakten van 2011 een groot feest!

Bij deze wens ik iedereen een paar fijne kerstdagen toe en vooral een veelbetekenend 2012. Maak er wat van! Leef je leven.

goedkoop

2011-12-17T12:04:00.001+01:00

In de Volkskrant (17 dec. 2011 - V2) lees ik dat Omroep Max op haar site een aanmeldformulier heeft geplaatst voor amateurfotografen die op vrijwillige basis kiekjes willen maken van studiogasten. Ze zoeken zolderkamerartiesten voor uitzendingen waar normaal gesproken geen fotografen bij aanwezig zijn. Voor de officiële persfoto's, het Maxmagazine en foto's van presentatoren zullen gewoon professionele fotografen worden gebruikt. (Gebruikt vind ik in deze een geweldige woordkeuze, maar dat terzijde.) De woede van de Nederlandse Vereniging van Fotojournalisten is volgens Jan Slagter, de omroepbaas van Max, in elk geval onterecht. Hij noemt dit 'een storm in een glas water'.

Tot zover de Volkskrant. Die ligt inmiddels bij het oud papier. Ondertussen heb ik me al aangemeld op de site van Max. Niet voor de gratis fotografie, want met het maken van beelden verdien ik mijn boterham. Nee, ik wil als vrijwilliger wel omroepbaas zijn wanneer Jan Slagter met de caravan op vakantie gaat. Dus niet voor de dagelijkse leiding, maar als amateur op momenten dat er toch geen chef aanwezig is.

Ik kan best een beetje leiding geven en heb in de jaren '80 genoeg tv gekeken om nu voor Max de juiste keuzes te maken. Op deze manier doe ik belangrijke ervaring op en Max is er natuurlijk enorm mee geholpen. Voor weinig!

Ik hoop alleen niet dat Jan nu op zijn pikkie getrapt is. Het is absoluut niet mijn intentie om de markt voor omroepbazen te verpesten. Zij moeten ook hun Cayennes, Landrovers of Touareqs betalen. Dat begrijp ik best. Je moet hier gewoon niet te ingewikkeld over doen. Zo moeilijk is het werk van een omroepbaas nou ook weer niet en we gaan de komende jaren fors bezuinigen in Omroepland. Dan is het volstrekt logisch om prioriteiten te stellen. Een stukje vrijwilligerswerk kan geen kwaad.

En stel nou. Stel dat ik het per ongeluk heel goed doe in mijn vrije tijd. Dan zou Max op termijn misschien vaker gebruik kunnen maken van mijn gratis diensten. Niet dat we het daar nu al over moeten hebben; we gaan dat zeker niet bespreken in het bijzijn van Jan Slagter of er iets over zeggen in de Volkskrant, maar je kan het ook niet uitsluiten. Het is nu nog een experimentje, maar wie weet. Er zijn misschien wel veel meer mensen die amateur-omroepbaas willen spelen.

Wat ik precies zal veranderen, als ik straks gratis parttime Maxbaas ben, kan ik nog niet verklappen, maar de kans is groot dat ik eens ga kijken of er nog vrijwilligers te vinden zijn die het Max programma Geheugentrainer willen presenteren. In eerste instantie niet voor de reguliere uitzendingen, want daarvoor gebruiken we gewoon een professional, maar voor op de website, voor de snabbels in het land en eventueel voor de dagen waarop Jan niet kan. Hij wordt immers ook een dagje ouder.

hofnarretje

2011-12-14T00:18:00.003+01:00

Het is een stormachtige dag in december. We zijn in Amsterdam voor het actualiteitenprogramma 1Vandaag. Om precies te zijn op het Smaragdplein. Bij een van de vestigingen van kinderdagverblijf Het Hofnarretje, dat tegenwoordig Vlinderheuvel heet. Dit is (als ik het goed begrepen heb) een van de plekken waar Robert M. werkte, de man die precies een jaar geleden ontmaskerd werd als grootmisbruiker. Wij zijn hier, omdat de zaken nog steeds niet op orde zijn. Dat is nieuws.

We gaan naar binnen. Ik in mijn rol als cameraman, maar hier kijk ik toch vooral rond als vader van twee kleine kinderen. En misschien een heel klein beetje als tekstschrijver voor PrimaOuders.nl. Op tafel ligt een dik pak gratis tijdschriften met mijn vrolijke column. Nog niet uitgepakt, maar daarover durf ik hier en nu niet te beginnen.

De locatie aan het Smaragdplein doet momenteel dienst als kantoor. Het zijn drie ruimtes. Een grote centrale ruimte en twee kleine ruimtes achterin, die waarschijnlijk ooit dienst deden als slaapkamer en waarvan er eentje tegenwoordig is ingenomen door de interim directeur. In de grote centrale ruimte staan een paar bureaus, er is een klein keukenblokje, een soort wastafel en in een hoek zijn drie schattige kindertoiletjes. De wanden zijn beschilderd met kabouters, elfjes en hier en daar een kikker. Op een schap ligt nog een stapeltje briefpapier van Het Hofnarretje.

Hier is veel gebeurt. Ook het afgelopen jaar. Maar het verbaasd mij dat niet alle sporen, die nog verwijzen naar het tijdperk van Robert M., zijn gewist. Waarom is er geen pot verf op de wanden gesmeerd? Waarom zit de directeur in een roze kamertje? Hoe kan je van leidsters, die zoveel hebben meegemaakt, verwachten dat ze in deze ruimte gewoon komen werken? Hoe kan je hier ouders ontvangen?

Armoede.

Ik kan er niks aan doen, maar probeer me de hele tijd voor te stellen waar en hoe die gek heeft toegeslagen. Hoeveel kinderen zijn misbruikt op deze plek? Ik voel me een beetje ramptoerist, maar ik kan de knop met geen mogelijkheid omzetten. Tussen de verwarrende gedachten door licht ik twee setjes uit en nemen we een interview op met de interim directeur en een gesprek met een van de leidsters.

Op weg hier naartoe heb ik me hardop afgevraagd hoe het in hemelsnaam kan dat een deel van de ouders met hun kind bij dit kinderdagverblijf is gebleven en hoe het kan dat niet alle leidsters zijn vertrokken. Door het gesprek met die lieve en betrokken medewerkster begrijp ik het inmiddels een beetje. Wat zij een jaar geleden hebben meegemaakt, in de dagen nadat het schokkende nieuws bekend werd, moet de hel op aarde zijn geweest. Waarschijnlijk hebben ze zich er samen met die ouders doorheen geslagen. Dat schept ook een band.

Nog steeds is er gedoe (met de eigenaar), waardoor de pers dit kinderdagverblijf niet met rust laat. Dan is er nog de rechtzaak tegen Robert M.

We filmen op een andere locatie, aan de van Woustraat. Ook hier krijgen we geen kinderen te zien en dat is prima. Wel maak ik beelden van de centrale ruimte. Ik word er niet bepaald vrolijk van. Dit kinderdagverblijf heeft al lang geen groot onderhoud meer gehad. Natuurlijk hebben leidsters en kinderen hard gewerkt aan tekeningen die het enigszins gezellig moeten maken, maar juist de leidsters die hier werken, de ouders en kinderen die bij dit kinderdagverblijf komen verdienen mijns inziens een betere plek. Nieuwe meubeltjes, verse verf, frisse vloeren en desnoods een compleet vernieuwde indeling van de ruimten. Rust en reinheid.

Daarom moet deze organisatie zo snel mogelijk van de huidige eigenaar af. Die houdt alles tegen. En er moet geld ingepompt worden. Ze moeten letterlijk met een schone lei kunnen beginnen. Als ik burgemeester van Amsterdam was had ik al lang een klusteam op alle vestigingen van het voormalig Hofnarretje afgestuurd. En een lintje voor alle leidsters. Alleen ben ik geen burgemeester en ik ken niet alle details. Ik ben maar gewoon cameraman... (en papa).

vriendschap

2011-12-09T12:57:00.002+01:00

Als kind had ik een vriend waarmee ik alles deed. Als hij begon te vechten, dan vocht ik met hem mee. Als ik in het water sprong, sprong hij er achteraan. Een mooiere vriendschap kon er in mijn ogen niet bestaan.

Het was allemaal zo heerlijk helder. Lekker transparant. Ik had een vriendje in mijn klas en iedereen wist wie dat was. Het was ook geheel wederzijds. Tot we naar een andere school gingen. Ik kreeg nieuwe vrienden. Wel twee. Tot ik verkering kreeg met het meisje waar een van die twee ook heel verliefd op was. Gelukkig wisselden we weer van school. Ik had vrienden op die school en bij de lokale omroep. We gingen met z'n allen uit en na het eindexamen met vier hitsige pubers op vakantie. Dat waren mijn beste vrienden. Simpel.

Ik ging studeren, stage lopen en kreeg een baan. Al die veranderingen bleken perfecte friendshipfilters. Echte vriendschappen bleven wel overeind. Het kaf werd van het koren gescheiden.

Toen ik ging trouwen waren er uiteindelijk drie over die in aanmerking kwamen voor de functie van getuige. Niet meer, niet minder. De rest, dat waren goede kennissen, betrouwbare collega's, loyale maten en oude bekenden. In te delen in twee categorieën: Zij die altijd klaar staan en zij die het laten afweten op de momenten die er toe doen. Maar echte vrienden zijn buitencategorie. Daarvan had je er tot een jaar of twee geleden maar een paar nodig.

Tegenwoordig ligt het allemaal veel gevoeliger. Vriendschap is een complexe business geworden. Daar ben je dagelijks een belangrijk deel van je tijd mee bezig. Je moet (in goed Nederlands) followen, liken, toevoegen, connecten, krabbelen, porren, retweeten, taggen en reconnecten. Whatever dat allemaal may be.

As we speak heb ik meer dan 950 socialmediavrienden. Facebook friends, LinkedIn connections en Twitter followers. Daar heb ik zelf niet zo veel voor hoeven doen. De meeste contacten zijn komen aanwaaien en het groeit nog steeds automatisch. En zitten hier en daar wat doublures tussen, maar vijfhonderd vrienden heb ik zeker. De grap is dat ik ze niet eens allemaal persoonlijk ken. Wat Twitter betreft vind ik dat prima, maar het blijft mij verbazen dat ik zo’n twee tot drie keer per week een vriendschapsverzoek ontvang van iemand die ik totaal niet kan plaatsen. Zelfs niet na enige Google-research. Ik ben dan altijd bang dat ik een belangrijke opdrachtgever negeer of een oud kwetsbaar klasgenootje breek door bruut op de ‘ignore’ knop te drukken. Mede daardoor zijn mijn accounts inmiddels een aardige puinhoop.

Collega's zitten massaal op Facebook en steeds vaker melden vrienden uit grijze verledens zich op LinkedIn. Het is een sociaal zooitje dat vraagt om de digitale bezem er eens doorheen te halen, maar dan moet je durven om mensen te ‘ontvrienden’. Dat vind ik ook een beetje eng. Onlangs heb ik nog iemand verwijderd die mij een week later inhuurde voor een interessante klus en toen hij na afloop wat foto’s wilde doorsturen ontdekte meneer dat ik hem eruit geflikkerd had.

Dus rommel ik maar een beetje verder. Geen idee hoe het verder moet. Op een dag zullen we wel ontdekken dat het geen kunst is om zoveel mogelijk vrienden te verzamelen. Het is geen wedstrijd. Een keer trek je de conclusie: Connections, followers en friends, het allemaal is een illusie. Een pakketje schroot, met een flinter dun laagje chroom.

igor en galina

2011-12-07T00:01:00.008+01:00

Het meest bizarre verhaal dat ik ooit heb gehoord is het relaas van Igor Skrijevski en zijn vrouw Galina Skrijevskaia. Het was op 6 juli j.l., in een piepklein kamertje op de zolder van het asielzoekerscentrum aan het Wilhelminapark in Apeldoorn. Daar woonde het echtpaar al een hele tijd. Ze hadden niets. Twee bedden, een tafeltje met twee stoeltjes, een piepkleine tv, een koelkastje, wat kleren en een stapel documenten.

Het was eigenlijk onmogelijk om dit hok een interview op te nemen, maar wij vonden het de moeite waard. Zo konden we misschien een heel klein beetje in beeld vangen hoe beklemmend de situatie van deze twee mensen was.

Pieter Hilhorst interviewde, voor het VARA programma De Ombudsman. Igor was voornamelijk aan het woord. Ik zat op een van de bedjes en filmde. Naar mate het langer duurde viel mijn mond verder open.

Igor en Galina komen oorspronkelijk uit Donetsk, een stad in het huidige Oekraïne, indertijd onderdeel van de Sovjet Unie. Igor is medicus en wordt verschillende keren door de KGB gedwongen om informatie te geven over zijn hoogopgeleide vrienden. Eind jaren ’80 wordt Igor zwaar mishandeld. Hij ligt twee weken in coma, heeft ribben gebroken en is aan een oog bijna blind. Vermoedelijk hebben agenten van de KGB hem te grazen genomen, omdat hij een keer geweigerd heeft om mee te werken.

Uit angst vlucht Galina in 1990 naar de Verenigde Staten. Igor volgt een paar maanden later in 1991. Ze krijgen daar een werkvergunning. Galina begint een kledingatelier en Igor gaat uiteindelijk aan de slag als beurshandelaar in New York. De zaken gaan goed. Ze kopen huizen in Ohio, Brooklyn en Pennsylvania.

Op hun aanvraag voor politiek asiel horen Igor en Galina de eerste vijf jaar niets. Dan lijken ze in aanmerking te komen voor een speciale regeling voor vluchtelingen uit de Sovjet Unie. Uiteindelijk worden ze echter aangemerkt als burgers van Oekraïne, dat sinds augustus 1991 onafhankelijk is. Het echtpaar krijgt te verstaan dat het de VS moet verlaten, maar hoort daar vervolgens lange tijd niets meer van.

Eind november 2006 worden ze in Brooklyn van hun bed gelicht en in een gevangenis voor immigranten in New Jersey ondergebracht. Ze geven aan dat ze niet naar Oekraïne kunnen, omdat ze het land hebben verlaten voordat het zelfstandig werd en er niet als burger staan ingeschreven. Toch zetten de Amerikaanse autoriteiten hen in mei 2007 op het vliegtuig, om via Amsterdam naar Kiev te reizen.

Met niet meer dan 20 dollar op zak stappen ze in Kiev uit het vliegtuig. De autoriteiten stellen vast dat Igor en Galina geen Oekraïense burgers zijn en dat hun papieren ongeldig zijn. Omdat de twee via Amsterdam naar Kiev zijn gekomen, worden ze op het vliegtuig naar Schiphol gezet. Doorreizen naar Amerika blijkt onmogelijk omdat dit land hen niet accepteert, waarna ze in Nederland in een asielprocedure belanden. Maar ze zijn hier niet gekomen voor een beter leven, vragen niet om een verblijfsvergunning en willen niet als parasieten van de Nederlandse belastingbetaler leven. Igor en Galina willen maar één ding: Terug naar de Verenigde Staten. Terug naar huis.

Na verloop van tijd raken ze in Nederland uitgeprocedeerd. Ze worden in oktober 2009 opnieuw op het vliegtuig naar Kiev gezet en voor de tweede keer door de Oekraïense autoriteiten teruggestuurd naar Nederland.

Het Oekraïense consulaat in Den Haag bevestigt dat Igor en Galina geen burgers van Oekraïne zijn en terug moeten naar de VS, maar dat land komen ze niet in. Een herhaalde asielaanvraag in Nederland loopt op niets uit. De rechtbank in Haarlem onderschrijft de uitspraak van de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND): Igor en Galina moeten het land uit.

Igor en Galina zijn stateloos. Amerika wil ze niet, de Oekraïne erkent ze niet en in Nederland zijn ze ook niet welkom. Deze uitzichtloze situatie duurt al bijna zes jaar. Moet je eens voorstellen: Op het ene moment ben je succesvol, gelukkig en rijk en vervolgens beland je jarenlang op een kil kamertje in een land waar je niet wil wezen en dat je wil terugsturen naar de plek waar vandaan je ooit gevlucht bent.

Het verhaal is ingewikkeld en schrijnend. Een prima uitgangspunt voor een film, al zouden veel mensen het ongeloofwaardig vinden. Maar het is geen fictie. En we weten ook niet hoe het afloopt.

Dinsdagmiddag twitterde Pieter Hilhorst het volgende:

‘BREKEND Igor en Galina zijn net gearresteerd en worden uitgezet naar Oekraïne, maar hebben niet nationaliteit Oekraïne.’

Ik ben geschokt. Heb er letterlijk buikpijn van. Op het moment van schrijven zitten deze arme mensen in het uitzetcentrum in Rotterdam. De kans is groot dat ze weer naar een plek gestuurd worden waar ze absoluut niet naartoe willen. Het is te gek voor woorden dat we zo met mensen om gaan. En ik begrijp niet dat Amerika, het land dat groot is geworden door immigranten, dit niet kan of wil oplossen. Rutte en Obama hadden het de vorige week zo kunnen regelen.

update (8 december 2012) :
Vara Ombudsman voorkomt uitzetting stateloos echtpaar.

Voor dit verhaal heb ik nogal schaamteloos gebruik gemaakt van het artikel ‘Staatloze asielzoeker kan niet terug naar huis in New York’ uit het Reformatorisch Dagblad (19-03-2011) van Michiel Bakker. Ik hoop dat ze het niet erg vinden bij het Reformatorisch Dagblad.

dag sinterklaasje dag dag

2011-12-06T14:03:00.000+01:00

Eerlijk gezegd ben ik blij dat hij weg is. De rust mag bij ons thuis snel wederkeren. Doe mij maar klingende klokjes en de geur die hoort bij dennenbos. Kom maar op Chris Rea, start your engine! Alles is beter dan de eindsprint van ‘operatie Sinterklaas’ dit jaar.

Maandagmorgen, 5 december 2011.

Om zeven uur stond deze hulpsinterklaas onder de douche. De naweeën van een heftig buikgriepvirus en een weekendje Thialf nog in de benen. Zondagavond te lang doorgegaan met last minute inpakwerkzaamheden en het uitprinten van middelmatige rijmpjes. Wakker worden wilde dan ook niet vlotten.

Art had door snot en oorpijn onrustig geslapen en was licht ontvlambaar. Zijn zusje is de afgelopen weken sowieso iets te laag afgezekerd, dus dan helpt het niet als papa en mama gehaast zijn. Maar buiten hagelde het, waardoor fietsend naar school geen optie leek. In dat geval moeten wij in het auto-onvriendelijke De Meern altijd veel extra tijd uittrekken en dus voort maken. Een en een is twee.

Of toch niet. Het werd droog. Met twee kinderen op de fiets. Eerst naar school, daarna naar Okido, ons kinderdagverblijf. Weg afgesloten. Toch regendruppels en een mopperend zoontje achterop, die er eigenlijk niet zo veel zin in had.

Bijna bij school aangekomen zag ik allemaal klasgenootjes van Art, verkleed als Piet of Sint. En Art had niks. We waren zelfs de tekening voor Sinterklaas vergeten. Ook ontdekte ik al snel dat hij zich moest melden bij de gymzaal en dat ouders meer dan welkom waren. Kennelijk hadden wij een essentieel schoolmailtje over de Sinterklaasviering gemist. Ik zat met Imme die nog moest worden afgeleverd aan de andere kant van de Leidsche Rijn.

Art raakte een beetje in de war en begon te huilen. Bezorgde juffen en ouders vroegen of hij het spannend vond dat Sinterklaas kwam en dat kan best zo zijn, maar waarschijnlijk reageerde hij vooral op de stress van zijn vader. Piet paniek.

Mijn jammerende zoon moest ik achter laten bij de kleedkamer van de Marezaal. Zijn vier jarige vriendje Finn was de enige die zich op dat moment om hem bekommerde. Ik rekende er op dat Juf Marloes hem aan de andere kant zou opvangen en fietste als een bezetene naar Okido. Onderweg kwamen we wel drie Sinterklazen tegen, waarvan eentje in een brandweerwagen. Imme vond het prachtig en is gelukkig nog klein genoeg om geen lastige vragen te stellen.

Bezweet dropte ik mijn dochter om vervolgens langs huis te racen (fototoestel oppikken) en door te trappen, terug naar school. Conditioneel heb ik de afgelopen jaren ook een en ander laten liggen. Ik ben niet bepaald een Cavendish. Weer stond ik, zonder nadenken, bij die wegafsluiting. Hopend dat het hoofd van de school de gymzaal niet had afgesloten.

Het kwam goed. Ik pikte nog net de laatste tien minuten mee. Nam een paar foto’s en werd precies op tijd opgemerkt door mijn zoon, die zichtbaar opklaarde toen hij eindelijk ontdekte dat zijn papa ook ‘gewoon’ op de tribune zat.

Maar meneer wist niet dat Papa ernstige vertraging opliep bij de rest van de voorbereidende werkzaamheden voor pakjesavond. De rest van de ochtend werd het nog harder hollen en vliegen dan voorzien. Met Murphy op mijn rug. Verkeerde schroefjes gekocht, te weinig pakpapier, een gedicht dat niet meer bleek te kloppen en een vaas die bijna uit mijn handen lazerde.

Toen ik eindelijk alles gered had kon ik de kinderen alweer ophalen en wist mijn zoon tot overmaat van ramp te vertellen dat ik zo keihard gefietst had voor een ‘neppe’ Sinterklaas. ‘Dat was de echte echt niet.’

Nog van zijn geloof gevallen ook.

Hoewel.

Tegen de tijd dat de maan door de bomen ging schijnen waren de kinderen op van de zenuwen en papa van al het geren en geregel.

Uiteindelijk werd het natuurlijk een heerlijk avondje. Daar werd op de deur geklopt, oh kom er eens kijken, de zak van Sinterklaas en we leefden nog lang en gelukkig. Toch blijf ik me afvragen hoe het kan dat alle andere ouders het wel allemaal voor elkaar hebben en ogenschijnlijk niet gestresst deze periode door komen?

lief pietje

2011-12-05T23:41:00.003+01:00

(foto: Lieve Lief)

NTR Podium / Soul & Jazz

2011-12-03T23:50:00.001+01:00

Los van het feit dat jullie zondag naar het schaatsen bij de NOS moeten kijken wil ik ook even aandacht vragen voor twee belangrijke uitzendingen van de NTR: De programma’s NTR Podium en Soul & Jazz.

In NTR Podium, vanaf 13.00 uur op Nederland 2, wordt onder andere de dansfilm Modern Love uitgezonden. Een televisiebewerking van de succesvolle dansvoorstelling Alpha Boys van Club Guy en Roni uit Groningen. Choreograaf Guy Weizman en regisseur Joost van Krieken maakten een geheel eigen versie van deze choreografie. De voorstelling werd drastisch ingekort en de vrouw die tijdens de podiumvoorstelling alleen maar lusteloos op een bank zat, heeft nu de hoofdrol gekregen. 

De setting is veranderd in een afterparty na een bruiloft. De meeste gasten zijn verdwenen en de hechte vriendenclub is overgebleven. De bruidegom lijkt zich nu pas te realiseren wat hij heeft gedaan. Wil hij wel kiezen voor een nieuw leven met zijn bruid en de kameraadschap verliezen?

Het camerawerk is van mij en mijn zeer gewaardeerde collega Carrien Dijkstra.

En in de late uitzending van het NTR programma Soul & Jazz (00.20 uur op Nederland 2) zit een portret van de super sympathieke saxofoniste Tineke Postma, waarvoor ik de vorige week heb mogen filmen in Friesland en in Amsterdam. Ook zeker de moeite van het wakker blijven waard.

Tot zover de dienstmededelingen.

e.k.a.d.b.z.

2011-11-30T21:58:00.000+01:00

Art is vier en hij gaat nu vijf maanden naar school. Dat zegt echter niks over zijn intelligentie. Volgens zijn trotse vader is hij veel slimmer dan de meeste volwassenen. Hij zegt soms dingen waar menig filosoof jaloers op is. Neem bijvoorbeeld het zinnetje: ‘Papa, eigenlijk kan alles de bedoeling zijn!’ Is dat wijsheid of niet?

Neem de heldere analyse: ‘Ik heb melktanden. Jij hebt koffietanden.’ Wat breng je daar als ouder tegenin? Niks toch?

Als Art, na de laatste schooldag voor de zomervakantie, een roos aan juf Marleen geeft en zij vraagt: ‘Waar is die mooie roos voor?’, dan is zoonlief razendsnel. Hij antwoordt direct: ‘Voor in de vaas, natuurlijk!’

‘In die muur zitten heel veel batterijen’, zegt hij, wijzend op het stopcontact.

Uit het niets vraagt hij: ‘Papa, waar wonen de poppen aan het dansen?’ Of in een oude Franse kerk, wijzend op het glas-in-lood: ‘Wie heeft de ramen geverfd?’

In bad bekijkt hij zijn kleine zus en stelt vast: ‘Bij Imme ziet de plasser er net zo uit als de billen.’ Tegen mij zegt hij: ‘Jij hebt kale haren.’

Kijkend naar een tekenfilm die eigenlijk iets te spannend is: ‘Dit is allemaal getekend, dat is niet echt. Alleen Sinterklaas en Zwarte Piet, die zijn wel echt!’ Maar als mama later vraagt of Art ook een Pietje wil zijn zegt hij resoluut ‘Nee!’ Mama vraagt waarom niet, waarop meneer reageert met: ‘Ik wil liever cadeautjes krijgen!’

In het bos vraagt hij: ‘Papa, wat komt er uit een eikel?’ Voor het slapen gaan kijkt hij omhoog en zegt: ‘Ik ben korter afgezaagd dan jij, papa.’ Hij noemt mij een ‘slaapkont’. Buiten is het ‘kouterig’ en vanuit zijn fietsstoeltje concludeert hij: ‘De achterband wordt lekker...’

‘Daar is de paus!’ gilt hij als hij op de boerderijcamping een pauw ziet lopen. We gaan ‘koffertjes’ eten in de poffertjeskraam, hij heeft schoenen met ‘glitterband’, noemt zijn zusje een ‘kleine Prius’, en zegt plompverloren als we samen lunchen: ‘Ik ben ook maar een man!’

‘Het moet niet gekker gebeuren.’

Eigenlijk kan alles de bedoeling zijn. Denk daar nog maar eens even over na!

waar ben je?

2011-11-29T00:01:00.002+01:00

'Jim checked in at de manege.' Goed om te weten dat mijn vrienden er nog erger aan toe zijn dan ik. Wie op dit tijdstip al in de kou zit te kijken naar kinderen die rondjes rijden op pony's in een muffe zandbak, is natuurlijk niet te benijden. Tenminste, ik ga er vanuit dat mijn vriend het Foursquare bericht op Facebook zet om medelijden in ontvangst te nemen, niet omdat hij er zo trots op is dat moeder-de-vrouw hem op zaterdagochtend in alle vroegte het bed uitgetrapt heeft.

Don heeft vannacht geslapen in een troosteloos hotel langs de snelweg. Hij schreeuwde het van de daken. Ik hoop dat iemand het bericht gisterenavond op tijd gelezen heeft en hem is gaan redden.

Van Frans hebben we niets meer vernomen sinds hij incheckte in een Amsterdams café. Zou hij weten dat het een vage homokroeg is?

Klaas en Herman checkten in bij het Amsterdamse Hilton. Einde bericht. Willem roept een paar keer per dag: I'm at de EBI te Vught. Er zijn overeenkomsten met vriend Ido die zich elke ochtend opnieuw meldt vanuit een zwaar beveiligde kantoorbunker op het MediaPark.

Mijn fantasie slaat een beetje op hol en ik zie opeens allemaal historische Foursquare berichten voor me. Mohammed B (I'm at Linnaeusstraat), Jezus van N. (I'm at water), The Beatles (at Abbey Road), Anne (@achterhuis), Cruijff (We are at swimmingpool), JFK (I'm at Dealy Plaza, Dallas), Bernhard von Lippe Biesterveld (I'm at Hélène Grinda), @Adam&Eva (at Paradijs)...

Afijn.

"I'm at thuis, naast mijn vrouw op de bank. We vieren ons zeven jarig jubileum", schrijft John en ik realiseer me dat Foursquare tòch een functie heeft. Je weet precies wanneer je vrienden zich vervelen.

doe eens normaal

2011-11-28T10:18:00.000+01:00

Ik was aan de beurt. Het kassameisje scande mijn boodschappen, terwijl ik probeerde alles zo efficiënt mogelijk in een doos te proppen. Zaterdagmiddag, spitsuur bij Albert Heijn.

Opeens stond er een blonde vrouw naast me. Een jaar of dertig. Witte jas met bontkraag, zwarte legging en knalrood hoofd. Ik had haar niet zien aankomen. Ze trok mijn aandacht door als een ordinair viswijf te schreeuwen naar dat jonge meisje achter de kassa.

'Ik pik dit niet!' Snauwde ze. Er was iets mis gegaan met Disneypunten. 'Jij geeft mijn kinderen geen punten, terwijl ze er wel recht op hebben. Dat pik ik niet!'

Ze wapperde met een kassabonnetje. Ik begreep dat haar arme kinderen voor minder dan vijftien euro aan boodschappen hadden gedaan, dus dacht de zaterdaghulp dat ze geen punten konden krijgen. Ze had echter per ongeluk over het hoofd gezien dat die kinderen een speciaal product hadden gekocht, waarvoor ze wèl een stickertje mochten ontvangen. Een foutje, maar volgens deze doorgedraaide moeder een doodzonde.

'Zit ik met twee krijsende kinderen. Dat trek ik niet als ik uit de nachtdienst kom!' Tierde ze verder. 'Wie denk je wel dat je bent?'

Het kassakind was sprakeloos. Geschrokken probeerde ze welgemeend 'Sorry' te zeggen. Ze fluisterde het. En ze wilde even het bonnetje bestuderen, maar ze kreeg de kans niet. Van de zenuwen kreeg het meisje rode vlekken in haar gezicht en waterige ogen.

'Jij hebt écht een gróót próbléém!', denderde het treintje van de gefrustreerde moeder verder.

Nu begon het mij te irriteren. Het was mijn beurt.

'Zeg mevrouw. Maakt u nooit een foutje?', vroeg ik.

Als door een wesp gestoken keek ze naar mij.

'Waar bemoei jij je mee, man?'

'Nou, ik vind dat u nogal tekeer gaat tegen dit meisje. Ze heeft misschien een foutje gemaakt, maar maken we niet allemaal wel eens een foutje?' Ik probeerde zo rustig mogelijk te blijven. Vriendelijk een correct. Maar als blikken konden doden had ik dit verhaal niet meer kunnen opschrijven.

'Dit is geen foutje.' Ze gilde bijna. 'Dit is echt wel moedwillig. Dit kutkind...'

En toen sprak ik de legendarische woorden, waarvan ik me eerder zo had voorgenomen om ze niet meer te gebruiken. Het floepte eruit. Geheel tegen mijn zin. Ik geloof wel dat dit het moment was waarop ik echt bij haar binnen kwam. Dit begreep deze heetgebakerde tante. Eindelijk sprak ik op haar niveau toen ik zei wat ik niet wilde zeggen.

'Doe eens normaal!'

Collega kassameisjes draaiden zich om. De mensen in andere rijen keken naar ons. Dit bekvechten trok de aandacht. En natuurlijk reageerde de licht ontvlambare vrouw voorspelbaar: 'Doe zelf eens normaal, man!'

Ondertussen had ik mijn boodschappen afgerekend en ingepakt. Omdat ik grote haast had en om het niet verder uit de hand te laten lopen ben ik vertrokken. Maar al snel had ik spijt. Ik had dat arme kassameisje nooit alleen mogen laten met die levende clusterbom. Ik had mee moeten lopen naar de manager van Albert Heijn. Of nog beter, ik had de politie moeten bellen om aangifte te doen. Dat had uren gekost en niks opgeleverd, maar ik denk wel dat de reeds verpeste kinderen van die dame ondertussen haar hele huis hadden afgebroken.

Maar ja, zoiets bedenk je altijd achteraf.

marianne vos in koksijde

2011-11-27T23:04:00.002+01:00

pure reclame

2011-11-24T23:12:00.001+01:00

Ik heb geen iPhone of Pad, ben eerlijk gezegd ook nog niet toe aan het touchscreentijdperk (dat natuurlijk al lang is begonnen), maar ik ben niet gek. Ik zie heus wel dat om me heen iedereen aan die iDinges gaat. Zelfs de man die mij nog geen twee jaar geleden overtuigde van de voordelen van een BlackBerry is onlangs overgelopen. Mijn BlackBerry Messenger is inmiddels volkomen ge-App-Stored.

Zonder aanraakscherm hebbeding tel je dus niet meer mee. Het is als kijken naar een dikke televisie, het afspelen van cassettebandjes in de auto, fotograferen met rolletjes, verlangen naar de Punica Oase, bellen vanuit een telefooncel of betalen met contant geld.

Maar zodra het gaat vriezen zijn die touchscreenverslaafden de pineut. Met handschoenen aan kan je vegen tot je een ons weegt, dat ding doet niks. Een geweldig dilemma voor alle collega’s zonder toetsen.

Hoewel...

Ik zag de vorige week een vlotte verslaggeefster met speciale handschoenen waarvan de wijsvingertoppen zijn uitgerust met een touchscreenproof laagje. Een briljant Sinterklaas- of kerstcadeau. De gimmick van het moment. Dus heb ik voor alle zekerheid mijn sponsor gebed, de firma Thermowear, met de vraag of hij deze touchscreenhandschoenen reeds kende. Dat bleek uiteraard het geval. Hij had zelfs overwogen om mij een paar toe te sturen tot hij ontdekte dat ik nog in het zwart/wit-tijdperk leef.

Wel hebben we besloten om Omroepland attent te maken op deze belangrijke hulpstukken. Want stel dat we deze winter een Elfstedentocht krijgen en massaal moeten communiceren met elkaar. Dan kan het niet zo zijn dat alle iPhone eigenaren met afgevroren vingertjes bij EHBO posten zitten. Ik moet er niet aan denken dat ik dan, met mijn BlackBerry, de enige ben die nog bereikbaar is.

Ik ga er vanuit dat de lezers van dit weblog nu massaal op de link (hier rechts) naar mijn hoofdsponsor klikken, om direct een of meerdere setjes van deze handige handschoenen te kopen. Wel heb ik mister Thermowear gevraagd om alvast één paar apart te houden.

Als er dankzij dit bericht namelijk voor 5 december meer dan honderd paar touchscreenhandschoenen worden verkocht, dan krijg ik (bovenop mijn jaarlijkse fee) één stel gratis. En aangezien ik er niks aan heb zal ik ze dan doorsturen naar degene die hieronder -bij de reacties- de meest originele reden weet op te geven, waarom zelfs ik uiteindelijk toch niet ontkom aan deze grappige gadgetgimmickhandschoenen.

kledingvoorschriften

2011-11-22T22:17:00.003+01:00

Cameramensen zijn zwartwerkers en het 'verzwarten’ van de kledingkast is dan ook een veel voorkomend fenomeen. Langzaam, maar zeker sluipen er meer en meer zwarte broeken, T-shirts, polo's, truien, hoodies en jassen in de garderobe van beroepsfilmers. Het is een gevolg van de standaard callsheettekst 'zwarte kleding verplicht'. Wat voor de bankemployee een goedkoop maatpak is, dat is voor de cameraman een zwarte spijkerbroek met zwart poloshirt of zwart shirt met lange mouwen.

Sinds ik een paar jaar geleden ben gaan freelancen is ook mijn kledingvoorraad aan de beurt. Het was al geen kleurrijke bedoeling, maar het wordt steeds donkerder. Dat heeft dus niets met mijn stemmingen te maken; meer met het type werk dat ik doe. Want vooral bij meer-camera producties (in de studio of op locatie), waar cameramensen in elkaars shot kunnen staan, zijn schutkleuren gewenst. En een goede schutkleur in de studio of on stage is zwart.

Meestal!

Bij AT5 ben ik ooit streng toegesproken door een overijverig productie sterretje, omdat ik me niet gehouden had aan de copypaste tekst over zwarte kleding op het callsheet*. Ze vond dat ik een te grijze broek aan had en dat ik maar een zwarte broek moest gaan kopen. Alleen was er eerst een repetitie en kwam ik met mijn donkergrijze outfit in een spierwitte studio. Wit decor, witte horizondoeken en overal licht. Alsof je in een knalrode outfit naar Sensation White gaat.

Vaker nog is zwarte kleding vereist tijdens klussen waarbij camera's helemaal niet bij elkaar in beeld komen. Dan is het niet erg om in het zwart gekleed te zijn, maar geen heilig moeten. Ach, het is ook geen halszaak, meer een constatering.

Inmiddels ben ik ook in het bezit van zo'n zwarte North Face jas die je niet zomaar op de kapstok bij een facilitair bedrijf moet hangen, want dan ontstaat er zeker verwarring. Ik heb meerdere zwarte broeken, een stapel zwarte shirts, polo's en truien èn ik heb zwarte schoenen. Wat de Belastingdienst betreft is het geen bedrijfskleding en dus niet aftrekbaar, terwijl er wel degelijk een bepaald patroon in zit.

En wat mijn schoeisel betreft: De Panama Jacks zijn inderdaad inmiddels donkergrijs. Die komen alleen door de ballotage als die voormalig AT5 collega niet toevallig dienst heeft.

(*) Een callsheet is een document voor iedereen die aanwezig is bij de filmopname waarin staat wat er gaat gebeuren, op welke locatie, hoe de taakverdeling is, wat de tijdsplanning is en met welke materialen er gewerkt gaat worden. Zo weet iedereen precies hoe laat hij of zij aanwezig moet zijn, waar en wat zijn of haar taak is. Het callsheet zorgt ervoor dat de opname zo soepel mogelijk verloopt en wordt verstrekt door de opdrachtgever. Normaal gesproken wordt het opgesteld door een producer of productie assistent. In Omroepland wil het nog wel eens gebeuren dat de stagiaire zich ermee mag bemoeien en dat er gevaarlijke copypaste foutjes in staan.

zwartrijden

2011-11-21T00:01:00.005+01:00

Op een lange lijst met weinig glamoureuze beroepen komt vlak na Dixi-reiniger-bij-grote-evenementen de parkeerbeheerder en lijkschouwer. Op een oneervolle vierde plek staat wat mij betreft de kaartjescontroleur van het Gemeentelijk Vervoerbedrijf. Je zal maar elke dag opnieuw karrenvrachten stront over je heen krijgen, omdat je zwartrijders op de bon moet slingeren. Zo’n baan zal vreselijk goed betaald zijn of je moet een geweldig inspirerende chef hebben, die alle ellende (van een dag lang uitgescholden worden) tegen de avond doet vergeten met een stuk waardering waar je U tegen zegt.

Voor het SBS6 programma Overtreders ben ik deze week een dag met de controleurs van het Gemeentelijk Vervoersbedrijf Utrecht op pad geweest. Vooraf had ik niet al te hoge verwachtingen. Het was een last minute boeking en het is niet mijn favoriete genre. Ik vreesde voor gedoe met mensen die niet in beeld willen en ook van die controleurs had ik geen hoge pet op. Het was donker en koud. En dan de hele dag met die zware camera op mijn nek bus in, bus uit. Bus in, bus uit.

Maar soms moet je als freelancer niet te kritisch zijn. Werk is werk. Geld is geld. Bovendien kan je pas echt oordelen als je het een keer hebt meegemaakt. En je gaat de leuke klussen die je normaal doet nog meer waarderen als je af en toe een rotklusje tussendoor moet opknappen.

De geluidsman was oké en had veel ervaring in dit soort situaties, de verslaggeefster zorgzaam en ontspannen. Het team van controleurs waarmee we op pad mochten was vooral gezellig, maar ook professioneel. Ik moest al snel mijn vooroordelen overboord gooien. Het werd vooral een leerzaam dagje, zonder spanning en sensatie.

Nog nooit heb ik in korte tijd zoveel kutsmoezen gehoord. Zwartrijders zijn over het algemeen niet origineel. Het was dan ook niet gek dat twee 'onschuldige' Vlaamse meisjes uiteindelijk ook op de bon geslingerd werden. Zelfs toen ze heel schattig beweren dat ze nog wilden betalen bij de chauffeur. 'Tuurlijk!', denk je al na een paar uur meelopen.

De controleurs van het zogeheten VIC team (veiligheid, informatie en controle) deden hun werk streng, maar rechtvaardig. Als je eenmaal begint met door de vingers kijken is het eind zoek. Ze bleven correct, vriendelijk en behielden hun gevoel voor humor. Dat vond ik gezien de omstandigheden buitengewoon knap van deze heren.

Ik heb deze dag ook veel geleerd van de juridische kant en weet nu precies hoe je straffeloos kunt zwartrijden, maar daarover ga ik niet uitwijden. Op de eerste plaats omdat ik geen zin heb in gedoe met advocaten, maar vooral omdat ik nu helemaal vind dat iedereen die met de bus of tram reist gewoon netjes een kaartje moet kopen. En als er eens iets mis gaat, mag je dat nooit de controleur aanrekenen die jou per ongeluk betrapt. Laat die mensen in hun waarde. Zij doen ook maar hun ondankbare werk. Ga zelf maar eens een dag mee met de Daltons van het GVU.

columnist

2011-11-20T22:16:00.002+01:00

De nieuwe PrimaOuders.nl is uit en deze keer zijn ze gelukkig niet vergeten om mijn column te plaatsen. Op pagina 49, van het gratis tijdschrift dat zes maal per jaar verschijnt en wordt verspreid via kinderdagverblijven, staat een verhaaltje dat ik al enige tijd geleden schreef. Ondanks het feit dat dit blad 345.000 lezers heeft, vrees ik dat niet al mijn vrienden en bekenden de PrimaOuders.nl (voorheen Ezeltje Prik) in handen krijgen. Vandaar dat ik de column ook hier maar even publiceer.

verliefd
‘Kan een mannetje van drie al echt verliefd zijn?’, vroeg Natascha zich oprecht af. Art was nog niet zo lang bij het kinderdagverblijf en in eerste instantie erg stil en verlegen. Maar leidster Natascha was zijn alles.
Na binnenkomst bij Okido rende hij direct naar de deur van Kikker om te kijken of ‘Tascha’ er was. Als hij haar gezien had was het goed. Was zij er (even) niet dan werd meneer onrustig. Eenmaal binnen was hij eigenlijk weer te bescheten om direct op zijn grote vriendin af te stuiven.
Dat Art het goed kon vinden met Natascha werd thuis natuurlijk ook benadrukt. Al was het alleen maar om hem over de drempel heen te helpen als hij liet blijken dat hij geen zin had om naar het kinderdagverblijf te gaan. ‘Maar we gaan naar Natascha!’ zeiden wij dan. En vaak hielp het nog ook.
Uiteindelijk ontstond een aandoenlijke situatie. We hoorden dat hij haar steeds stralend stond aan te kijken en als zij dan keek dook hij snel weg. Hij werd stil van haar. Vond het fijn om bij haar in de buurt te zijn, maar was te verlegen om enige actie te ondernemen. In ieder geval voor zover wij, zijn ouders, het konden zien. Als we hem ophaalden bij Okido durfde hij nauwelijks afscheid van zijn favoriete leidster te nemen. ‘Dag’ zeggen was al teveel gevraagd. Dan kroop hij snel in papa’s of mama’s armen en verstopte zich achter zijn of haar hoofd.
Het was een fase, maar ik denk dat je het echt een soort van verliefdheid mag noemen.
Inmiddels heeft Art het kinderdagverblijf ingeruild voor de grote school. Aan het eind voelde hij zich helemaal op zijn gemak bij Okido. Ook met de andere leidsters had hij reuze veel plezier. Alleen heeft Natascha nog steeds een bijzonder plekje in zijn hart. Zelfs nu nog, als we zijn zusje komen brengen of halen, kijkt hij elke keer weer of ze er is.
Oude liefde roest niet.

11-11-11 11:11 (alive and kicking)

2011-11-14T12:50:00.003+01:00

Ik denk met enige regelmaat aan Jim Kerr. Op 28 augustus 1989 trad hij op in het MECC, net even buiten Maastricht. Ik was erbij, met mijn toenmalige vriendinnetje, en zag de zanger van de Simple Minds uitglijden. Hij viel tijdens het concert van een metershoog podium.

Als cameraman sta je ook vaak op het randje van een podium. Wie niet uitkijkt of struikelt over kabels, monitorboxen, lichtbakken of zogenaamde schriklatjes kan lelijk vallen. Een stap te ver naar achteren en je breekt je nek tussen steigerdelen en MojoBarriers.

Ik vind mezelf goed in het opzoeken van de uiterste grens. Alsof ik ogen op mijn rug heb loop ik zelfverzekerd op een podium. Voor- of achteruit, met een grote camera op mijn schouder of in de hand. Na een zorgvuldige verkenning weet ik precies hoe ver ik kan gaan. Een beetje sloffend tast ik met mijn voeten de oppervlakte af.

Mààrrrr... het moet een keer mis gaan.

Afgelopen vrijdag was ik in Maastricht, voor een acht uur durende live uitzending vanaf het Vrijthof, ter gelegenheid van de opening van het carnavalsseizoen. De 11e van de 11e. Ik rende met een handcamera op en rond het podium. Er was een soort catwalk, zodat de artiesten midden tussen het publiek stonden. Ik schat twee meter hoog, drie breed en een metertje of acht lang. Daar omheen stonden smalle lage podiumdelen, van ongeveer 60 centimeter hoog en vijftig centimeter breed, waarop cameramensen en fotografen konden staan om hun shots te maken.

In principe is het niet de bedoeling dat je als cameraman met je dikke kont tussen de artiest en het publiek gaat staan. Die tijd hebben we gehad. Maar er zijn momenten dat je op het hoogste podium klimt en even sierlijk rond de artiesten draait. Alles voor het shot. En deze keer moest ik wel, omdat er een groot aantal bruidsparen op het podium stond en die hadden allemaal hun eigen zolderkamerartiest meegenomen. Een berg trotse “fotografen” nam het voorste deel van het podium in beslag. Niemand had nog zicht op de bruidjes en ook de televisiecamera’s van L1 niet meer. Dus besloot ik in overleg met de presentator dat ik ook maar op het hoogste podium moest klimmen.

Dat ging even goed, maar tegen het eind van dit programmaonderdeel viel de camera plotseling uit. Waarschijnlijk een kabelbreukje. Ik had dus niets meer te zoeken op het podium en wilde er snel vanaf. Door de gezellige drukte was springen de enige uitweg.

Mijn kabelassistent en een collega die mij kwam aflossen, zodat ik even kon lunchen, stonden al klaar. De laatste keek gretig naar de camera, maar die wilde ik nog niet afgeven. Eigenwijs besloot ik met het apparaat in de hand die sprong van ongeveer anderhalve meter te wagen.

Wat er de volgende seconde gebeurde kan ik niet meer tot in detail reconstrueren. Ik landde op de camerabaan, verloor mijn evenwicht en stuiterde nog een etage lager. Daar lag ik met mijn hele hebben en houden in de dranghekken. En ik vrees dat zo’n kleine 500 mensen het hebben zien gebeuren...

Het is niet netjes om een collega de schuld te geven, maar ik had de indruk dat hij op moment suprème een klein stapje naar achteren deed. Hij heeft me in elk geval niet opgevangen, als dat al een optie was. Misschien dacht hij wel dat hij het zo mooi van mij kon overnemen.

Alleen laat ik me in dat soort situaties niet kennen. Ik ga niet afdruipen als half Limburg naar me staat te kijken. Liever doorbijten en met de tranen in de ogen doen alsof er niks aan de hand is. Ondertussen maakte ik me ook meer zorgen om die dure camera. Daar zit zes weken levertijd op. Een nieuwe cameraman is zo ter plaatse.

Nu, twee dagen later, lijkt het er op dat we het allebei overleefd hebben; de camera en ik. Wat blauwe plekken, een schrammetje en een krasje. Het moest er een keer van komen. Risico van het vak. Toch kijk ik de volgende keer beter uit. Sterven in het harnas vind ik prima, maar niet tijdens een of ander carnavalsfeestje.

Simple Minds zanger Jim Kerr kwam er in '89 minder goed vanaf. Het zag er vrij ernstig uit en wij dachten dat het concert afgelopen was. Het licht in de zaal ging aan en iedereen wachtte op een mededeling van de organisatie, maar na een kwartiertje kwamen de heren terug. Alive and Kicking. Kerr maakte het concert uiteindelijk af met een gebroken elleboog. Don't, don't, don't, don't. Don't you, forget about me!

onmisbaar

2011-11-10T14:11:00.002+01:00

Een zekere mate van onmisbaarheid is best prettig. Goed voor ego en zelfvertrouwen. Waarschijnlijk zijn we er allemaal wel een beetje op uit. De een iets meer dan de rest, maar toch. Zelf heb ik ontdekt dat het een onvermijdelijk accessoire van het ouderschap is. Best prettig als je kind zich even laat troosten en kei vervelend als je gaat piekeren over doemscenario’s. Gisterenavond parkeerde ik mijn auto, na een dag hard werken, om de hoek van onze straat. De telefoon ging. ‘Thuis’ stond in het display en toen ik opnam hoorde ik alleen het gillen van de rookmelders. Wat mijn lieve Lief probeerde te zeggen kon ik niet verstaan. Wel raden. Ik holde naar huis en trof mijn vrouw aan die op een stoel met de krant voor een van onze drie brandalarmen stond te wapperen. Mijn dochter stond met paniek in haar prachtige donkere oogjes in de deuropening van de woonkamer en op de bank lag zoonlief met 40 graden koorts.

Waar is Mega Mindy als je haar nodig hebt?

Ik smeet mijn spullen aan de kant en klom op de stoel. De rookmelders wilden met geen mogelijkheid uit. Hier was maar één remedie: Bruut geweld. Twee minuten later was het weer stil in huis. De buren kwamen kijken of er niets aan de hand was en zagen mij staan met drie vernielde rookmelders. Ik had dus wel een lekker stukje vlees, maar de ellendige piepers waren definitief kaduuk.

Vervolgens was ik mijn autosleutels kwijt. Geen idee waar ik ze, in die paar minuten dat ik Superman was, had gelaten. Ik zocht. En zocht. En zocht en werd uiteindelijk gered door mijn vrouw die wel weer helder kon denken. Bovenop de kapstok, daar waar je alleen spullen legt als je op een stoel staat en de rookmelder wil slopen.

Zoonlief was heel blij toen hij papa zag. Hij lag te rillen op de bank en wilde het liefste dat ik hem naar bed bracht. Dat heb ik met liefde gedaan. Daarna was het eten koud.

De computer van mijn lief crashte precies op het moment dat ik even met mijn beentjes omhoog wilde gaan liggen. De rest van de avond ben ik in de weer geweest met het redden van allerlei documenten en er voor te zorgen dat zij haar zakelijke mail kon lezen en beantwoorden. Dat werd een zenuwslopend karweitje. Als het aan mij gelegen had was de computer rond middernacht het zolderraam uit gevlogen.

Veel te laat lag ik uiteindelijk in mijn bedje, om gedurende de nacht nog drie keer in de huid van Zuster Klivia te kruipen.

Vanmorgen realiseerde ik me dat onmisbaarheid is als het winnen van de Staatsloterij. Leuk om over te dromen, maar je moet er toch niet aan denken dat het je echt overkomt.

ad vies

2011-11-08T22:27:00.003+01:00

Ik sprak onlangs in een Haags etablissement met Adriaan V. Je kent hem waarschijnlijk niet, maar menig politicus is onderhanden genomen door deze gerenommeerde mediatrainer. Adje is zo'n vlot mannetje in maatpak die gouden bergen verdient door onzekere kamerleden, burgemeesters, wethouders, voorlichters en overig managementspul op de mouw te spelden dat hij precies weet hoe je iemand in de media moet positioneren. Een spindokter, al wil hij niet zo genoemd worden. Hij spint voor iedereen die er grof voor wil betalen. Prostituee is ook een prima benaming. Zijn belangrijkste kwaliteit is namelijk de klant naaien en hem of haar de indruk geven dat het nog prettig was ook.

Van het Basisboek Televisiemaken had meneer nog nooit gehoord. Hij heeft wel uitgesproken ideeën over Omroepland, maar die komen niet echt overeen met de werkelijkheid. Zelf heeft hij nog nooit een dag meegelopen op een redactie, laat staan ooit een filmpje gemaakt. Zijn focus ligt 'op de andere kant van het spectrum.'

Een van zijn stokpaardjes is dat een politicus altijd moet meewerken als hij of zij een kans krijgt om de boodschap te presenteren aan het volk, ook al is het bij Wakku Wakku. Dus die vreselijke Rutger van Castricum van PowNed moet je, volgens Ad, altijd te woord staan. Terwijl ik juist denk dat alle politici er verstandig aan doen om deze clown geen kans te geven. Gewoon vriendelijk bedanken, doorlopen en zeggen dat je geen tijd hebt. Fake een telefoongesprek. Ga er met een boog omheen. Je laat je als serieus politicus toch niet gebruiken voor een programma dat als doel heeft om mensen belachelijk te maken! Er zijn veel manieren te verzinnen om hier op keurige wijze onderuit te komen en als elke zichzelf respecterende politicus dit consequent doet is Rutger snel verdwenen uit Den Haag.

Maar onze makelaar in praatjes adviseert 'meedoen'. Zo kan hij meer (media)trainingsdagen verkopen en voor veel geld in een vergaderzaaltje Rutgertje spelen. Werk hebben is niets; werk houden, daar draait het om.

Het zou mij niet verbazen als er lijntjes bestaan tussen media adviseurs en de Rutgers van deze wereld. Ik wil er dolgraag meer van weten. Wie heeft de stekkerdoos van Jolande Sap verzonnen? Het briefje van Bleeker aan Mauro? Wie adviseert Maxime Verhagen? Wie zijn de anonieme en geniale tekstschrijvers achter Geert Wilders? En wie schrijft de toespraken van onze minister president?

Naar aanleiding van mijn gesprek met Ad Vies, waar ik helaas niet alle details van kan prijsgeven, heb ik bedacht om een documentaire te maken over mediatrainers en dit soort communicatie adviseurs. Met een verborgen camera ga ik infiltreren in de wondere wereld van gebakken lucht. Voor de geloofwaardigheid moet ik eerst ergens wethouder zien te worden. Minimaal. Maar zo moeilijk kan dat niet zijn. Ik zat te denken aan Sittard-Geleen.

En als ik klaar ben met dit ontluisterende project begin ik zelf een bureau. Dat moet dan een goudmijntje worden. Reinadvies.nl

vrij worstelen

2011-11-04T23:14:00.002+01:00

De oude cementfabriek is voor de gelegenheid omgetoverd tot televisiestudio. Met wat gekleurde lampen heeft Sebas in de grauwe betonbak sfeer gecreëerd. Een oude roestige machine, vier fauteuils van de rommelmarkt, twee Perzische tapijten en een klein zuiltje zijn de enige decorstukken. De camera’s zijn extra contrastrijk ingesteld en onze scherptediepte is nihil. Voor de programma’s die we vandaag opnemen eist de regisseuse van haar cameramensen spannende shots. Kleine trage zoompjes, langzame lift bewegingen, als het kan rijdertjes en daar waar mogelijk close beelden. We hebben een aflevering van het vorig seizoen bekeken en dat zag er prachtig uit. De lat ligt dus hoog.

Mijn eerste shot mislukt. Een aankondiging of zogenaamd ‘cold open’ waarbij de presentator een tekst heeft en ik langzaam moet inzoomen, aan het eind goed moet uitkomen en dan wegdraaien in een zip, zodat ze daar in montage kunnen crossen naar de leader. Het klinkt misschien ingewikkeld, maar een beetje cameraman draait zijn hand er niet voor om. Je doet het nog net niet met twee vingers in de neus.

Behalve ik vandaag. We doen het opnieuw en weer hakkelt de zoom. Ik word nerveus, mijn linkerhand omklemt de zoompook steeds strakker, wat de handeling in principe niet ten goede komt. Stress in mijn duim. De handpalm gaat zweten. Zeker als het ook voor de derde keer mis gaat.

Collega’s kijken me vol ongeloof aan. Vanuit de regiewagen hoor ik op mijn headset kritische geluiden met cynische ondertoon, hetgeen niet goed is voor mijn zelfvertrouwen.

Zo’n hele trage inzoom, dat luistert nauw. De take die uiteindelijk wordt goedgekeurd verdient in mijn ogen nog steeds geen voldoende. Ik geef de apparatuur de schuld, maar twijfel heeft al toegeslagen. Ik verkramp. De hele eerste aflevering heb ik ruzie met de zoompook.

Tot overmaat van ramp klikt de cameradolly in de vergrendeling als ik een laag shot wil maken. Basisfout. Midden in de show hoor je een harde ‘klak’; de transportbeveiliging haakt in elkaar. Dat mag nooit gebeuren. Elke cameraman weet dat je de rode haak naar beneden moet duwen om dit te voorkomen tijdens een opname of live uitzending. Ik ben het vergeten en hang nu vast. Erik komt me lachend uit mijn lijden verlossen op het moment dat de regisseuse voor de tweede keer vraagt of ik snel een hoger shot wil maken.

Het is vandaag dus de dag waarop het allemaal mis gaat. Die dag heeft dit jaar nog lang op zich laten wachten, maar nu is het dan toch zo ver. Gelukkig wordt het weer snel donker.

We wisselen lens en zoompook. Het helpt, maar de onzekerheid wordt er niet minder om. Niks lukt. Ik voel de spanning inmiddels in nek, elleboog en hand. Om tot een voldoende te komen wordt het de rest van deze dag keihard werken. Bij elk eenvoudig zoompje bijt ik als een beginner op mijn lip. Het hart bonkt in de keel.

Niets zal vandaag nog vanzelf gaan. Dit is vrij worstelen.

Het is herfst. De blaadjes vallen van de bomen.

Gelukkig is er morgen weer een dag.

memories

2011-11-02T22:39:00.004+01:00

Als mijn lieve Lief eens goed gaat zitten voor KRO’s Memories sta ik meestal op en ga ik boven achter de computer een verhaaltje schrijven. Dat soort programma's is over het algemeen niet aan mij besteed, maar de doelgroep hier in huis blijft graag zwijmelen op de bank. Wel moet ik eerlijk bekennen dat vijf minuten wachten al funest is. Wie even meekijkt is verkocht en wil zien hoe het afloopt, ook al kan je dat meestal voorspellen.

De vorige week mocht ik twee dagen op pad met Anita Witzier. We draaiden een reportage in Friesland. Het verhaal van twee mensen die eind jaren zeventig een zomeraffaire met elkaar hadden en nu, na al die jaren, benieuwd waren hoe het met de ander was. In de basis een heel eenvoudig filmpje, maar zelfs ik raakte in de ban van Memories.

Het is aanstekelijk en zo herkenbaar. Je gaat nadenken over je eigen jeugdzonden. Binnen de kortste keren komen ze allemaal voorbij. Sylvia, Jeanette, Nathalie en Fine. Elsje, Treesje, Truus, Babette, Betsie en Sabine. Hoppa, daar zijn de verhalen van twintig jaar geleden. Met details waarvan je niet begrijpt dat het brein zulke dingen kan onthouden, terwijl je al niet meer weet wat je gisteren gegeten hebt.

Dat Memories is een ontzettend goed gemaakt programma. De redactie maakt haar huiswerk, tijdens het filmen wordt de tijd genomen voor de hoofdpersonen en Anita Witzier is oprecht geïnteresseerd in alle verhalen (of ze speelt het Oscarwaardig).

Ik kreeg als cameraman de kans om net even wat meer zorg te besteden aan de shots. Of jullie dat er in dit specifieke geval aan af zullen zien moeten we nog even afwachten, maar ik kreeg het gevoel dat het programma met liefde gemaakt mag worden. Het scheelt uiteindelijk misschien een paar uur tijdens de opnamen, maar het gaf mij een goed gevoel. En ik denk dat de kijker het wel degelijk merkt. Het wordt er veel minder plat van.

En nu zit ik dus met al die oude liefdes in mijn kop. Alle twee. Grapje. Alle driehonderdzevenenveertig. De meisjes die mij hebben afgewezen, de vaste verkeringsgevalletjes en die ene keer dat ik iemand bruut heb afgedankt. Waarvoor met terugwerkende kracht ‘Sorry!’

Die goeie ouwe tijd.

Wat dat betreft mag de redactie van Memories mij nog wel eens bellen. Niet dat ik met mijn kop op de buis wil hoor. Nee, omdat ik het programma graag vaker wil draaien.

foto: Hans Duran

het gele koektrommeltje

2011-11-01T00:03:00.002+01:00

‘Jij bent nog lang niet jarig!’ Ze zegt het nadat ze op haar horloge heeft gekeken. Het zou zomaar kunnen kloppen. Twaalf uur. Ze lopen in de Kinkerstraat. Hij met de fiets aan de ene en een gele koektrommel in zijn andere hand. Ook houdt hij een plastik zak met overige cadeautjes vast. Niet bepaald een handige bepakking voor iemand die toenadering zoekt. In dit geval niet erg, want hij durft toch niet.

Nog niet.

Licht aangeschoten, van een vrolijk feestje op de trappen van Vertigo, arriveren ze bij haar voordeur. Het gesprek lijkt redelijk normaal te verlopen, maar elke zin heeft een dubbele bodem. Gaat het vanavond gebeuren? Of niet?

Hij droomt er van om gedachten te kunnen lezen. Het is een kwaliteit die hem niet gegeven is. In dit specifieke geval weet hij zich helemaal geen raad. Ze trekt hem aan en stoot hem af. Wat wil zij nou?

Hij leunt tegen de fiets. Deze wegzetten is wellicht ietwat voorbarig. De uitnodiging om boven een kopje thee te komen drinken heeft hij nog niet op zak. Het blijven koetjes en kalfjes. Tussendoor breekt hij zijn hersens op zoek naar een slimme volgende zet. Zijn vrienden hebben hem eerder op de avond nogmaals aangespoord om serieus werk te maken van deze dame. Wat overigens makkelijker gezegd is, dan gedaan.

Het gesprek loopt een beetje dood. Langzaam wordt een afscheid onvermijdelijk. Ze gaat recht voor hem staan. Hij rekent op drie afscheidskusjes en niet meer dan dat. De tweede zoen gaat echter rakelings langs zijn mond. Zou ze dan toch?

Hij durft zelf alleen als er voor hem niets op het spel staat. Zodra er sprake is van serieuze verliefdheden is zijn bravoure verdwenen. Een lastige handicap. Daar hikt hij in dit specifieke geval al maanden tegenop. De vraag is of zij het nu eindelijk gaat doorbreken.

De derde kus is vol op het mondje. Zij neemt het initiatief. Ze zoenen nogmaals en nu voelt hij een voorzichtig tongetje. Dit is een hoogstaand eind van een legendarisch verjaardagsfeest. Engeltjes, sterretjes en de volle maan.

Ze zoenen!

Even.

Dan wil hij een arm om haar schouder slaan en tikt -geheel per ongeluk- zachtjes met de gele koektrommel op haar hoofd. Zij moet keihard lachen. De olifant blaast het verhaaltje uit. Hij probeert opnieuw te zoenen, maar ze komt niet meer bij. Wellicht van de zenuwen. Of is ze een beetje geschrokken van haar eigen doortastende actie?

Hij denkt alleen maar: ‘Waarom nu? Waarom ik? Waarom?’

Niet veel later gaat ze naar binnen. Hij stapt met het koekblik op de fiets. De weg van de Kinkerstraat naar huis is te kort om alle verwarrende gedachten op een rijtje te krijgen, maar één ding is zeker: Hij is nog lang niet jarig.

Het is precies 641 weken geleden. 4488 dagen of 107.713 uur. Vandaar.

Het gele koektrommeltje heeft hij gekregen van de beste vriendin van de vrouw die uiteindelijk zijn lieve Lief is geworden. Het moest dus zo zijn...

last minute

2011-10-31T10:38:00.001+01:00

Dit is een bericht voor producenten, producers, productiemedewerkers, inkopers en hun assistenten of stagiaires. Het kan geen kwaad als regisseurs, (eind)redacteuren, verslaggevers en andere programmamakers er ook kennis van nemen. Ik spreek namens mezelf, collega camera- en geluidsmensen, planners van facilitaire bedrijven, onze partners, kinderen, familie en vrienden. Het betreft een vriendelijk verzoek. Een dringende oproep:

Het is een tendens in Omroepland dat informatie over draaidagen pas op het allerlaatste moment wordt verspreid. Onze zogenaamde callsheets komen steeds later. Dat zorgt er voor dat wij (de cameraploegen) bijna nooit iets kunnen plannen op dagen waarop we werken. Je kan nergens rekening mee houden of je ergens op voorbereiden. Ook het thuisfront heeft geen idee over begin en eindtijden en dat is knap lastig.

Boekingen komen steeds later. Zelfs programma’s die ver vooruit werken bepalen laat wanneer ze gaan draaien en moeten dan nog op zoek naar een cameraploeg. Er wordt op het allerlaatste moment geannuleerd alsof het niemand iets kan schelen. Boekingen of opties, het maakt feitelijk niks uit.

Onvoorspelbaarheid hoort bij het vak. Wie niet flexibel is kan wel inpakken, maar het begint er op te lijken dat onze opdrachtgevers niet door hebben hoe vervelend het is als je standaard pas op de avond voor een klus, om vijf voor zes, te horen krijgt met wie je wat gaat doen, waar, waarvoor en wanneer. Om over alle annuleringen maar te zwijgen. Dat kost de slimme opdrachtgever geen geld, maar bij de cameraman die onverwacht thuis zit doet het wel degelijk pijn.

Laatst hoorde ik een ervaren producer zeggen dat hij zijn callsheet met alle gegevens al lang klaar had, maar dat hij het pas verstuurt als er niets meer kan wijzigen. De avond voorafgaand aan de klus. Hij had er nog nooit bij stil gestaan dat het voor de mensen die op deze informatie zitten te wachten vervelend is als het extreem laat verzonden wordt.

In het geval van nieuws en actualiteiten is het logisch dat je niet lang vooruit kan plannen. Toch gaan dit soort programma’s mijns inziens ook steeds lakser om met het verstrekken van informatie. Simpelweg, omdat het toch altijd goed komt. Facilitaire bedrijven en cameraploegen laten niet graag iets in de soep lopen en lossen veel productionele missers op voor iemand het in de smiezen heeft. Deels uit angst en deels omdat het een tweede natuur is. Maar uiteindelijk zijn we daarvan zelf de dupe. Het zou fijn zijn als de opdrachtgever zich daarvan bewust is. Meer en vooral eerder overleg met de mensen die tot hun enkels in de modder staan is alles wat wij vragen.

Stuur de informatie voortaan zo snel mogelijk, desnoods onder voorbehoud. Op zijn minst een tijdschema of een voorzichtige eerste planning. Indicaties zijn vaak al fijn. Of het een halve of een hele dag zal worden, vroeg beginnen, laat klaar of allebei. Wordt het een makkie of een zware dag? Is het in Zeeuws Vlaanderen, op Ameland of bij Klein Kuttingen?

Bel, mail, sms of ping!

Doe het voor mij. Doe het voor ons. Jullie cameraploegen zullen dankbaar zijn, in veel gevallen ook beter beslagen ten ijs komen en alleen zo kunnen wij (nog) meer rekening houden met jullie wensen.

Bij voorbaat dank!

zondagmorgen in het park

2011-10-30T23:42:00.000+01:00

terug naar af

2011-10-26T22:57:00.000+02:00

Goed boos zijn is ook een vak. Een hele kunst, die ik niet versta.

Zo weet ik al lang dat ik nooit een mailtje moet sturen als ik boos ben. Zeker niet naar de persoon waar mijn woede zich op richt en al helemaal niet op het moment dat ik nog vol emotie zit. Ik weet dat donders goed. Het loopt altijd verkeerd af. Als een boemerang keert het zich tegen mij.

En toch...

Toen ik nog in vaste dienst zat gebeurde het een of twee keer per jaar dat ik in opgefokte toestand een boze mail stuurde in de richting van mijn bazen. Dan was ik het ergens vreselijk mee oneens. Iets waar ik geen invloed op had, maar waarvan ik wel de illusie had dat ik het nog kon veranderen. Alleen viel het door mij gekozen toontje telkens verkeerd. Daarna ging het uitsluitend over de vorm en niet meer over de inhoud. Het eind van het liedje was dat ik met de deksel op mijn neus het pand weer verliet.

Ik had het kunnen weten. Zo lang ik boven de rivieren woon word ik niet serieus genomen als ik kwaad ben. In den beginne (bij AT5) werd ik keihard uitgelachen wanneer ik met zwaar Limburgs accent en super zachte G begon te vloeken. Ggggggodverdoeme. En nog steeds maak ik weinig indruk als ik boos ben. Vraag maar aan mijn kinderen.

Toch kukel ik geregeld in mijn eigen valkuil. Zo ook vanmorgen. Ik raakte aan de kook door een onbenullig akkefietje en dacht even dat de hele wereld zich tegen mij had gekeerd. De complottheorieën buitelden over elkaar heen. Voor ik er erg in had greep ik mijn Blackberry en tikte ik een boze mail. Vier minuten later keek ik nog eens oppervlakkig naar het bericht en zonder nadenken drukte ik op ‘verzenden’, maar niet voordat ik nog een paar personen had ge-CC-t.

Waarmee ik het natuurlijk alleen maar erger maakte, maar dat realiseer ik me nu. Vanmorgen las ik het bericht heel tevreden voor aan mijn collega en opgelucht ging ik aan het werk.

In de loop van de dag ging het toch een beetje knagen. Ik realiseerde me dat ik een klassieke fout had begaan. Durfde het mailbericht niet meer na te lezen. Had natuurlijk te hoog van mijn torentje geblazen. Van een mug een olifant gemaakt.

En toen, aan het eind van de middag, stond ik oog in oog met de personen in kwestie. Ik moest het verhaal bespreekbaar maken. En het was natuurlijk al opgelost. Niets aan het handje. Ik had me druk gemaakt om niks. Helemaal niks. Het enige wat de heren nog voor me konden betekenen was een stukje uitlachen.

En toen kwam het ergste. Ik werd vergeleken met iemand waar ik absoluut niet op wil lijken. ‘Je lijkt .... wel!’ Een heel vervelende ex collega die altijd liep te zeuren en te zeiken. Iemand waaraan bijna iedereen een hekel had. Het prototype van ‘de irritante man’.

Dat deed pijn. Hoewel het een goede grap was, zat er natuurlijk een kern van waarheid in. Ik kon er smakelijk om lachen, maar het deed ook pijn. Precies op de juiste plek. Het was een soort humoracupunctuur. Ik was gelijk genezen.

Vanavond laat kreeg ik een mailtje. De collega van de vergelijking benadrukte nogmaals dat het een grapje was. Kennelijk maakte ook hij zich enige zorgen. Wellicht omdat ik even gedreigd heb om me op te knopen. Maar hij moet weten dat ik zijn opmerking wel op waarde kan schatten. Het was echt een verschrikkelijke vergelijking, maar daarom goed.

Eigenlijk heb ik dit hele verhaal alleen maar geschreven om mijn vileine collega te bedanken. Ik sta weer met beide beentjes op de grond. Terug bij af zonder 20.000 gulden. En ik ben niet boos!

Ik kan toch niet boos zijn...

sluikprogramma's

2011-10-24T11:44:00.002+02:00

Misschien is het U wel eens opgevallen, na afloop van een voetbalwedstrijd op tv. Terwijl U wilt kijken naar het bord waarop de geldschieters van de Eredivisie staan, komt er telkens een trainer of speler hinderlijk in beeld. Dat is verplicht. Ze moeten iemand onnozele vraagjes stellen, terwijl U niets liever doet dan bestuderen wie het potje voetbal op tv mogelijk heeft gemaakt. Het is eigenlijk hartstikke irritant als er iemand voor de vakjes met sponsornamen staat, maar dat moet. Sluikinterviews zijn het. Dat is allemaal contractueel vastgelegd. Wij cameramensen hebben daar al helemaal niets over te vertellen. Ons wordt opgedragen om die persoon scherp in beeld te brengen, terwijl ook wij het liefst de focus leggen op de logo's van bedrijven die zo joviaal zijn om mee te betalen aan onze topsalarissen.

Zo begrijp ik ook niet waarom voetballers ruim negentig minuten hinderlijk voor de ledschermen met reclame, die langs het veld staan, mogen rennen. Je kan de teksten soms heel slecht lezen, als iemand bijvoorbeeld een bal gaat ingooien. Zouden die spelers wel weten wat het kost om die boarding te plaatsen?

Deze week keek ik naar het tv programma The Voice of Holland. Gaan ze, tussen het eten van Haribo snoepjes door, heel irritant staan zingen. Wie zit daar nou op te wachten? Je kijkt toch ook niet naar Goede Tijden Slechte Tijden voor het verhaal, maar om te zien hoe gemakkelijk het is om een Campina Breaker te eten of een flesje Yakult leeg te drinken. Ik vind dat gedoe met Ludo en Janine maar afleiden hoor.

Het vorig jaar keek ik naar een programma dat deels was bekostigd door de Gemeente Lelystad en kreeg zin om daar te gaan wonen, maar de inhoud van het programma (bij de publieke omroep) leidde me zo af dat ik bijna vergat waar het om draaide. Lelystadpromotie natuurlijk.

Dit verhaal is trouwens mede mogelijk gemaakt door Hotel Heijenrath, het leukste hotelletje van Nederland. Daar vandaan kan je geweldige wandelingen maken door het prachtige Limburgse land, maar in deze tijd van het jaar raad ik je wel aan om eerst wat warme kleding aan te schaffen bij Thermowear. Maar dat terzijde.

Je ziet steeds meer 'programmaplacement' tussen de producten op televisie en ik vind dat irritant. Ik wil gewoon zien wat de Praxis verkoopt en zit niet te wachten op een handige klusser die gaat praten met mensen die niet weten hoe een drevel werkt. Of een klopboor. Zo hoeft Herman den Blijker voor mij ook niet te koken aan boord van een cruiseschip. Laat me de voordelen van zo'n boot maar zien als dat is waar het om draait. Ik begrijp ook niet waarom ik moet kijken naar dansende mensen als ik alleen geïnteresseerd ben in een rolletje Mentos.

Wat dat betreft zijn de Sterblokken misschien nog wel de meest geloofwaardige televisieminuten op een avond. Dan weet je tenminste waar je aan toe bent.

Of ben ik cynisch en toe aan een rustgevend weekendje Zuid Limburg? Hotel Heijenrath heeft alles in zich voor een uniek stukje ontspanning. Maar neem wel je warme sokken van Thermowear mee!

ego

2011-10-21T21:58:00.001+02:00

Debby Ego is de prachtige naam voor iemand in Omroepland. Vooral die achternaam is te mooi om waar te zijn. Je verzint het niet. Als je hem gebruikt voor een romanfiguur, iemand die werkt in de televisie-industrie, zullen mensen zeggen dat het te ver gezocht is. Maar Debby bestaat echt!

Ik ken haar een beetje van de NOS, iets beter dankzij Twitter en sinds kort vooral van een reeks indrukwekkende weblogverhalen. Daaruit blijkt dat ze niet alleen goed werk verricht in Hilversum. Ze zet zich als bestuurslid in voor de Stichting Duniya en momenteel is ze in de Noord Indiase stad Varanasi, in de sloppenwijk Nagwa, waar ze hartstikke druk is met een lange ‘to-do-lijst’ voor verschillende projecten.

Ik heb met Debby wel eens gesproken over haar vrijwilligerswerk en de bevlogenheid spatte er vanaf. Ik raakte zo enthousiast dat ik beloofde om haar project te steunen, maar eenmaal thuis was ik laks. Ik kwam niet in actie. Tot ik deze blog las. Ik realiseerde me dat Debby zich inzet voor een organisatie die het geld direct en op de juiste plek inzet.

Vanavond heb ik gelijk mijn eerste kleine bijdrage overgemaakt. Mijn tweede bijdrage is deze oproep aan alle collega’s die zich ook al eens voorgenomen hebben om Debby te steunen en aan iedereen die liever geeft aan een overzichtelijke club dan aan een duistere collectant of een organisatie die je gelijk voor de komende jaren donateur wil maken.

Bij Stichting Duniya moet je wezen, want dat is een club met geweldige Ego’s!

dokter Q.

2011-10-20T23:56:00.008+02:00

'Hey Q! Weet jij wel dat je vandaag eigenlijk niet nodig bent?'

Het waren de legendarische eerste woorden die onze opdrachtgever sprak tegen de geluidsman. We waren net binnen, hadden de spullen nog niet neergezet. Een warm welkom voor mijn collega.

Het blijft verbazen dat ze in Omroepland op het ene moment bezuinigen op een tientje, terwijl even later het geld met bakken over de balk gesmeten wordt. En we hadden al zo’n vermoeden. Uit het callsheet konden we opmaken dat we voornamelijk shotjes zouden maken van fotomateriaal, documenten, computerschermen en een presentator die speelt dat hij onderzoekt, ontmaskert, aanklaagt en verdedigt. Vormgevingsbeelden, ofwel de zogenaamde 'Dedoshots'*. Daar is vaak geen geluid bij nodig. Het wordt opgeleukt in de montage met voice-over en/of muziek.

Maar Q zou Q niet zijn als hij zichzelf niet (zoals een goed geluidsman betaamd) nuttig zou maken. De geluidstas en hengel bleven weliswaar in een hoek staan, maar onze allround Manus van Alles duwde de dolly, verstelde spots, maakte ingenieuze opstellingen van foto’s op een draaischijf, beschreef volgedraaide disks, stelde de computer in, trok een blauw doek strak, haalde koffie, bediende de draaischijf, bedacht briljante oplossingen voor onmogelijke problemen en regelde spanning, daar waar ik het wilde hebben. Eerlijk gezegd was hij drukker dan ik. Ik zat op een krukje naast de camera en focuste me op een scherptediepte van niks. Q liep zich de poten onder het lijf vandaan.

Tot overmaat van ramp werd hem halverwege de middag gevraagd om de rol van figurant op zich te nemen en hij kon eigenlijk niet weigeren. Ze hadden er eigenlijk iemand anders voor gestrikt, maar bij nader inzien was het beter als mijn collega de doktersjas aan zou trekken. Hij leek iets meer op een arts dan de stagiaire.

En daar stond hij dan. Op een draaiende schijf, in het felle filmlicht en met een grote camera op zijn snufferd gericht. De verslaggeefster beloofde plechtig dat hij onherkenbaar in beeld zou komen. Ik draaide het shot bewust onscherp, omdat dit mooier en spannender was, maar mijns inziens was de als dokter vermomde geluidsman nog steeds herkenbaar. Zeker voor familie, vrienden en -erger- collega’s.

Maar de opdrachtgever kreeg waar voor zijn geld. Q was zeker niet voor niets gekomen. Hij stond misschien een beetje voor paal, maar was wel mooi de duurste figurant in de geschiedenis van het programma. En eerlijk is eerlijk: Hij acteerde de sterren van de hemel. Q kreeg er zelfs kramp van in zijn vingers.

Tussen de bedrijven door maakte ik snel een foto en ik beloofde een blog aan deze gebeurtenis te wijden. Moest ik alleen toezeggen dat ik zijn naam niet zou noemen.

* De Dedoset is een lichtkist met drie of vier spotjes en toebehoren, waarmee je kleine objecten heel mooi kan uitlichten. Ideaal voor het in beeld brengen van een pot pindakaas, een opstelling met fotolijstjes of de uitstalling van pillen en drankjes uit een medicijnkastje, om maar wat te noemen. De Dedoset gebruikt een cameraman als het om de vierkante centimeter gaat. Een Dedodag is dus meestal pielen en klooien in een donkere studio, maar het kan een zeer welkome afwisseling zijn op het reguliere gooi en smijtwerk met groothoeklenzen.

leuke verslaggeefsters

2011-10-17T23:27:00.000+02:00

A. reageerde op een door mij geFacebookte reclameboodschap voor deze weblog. Ze vond dat het tijd werd om eens een positief stukje te schrijven over (en ik citeer): ‘leuke verslaggevers, die alle moeite doen met een bepaalde cameraman samen te werken, vooraf advies inwinnen, niet eigenwijs op de set zijn en precies weten wat ze willen. Die ook nog zorgen dat de ploeg tussen de middag kan lunchen!’

Ze heeft gelijk. Ik mopper maar raak en vergeet de dames (en heren) te waarderen waar ik het liefst mee werk.

Eerlijk gezegd heb ik wel eens eerder overwogen om een liefdesverklaring te schrijven voor de ideale verslaggeefster, maar ik vreesde toch een beetje voor de reactie van M. Die moet ik immers ook te vriend houden. Om over mijn eigen Lieve Lief maar te zwijgen. Zij leest deze weblog ook.

Maar goed. Als ik nu niet reageer, dan komt het er nooit meer van.

Ik ken A. al 100 jaar. We zijn bij hetzelfde televisiestation begonnen. Zij had geruime journalistieke ervaring, maar wist nog niet zo veel van televisiemaken en ik wist wel iets van lokale omroep, maar niets van de grote mensenwereld. Samen reden we in een klein wit Mazdaatje 121 door de hoofdstad. Ik filmde met zachte G en een ratelende camera van 20 kilo. Om mijn middel hing een accubelt die deed denken aan een zelfmoord commando. Zij interviewde wethouders met een microfoon die kraakte.

Andere cameramensen waren een beetje bang voor A. Dat kwam omdat ze nogal eerlijk kon zijn. En omdat ze soms moest spotten op een monitor die veel te donker stond afgesteld. Als het niet goed was kon ze behoorlijk uit haar slofje schieten, maar ik heb daar nooit last van gehad. Stiekem vond ik het wel leuk als onze eerste cameraman op zijn lazer kreeg.

In de stamkroeg van het tv station ben ik wel eens een beetje dronken geworden met haar. Het leverde echter niets op. Ze vond mij te jong.

Ik ging meer en meer in Hilversum werken en ook A. verliet de stadszender. We zijn elkaar een paar jaar uit het oog verloren, maar op een dag zaten we weer met elkaar in een busje, op weg naar iemand die geïnterviewd diende te worden. Het was gelijk gezellig. Als vanouds. En sindsdien werken we af en toe samen, hetgeen telkens weer een feestje is.

A. is een leuke verslaggeefster, die vooraf advies inwint, niet eigenwijs op de set is en precies weet wat ze wil. Die er ook nog voor zorgt dat de ploeg tussen de middag kan lunchen! Maar het lijkt er soms op dat ze (jammer genoeg) niet altijd alle moeite doet om met een bepaalde cameraman samen te werken. Tenminste niet voor zover ik het weet. Want A. en ik hebben al sinds donderdag 27 januari j.l. niet meer met elkaar gewerkt. Dat is veel te lang geleden.

Zo kan ik natuurlijk geen inspiratie opdoen voor een blog over ‘leuke verslaggevers, die alle moeite doen met een bepaalde cameraman samen te werken, vooraf advies inwinnen, niet eigenwijs op de set zijn en precies weten wat ze willen. Die ook nog zorgen dat de ploeg tussen de middag kan lunchen!’

papa pronkt

2011-10-16T21:17:00.000+02:00

de lieve kleine Imme

vol pit, maar ook zo zoet

mobiel

2011-10-14T11:31:00.002+02:00

Op de derde dag dat mijn smartphone kuren vertoonde vanwege een computerstoring aan de andere kant van de wereld werkte ik aan een reportage over mobiel betalen. Betalen met je mobiele telefoon. Het is nog niet zo ver, maar binnen afzienbare tijd behoort het fenomeen bankpas tot het verleden. Onze kinderen lopen later echt niet met iets onhandigs als een portemonnee op zak. In de nieuwste mobieltjes zit een chip die je voor een scanner houdt en op die manier kan je straks betalen. Kleine bedragen zonder ingewikkelde beveiligingen en grotere bedragen met behulp van slimme software. App’s.

In eerste instantie voelen we daar niks voor. ‘We’ is dan de consument. Wij de gewone mens. De man op straat die we hierover gevoxpopt hebben. Ze vinden het niet veilig genoeg, maar toch sneller dan je denkt gaan we massaal overstag.

Mensen die ooit fel tegen de mobiele telefoon waren hebben al lang een 06-nummer. Ik was er drie jaar geleden nog van overtuigd dat internet op mijn mobiel onnodig was. E-mail ontvang ik pas sinds 2009 op mijn GSM, maar inmiddels ben ik er zo aan gewend dat ik me onthand voel als het even niet werkt. Anderhalf jaar geleden had ik nog helemaal niks met Facebook en Twitter. Nu doe ik vrolijk mee. Het eerste en het laatste wat ik op een dag doe is mijn tijdlijntjes checken op nieuwe “interessante” berichten. (Als mijn toestel het toestaat.)

We waren in Delft. Op bezoek bij een deskundige op het gebied van internet-beveiliging voor een interview over mobiel betalen, maar ik wilde vooral weten wat er toch aan de hand was met mijn BlackBerry. De deskundige wist meer dan ik, maar naar mijn mening lang niet genoeg. Ook hij kon niet vertellen hoe lang de storing nog zou duren. Tussen de opnamen door keek ik verwachtingsvol naar het display van mijn haperende toestelletje.

Ondertussen ging het over mobiel betalen en dat de banken er voor moeten zorgen dat het veilig is. Die indruk zullen ze zeker wekken. Langzaam wennen wij aan het idee en dan opeens doet iedereen het. Er komt binnen afzienbare tijd een moment waarop je het gevoel krijgt dat je een sukkel bent als je niet mee doet. Point of no return.

Toch zal deze techniek nooit helemaal veilig zijn. Tegen virussen en hackers is geen kruid gewassen. Om over het fenomeen ‘de onverklaarbare storing’ nog maar te zwijgen.

Een paar maanden geleden was ik bij Microsoft op Schiphol. Daar staat een enorm modern kantoor waar mensen heel hard werken aan het idee dat wij onze bestanden straks niet meer opslaan op een eigen harde schijf, maar ‘in the cloud’. Onze software, foto’s en videobestanden, teksten, mailtjes en andere belangrijke gegevens zetten we dan op een gigantische server in Ierland, met een back-up in weetikveelwaar. Dan heb je niks meer zelf in eigen beheer. Je computer wordt een soort terminal. Ze verkopen het onder de noemer ‘goedkoper’, ‘veiliger’ en dat je altijd overal kan werken. Maar ik ben cynisch. Op een dag loopt alles vast. Ik houd de dingen die van mij zijn liever bij me. Dus roep ik nu heel hard dat ik hier nóóóóóóóóit aan mee zal doen. Ondanks het feit dat ik ook wel beter weet...

Betalen met mijn mobiel. Op dit moment voel ik er niks voor. Niet nodig en het klinkt behoorlijk onveilig. Zeker ten tijden van de grote BlackBerrystoring van 2011 klinkt deze toekomstmuziek mij vals in de oren. Ik ben dan ook razend benieuwd hoe lang (of kort) het duurt voor ook ik gebruik maak van de nieuwe dienst. Wanneer zijn de bankpassen uit mijn portemonnee verdwenen?

Ik houd jullie op de hoogte.

werk kopen

2011-10-11T14:05:00.000+02:00

Jaren geleden kwamen in een AC restaurant te Meerkerk de managers en baasjes van facilitaire bedrijven bij elkaar om te spreken over een tender van Endemol. In het geniep, want wat ze deden was hartstikke illegaal. Het maken van prijsafspraken is immers streng verboden, maar ze waren het spuugzat om telkens weer tegen elkaar uitgespeeld te worden.

Na lang overleg werd een bodemprijs afgesproken. Niemand zou cameraploegen aanbieden onder een bepaald dagtarief.

Maar op de terugweg van Meerkerk naar Hilversum belde een van de aanwezigen al met de producent en hij noemde een prijs die honderd gulden onder het afgesproken bedrag lag. Zijn inmiddels failliete firma kreeg de opdracht.

Het facilitaire wereldje bestaat eigenlijk maar uit een paar partijen. Twee hele grote bedrijven en een aantal kleintjes. De hoeveelheid werk neemt in Nederland nauwelijks nog toe, maar toch willen ze allemaal groeien. Dat kan alleen als een firma de klussen van een ander bedrijf afpikt en de meest effectieve manier om dit te doen is door met prijzen te stunten.

Zo lang als ik in Omroepland rond loop (dik 17 jaar) is dit spel aan de gang. Producenten en omroepen lachen zich kapot. Iedere keer als je denkt dat de bodem van de put bereikt is, heeft iemand een nieuw gaatje gevonden en gaat het uitknijpen, uitwringen en kaasschaven van de facilitaire markt verder.

Een paar zomers geleden stond ik op de planning van een facilitair bedrijf en sprak met een accountmanager. Hij vertelde vrij open over het feit dat hij voor de zomerperiode werk ‘gekocht’ had. Tegen dumpprijzen had hij cameraploegen aangeboden bij verschillende omroepen. Dit alles met de intentie om het eigen personeel gedurende de rustige periode aan het werk te houden en wellicht een positieve indruk achter te kunnen laten bij nieuwe opdrachtgevers. Uiteraard had hij de extreme kortingen niet aangeboden bij trouwe klanten. Ik vroeg de goede man hoe de concurrentie had gereageerd, maar daar had hij tot op dat moment niet over nagedacht. Hij haalde zijn schouders op.

Ik denk dat als je een keer iets weg geeft, het daarna lastig wordt om er weer de gangbare tarieven voor te rekenen. Bovendien win je er weinig mee, want klanten en opdrachtgevers zijn over het algemeen niet super trouw en loyaal. Die kijken eerst naar de prijs. Wie het goedkoopste is krijgt negen van de tien keer de opdracht. Logisch. Dus als je nu zieltjes wint met stuntprijzen wil dat zeker niet zeggen dat je de volgende keer automatisch aan de beurt bent. Zelfs niet als je dat afspreekt.

Ik heb wel eens een pilot voor de AVRO gemaakt. Dat gebeurde op basis van een zogenaamde pilotregeling. Voor apparatuur wordt niets betaald, maar als de proefuitzending door de ballotage komt en er een serie van wordt geproduceerd dan krijgt de leverancier van de pilot de opdracht en mag hij in veel gevallen ook de materiaalkosten van de pilot in rekening brengen. Maar deze tape lag eerst een jaar op de plank en toen wist zogenaamd niemand meer van eerder gemaakte afspraken. Het programma is nu elke week op televisie en de faciliteiten komen van een ander bedrijf. Ik geloof dat er ooit nog ‘sorry’ is gezegd, maar verder heeft er niemand stappen ondernomen. De AVRO is immers een belangrijke opdrachtgever. Die wil je niet zomaar kwaad maken...

Elk jaar opnieuw wordt er keihard onderhandeld over het in beeld brengen van potjes voetbal. Je zou denken dat iedereen weet wat het kost om een wedstrijd te registreren met 1, 3, 6 of 22 camera’s en dat je er, met die kleine winstmarges van tegenwoordig, snel uit bent. De opdracht zou moeten gaan naar de sympathiekste partij of naar de club die dit het beste kan, maar zo’n gedachte is verschrikkelijk naïef. Het telkens weer een nieuw gevecht en dus wordt het steeds goedkoper voor de producent die lang wacht en het spel keihard speelt. Ieder jaar opnieuw hoor ik bij facilitaire bedrijven die de klus niet gekregen hebben dat degene die het wel doet zwaar onder kostprijs moet werken en de opdracht als het ware ‘gekocht’ heeft.

‘Voor dat geld kunnen wij het niet doen!’ roepen ze heel stoer en een jaar later doen ze het toch. Voor nòg minder. Omdat je al die dure middelen nou eenmaal beter op de weg kan hebben, dan dat ze in het magazijn liggen. Mensen kunnen maar beter aan het werk zijn, dan dat ze thuis zitten.

Ik ken niet alle details, maar verbaas me er wel over dat de facilitaire bedrijven, die elkaar voortdurend beschuldigen van het kapot maken van de markt, elkaar vervolgens gewoon helpen door sets of losse spullen te verhuren. De uitleg luidt als volgt: ‘Aan elk setje dat zij moeten inhuren verdienen wij gemakkelijk geld en zij verdienen er niks op.’ Daar zit iets in, maar ik denk dat je op lange termijn de markt alleen maar verder verziekt. Als die bedrijven allemaal hun rug wat rechter zouden houden hield iedereen onder de streep meer over.

Maar zo werkt het niet. Iedere keer weer heel geven de verkopers en managers facilitaire bedrijven cadeautjes aan hun klanten, die vervolgens voor een deel worden afgewenteld op het personeel. Zij betalen de kortingen uiteindelijk door in te leveren. Dagprijzen worden uurtarieven, verzekeringen en pensioenen worden geminimaliseerd, overuren niet serieus genomen, lunch en diner worden goedkoper en nu is het nieuwste voorstel dat de reistijd er aan gaat. Een cameraman kan best in zijn eigen tijd naar Amsterdam, Lutjebroek of Australië. En dan zeggen ze bij de facilitaire bedrijven met droge ogen dat het komt, omdat ‘de markt’ er niet meer voor wil betalen... Niet meer hoeft te betalen, zal je bedoelen. Het is weggegeven! Cadeau gedaan. Ingepakt met een grote strik er omheen. Want als wij het niet doen, dan doet een ander het wel.

gekkenwerk

2011-10-08T23:55:00.003+02:00

Je zal het maar hebben. Dat op zaterdagmorgen de wekker om kwart over vier gaat. Dat je kleren klaar liggen, zodat je als een brandweerman in tien tellen bent aangekleed en geen kwartier later in een auto op weg bent naar Boekelo.

Daar aangekomen word je uit die auto getrokken en krijg je amper tijd om collega’s te begroeten. Niks geen koffie. Je moet mee in een klaarstaande terreinwagen en wordt even later met drie loodzware kisten, een loeizwaar statief en je rugzak vol regenkleding gedropt bij een zes meter hoge steiger. Het is nog pikkedonker. Half zeven. Een vriendelijke tukker zegt dat er iemand komt om te helpen met het omhoog hijsen van de zware last en verdwijnt met zijn LandRover pickup.

Even later kijk je in de felle lampen van een graafmachine. Daarmee wordt de camera op die zogenaamde prak gezet. Boven aangekomen ontdek je dat de steiger behoorlijk wiebelt. Deze is zeker niet Pukkelpop-bestendig. Een steady shot zit er niet in.

Het wordt langzaam licht. De camera staat en met spanbanden is de stellage provisorisch aan de trekhaak van een busje geknoopt. Het helpt een beetje. Je krijgt een kan sterke koffie en een zakje waarin een paar broodjes zitten. Daar moet je het de rest van de dag mee doen.

De rechtstreekse uitzending begint om negen uur en is om half vijf afgelopen. Zeven en een half uur sta je onafgebroken achter je camera, op een vierkant plateau van twee bij twee meter, zes meter boven de grond. Even zitten is er niet bij. Elke drie of vier minuten komt er een paard langs. Die volg je zo lang de enorme telelens het toestaat. Pak ‘m beet, dertig seconden. Maar je kan niet echt rust nemen tussendoor. Je maakt publiekshots en kijkt mee met de uitzending, zodat je weet wanneer de volgende deelnemer er aan komt.

Natuurlijk gaat het een paar keer keihard regenen. Je bent doorweekt. Langzaam koel je af. En dan gaat opeens de zon schijnen en heb je het bloedheet in je thermowear. Opdrogen doe je niet meer. Het broodje met drie koude knakworsten dat je wordt aangereikt smaakt verrukkelijk. Alleen knoei je de mosterd op jas en handschoenen. Er zit een veeg in je gezicht, maar dat ontdek je pas uren later als iemand er op wijst.

Na afloop help je keihard mee om vijf kilometer kabel zo snel mogelijk op te rollen. Met z’n allen vestig je een nieuw wereldrecord, maar het gevolg is wel dat je van boven tot onder zwart van modder en koeienstront bent. Dan is er eindelijk tijd voor een plas en kan je even zitten. Helaas gaat het mis met het geproduceerde diner en mag je met een lege maag huiswaarts keren.

Je eet taaie spareribs bij de AC in Holten. Het is al lang weer donker. Je sopt in de schoenen en ontdekt dat je al uren in een klamme trui loopt. Alles in je lichaam kraakt. Je bent zo rozig als een speenvarken aan het spit.

Zeventien uur nadat je bent vertrokken parkeer je de auto weer thuis voor de deur. Twee minuten later ligt een halve kuub aarde in de hal, woonkamer en keuken. Je bent natuurlijk vergeten om eerst de schoenen uit te trekken en kan nog even met de Swiffer aan de slag.

Aan het eind van een lange dag prop je alle klamme broeken, shirts, truien en jassen in de wasmachine. Pas daarna plons je in een warm bad, waar je bedenkt dat mensen die zo’n dag zonder mokken ondergaan op z’n minst prettig gestoord zijn. Om je vervolgens af te vragen welk stempel iemand krijgt die het ook nog leuk gevonden heeft.

Wie denkt dat hij dit verhaal al eens gelezen heeft zit er niet ver naast. Het vorig jaar schreef ik ook over de Military in Boekelo. Namelijk dit stukje. De twee verslagen lijken misschien een beetje (veel) op elkaar.

bemoeial

2011-10-07T20:58:00.002+02:00

Zoals jullie wellicht weten ben ik een man met een mening. Er gaat geen draaidag voorbij zonder door mij uitgesproken ideeën en suggesties. Wie mij inhuurt krijgt ongevraagd gratis advies. De een noemt het betrokkenheid, de ander bemoeizucht.

Ik kan het niet laten. Maak mezelf graag wijs dat het een vorm van enthousiasme is. Elk programma waarvoor ik mag werken wil ik beter maken. Iets toevoegen, een stempeltje drukken en liefst niet alleen op cameratechnisch gebied. Het is sport geworden om te bedenken hoe.

Bij sommige producties ontploft er een inspiratieklusterbom in mijn hoofd en overlaad ik de makers met quasi leuke plannetjes. Kleine inhoudelijke puntjes waardoor het meestal flauwer wordt, maar zo nu en dan zit er een briljante vondst tussen. Een goede vriend van mij zei ooit: ‘Als je maar genoeg grappen maakt, zit er altijd wel een leuke tussen.’ En zo is het.

Andere klussen vragen meer om logistieke bemoeienis. Dan weet ik als geen ander hoe je een en ander had kunnen organiseren. Had kunnen, inderdaad, want tegen de tijd dat er een cameraman bij een project betrokken raakt, is meestal al lang nagedacht over de randvoorwaarden. In Omroepland wordt dat ‘vooruit denken’ best vaak gedaan door mensen die niet graag advies inwinnen, die niet houden van praktische bemoeienis en die achteraf niet graag horen wat de verbeterpunten waren. Mijn hoofd loopt in zo’n geval over van de spreekwoordelijke ‘mosterd na de maaltijd’. Ik kan dat niet uitschakelen.

Gelukkig werkt deze betweter vaak met mensen die wél open staan voor opbouwende kritiek. (Ik wilde die laatste twee woorden eigenlijk niet gebruiken in dit stukje.) Die het leuk vinden wanneer er meegedacht wordt en die binnen de grenzen van het redelijke luisteren naar bevlogen televisiedieren. Dat zijn prettige collega’s.

Meer Omroeplanders zouden in een vroeg stadium contact moeten zoeken met cameramensen die op ‘meedenken’ zitten. Overleg met de mannen die dagelijks met hun poten in de klei staan en meer ervaringen hebben dan de producer, redacteur, presentator, verslaggever of regisseur die maar een of twee keer in de week buiten spelen...

Daar heb je alweer zo’n advies. Een mening. Ik flap het er min of meer vanzelf uit.

Deze week had ik ook zo’n dag. De klus was leuk, de presentator vriendelijk en het meisje van productie lief. Ik werd gelijk dolenthousiast. En toen begon het te ratelen in mijn kop. Idee hier, idee daar. Tip, voorstel, plannetje, ‘stel dat je’ en ‘als we nou eens...’ Een creatieve tsunami.

Al snel realiseerde ik me dat ik even op de rem moest trappen. Ik draafde door. Hier zat die klant helemaal niet op te wachten. Ik hield me in, zoals het wel vaker moet.

Want een ding kan ik jullie verzekeren. Ik roep veel, maar houd ook nog best veel voor me. Het blijft namelijk een kwestie van doseren. Bij de ene klus gaat dat beter dan bij de andere.

wichten en snotneuzen

2011-10-05T22:21:00.004+02:00

Als Omroepland een grondwet zou hebben, dan zou een van de eerste artikelen een belangrijke waarschuwing bevatten. Het fictieve ministaatje kent echter nauwelijks gebods- of verbodsborden en dus is de wet waar nogal wat collega’s in slowmotion over uitglijden een ongeschreven regel. Ik heb het hier over de volgende stille hint: ‘Altijd aardig zijn tegen wichten en snotneuzen!’

Er is namelijk geen andere branche waar een loopjongen of stagiaire zo snel carrière kan maken. In Omroepland is een handige runner binnen vier jaar regisseur. Een danseresje wint de televizierring voor je met je ogen hebt geknipperd. De kabelsleper groeit uit tot zenderbaas, een telefoniste wordt uitvoerend producent en het soapsterretje is opeens mediamagnaat. Het gaat allemaal zo snel. Die figuren zitten op een hoge positie voor ze vergeten zijn wie allemaal onaardig waren in hun begindagen.

Ik ken genoeg verhalen van collega’s die even stoer deden tegen een nieuwe stagiaire en zichzelf een paar jaar later voor de kop konden slaan. Zelf heb ik ook wel eens een ietwat ambitieuze nieuwkomer uitgelachen die zich een paar jaar later had ontpopt tot zeer talentvol regisseur. Dat was niet handig.

Jonge mensen maken fouten en het is kennelijk gemakkelijker om ze dan af te zeiken of zelfs af te schrijven dan ze te helpen. Toch is dat laatste slimmer. Zelfs een freelancer kan maar beter helpen met het opleiden van zijn concurrenten. Beginners die echt willen komen er immers toch. Als zij zich geholpen en gesteund voelen zullen ze dat ook niet snel vergeten.

Omroepland is namelijk zo klein dat je elkaar altijd weer tegen komt. Alleen de echte klootzakken en gemene kutwijven moet je in de stront laten zakken. Als je heel zeker weet dat je met een bepaald persoon nooit meer iets te maken wilt hebben mag je genadeloos zijn. Al kan ook dat later nog verstrekkende gevolgen hebben. Maar dat is dan jammer.

interview

2011-10-03T15:21:00.002+02:00

Het Skype-interview, waarover ik een paar weken geleden een blog schreef, is inmiddels terug te vinden op de website About:Blank. Het gaat vooral over mij als weblogger en is afgenomen door Menno Nicolai. Ik ben uiteraard benieuwd wat jullie er van vinden.

top klasse

2011-10-02T22:12:00.001+02:00

Als op een stralende zaterdagmorgen drie grote televisiereportagewagens de Sportlaan in Genemuiden op draaien loopt de bestuurskamer van de plaatselijke SC leeg. De mensen van RTV Oost worden met open armen ontvangen. De voorzitter slingert persoonlijk het aggregaat aan, de penningmeester sjort aan de hekken die zijn geplaatst om een deel van het parkeerterrein vrij te houden en de secretaris vraagt of hij nog heel even naar huis mag voor hij de broodjes gaat smeren.

Het is -eerlijk gezegd- een verademing. Ik kom vaker bij voetbalwedstrijden, maar krijg bij Eredivisieclubs en sommige ploegen in de Jupiler League het gevoel dat we een beetje met de nek worden aangekeken. Alsof ze de televisie liever kwijt dan rijk zijn. Dat snap ik nooit, want voor zover ik het heb begrepen krijgen die clubs best veel geld uit televisierechten en van sponsors die graag in beeld willen.

Doe mij maar Genemuiden. Hier schijnt het zonnetje. Alle omroepmedewerkers mogen in de kantine bestellen wat ze willen. De hekken en toegangspoorten worden wagenwijd open gezet. Een vriendelijke meneer van de club komt wel vier keer zeggen dat hij een aparte ruimte heeft gereserveerd waar wij rustig kunnen zitten. Alsof we daar tijd voor hebben.

We gaan de topklassewedstrijd tussen SC Genemuiden en HHC Hardenberg met drie camera’s registreren en rechtstreeks uitzenden. Het opbouwen gaat voortvarend, omdat de regiewagen vlak achter de hoofdtribune staat. Toch moeten we doorwerken. Dus zijn wij nog druk met het trekken van kabels, het inrichten van de commentaarpositie langs het veld en het plaatsen van camera 2 als de rust van het voorprogramma alweer voorbij is. De wedstrijd van de B1 tegen Tubbergen.

Mijn voetbalcarrière begon in de Champions League. Als broekie-cameraman mocht ik in 1995 gelijk naar wedstrijden van Ajax in het Olympisch Stadion. Zestien jaar later heb ik het geschopt tot amateurvoetbal. Terwijl ik in Genemuiden mijn camera check hoor ik dat de trainer van de B1 gaat wisselen. Jari gaat eruit. Een mannetje van zestien komt naar de kant gehold.

Ik word oud.

Even later richt die coach zich bozig tot ons. Wij moeten stoppen met opbouwen, want zo kan hij zich niet concentreren. Daar lachen wij om en we grappen achter zijn rug om dat ‘Louis van Gaal’ er ook is. Net als ik me af vraag of het niet arrogant van ons is dat we onverstoorbaar doorgaan met ons werk spreekt een van de bestuursleden wijze woorden: ‘Als ze last van jullie hebben, dan gaan ze maar op een ander veld spelen. De live-uitzending gaat voor alles. Weten ‘ie wel hoe belangrijk de televisie is?’

Dat is natuurlijk top klasse!

Ik ben trouwens eens benieuwd hoeveel mensen op deze mooie zaterdagmiddag hebben gekeken.

ik hou van je!

2011-10-01T22:22:00.001+02:00

Voor beide kinderen houden wij een dagboekje bij. Om beurten schrijven mijn Lieve Lief en ik er stukjes in over de avonturen van Art en Imme. Hoe ze zich ontwikkelen, wat ze meemaken, mijlpalen en grappige gebeurtenissen. Vandaag las ik een stukje dat mijn vrouw heeft geschreven in het boekje van Imme en dat is volgens mij weblogwaardig. Vandaar:

Gisterenavond is mama wezen stappen met haar vriendinnen. ’s Avonds is dat ontzettend leuk, maar de ochtend erop wat minder. Het voorstel om een keertje uit te slapen krijgt bij Art en Imme weinig gehoor. Om zeven uur, soms nog wat eerder, kan voor hun de dag beginnen.

Mama had beloofd om als eerste op te staan, zodat papa even uit kon slapen (een extra half uurtje). Papa moet immers nog een lange dag werken.

Rond zeven uur meldt Imme zich als eerste. Ondanks haar belofte draait mama zich nog even om en wacht geduldig tot papa besluit om op te staan. Mama is nog heel erg moe, want na het stappen is ze nog met Art in de weer geweest, die vannacht opnieuw hoge koorts had en aangaf dat hij moest spugen.

En dus begint de ochtend echt veel te vroeg. Papa is inmiddels met Imme teruggelopen naar het grote bed en legt haar tussen papa en mama in. Met een oog spiek ik even om te zien hoe Imme zich tussen ons in nestelt. Imme heeft me door, ziet dus dat mama al (een beetje) wakker is. Ze wurmt zich tegen me aan en fluistert dan zachtjes: “Mama... ik hou van jou!”

Ik gniffel, maar weet niet zeker of ik het goed heb verstaan.

“Wat zeg je liefje?”, zeg ik met mijn krakende ochtendstem.

“Ik hou van jou.” Fluistert ze opnieuw.

Opeens ben ik wakker. Klaar wakker! Mijn dag kan beginnen. Deze dag kan niet meer stuk. Het zonnetje schijnt al naar binnen. Het wordt een prachtige dag! En ik ben de gelukkigste mama op deze aardbol.

En met deze super lieve mama ben ik vandaag precies 11 jaar samen. Net als Imme zeg ik: “Ik hou van je!”

kalf

2011-09-30T23:38:00.000+02:00

Het is vrijdagavond. Bijna negen uur. Ik zit voor de buis en kijk naar het Gala van de Nederlandse Film. De uitreiking van de Gouden Kalveren op de slotavond van het Nederlands Filmfestival in Utrecht is rechtstreeks op televisie. Niet eerder ging mijn belangstelling op deze manier uit naar dit evenement. Nu zit mijn vriend Joost in de zaal. Hij heeft de film 170Hz geschreven en geregisseerd. Een prestatie van wereldformaat. Ik heb die film de vorige week gezien en ben nog steeds zwaar onder de indruk.

Eigenlijk had ik in het Amsterdamse café Schiller moeten zijn bij een informele borrel van oud AT5 medewerkers, maar ik ben aan de beurt om een avondje bij de kinderen te blijven. Lieve Lief is met vriendinnen op stap en dat heeft ze verdiend. Meer dan dat. Kan ik ondertussen mooi kijken of mijn vriendje een Gouden Kalf wint.

170Hz is het speelfilmdebuut van Joost van Ginkel. De film, die in maart in de bioscopen komt, gaat over een doof meisje (Gaite Jansen) dat wegloopt met haar dove, rebelse vriend (Michael Muller). Verder wil ik niet teveel vertellen over het verhaal van deze indrukwekkende film; je moet het zelf zien én horen!

Ik ben niet objectief, maar het is een bijzondere film. Alleen al omdat er niet of nauwelijks in wordt gesproken. Bijna alle dialogen zijn in gebarentaal. Het camerawerk van Rogier den Boer is fenomenaal en het sounddesign van Marco Vermaas is zeer beklemmend, maar dat past perfect bij deze film. Als je nog twijfelt moet je de trailer hier onder maar even aanklikken.

Ik ben hoe dan ook super trots op Joost. Heb de afgelopen zeventien jaar van dichtbij mogen aanschouwen hoe hij gepassioneerd bezig was met het verwezenlijken van zijn grote droom: het maken van een speelfilm. Stapje voor stapje kwam dat doel dichterbij. De korte films die hij gemaakt heeft (Zand en Kus) vond ik al fascinerend en anders dan andere films. Dus waren mijn verwachtingen voor deze film zeer hoog gespannen. Ik had vooraf niks gezien en Joost had zo min mogelijk over de inhoud verteld.

Compleet ondersteboven kwam ik na de première de zaal uit. Even had ik nodig om bij te komen. Daarna wist ik zeker dat 170Hz hoge ogen zou gooien bij de Gouden Kalveren.

Negen uur twee. Joost van Ginkel wint met 170Hz de Film1 publieksprijs, die wordt uitgereikt door Staatssecretaris Halbe Zijlstra. Ik zie op tv hoe mijn vriend wordt omhelsd door zijn vriendin en even later bedankt hij zijn medewerkers zoals het hoort. Ik heb tranen in de ogen, ben zo trots als een pauw en wil het liefst direct naar de Stadsschouwburg van Utrecht om hem te feliciteren. Maar ik zit hier op de bank en kan mijn kinderen niet alleen laten. Wel neem ik me voor dat ik in de buurt ben als mijn vriend zijn eerste Oscar gaat ophalen.

het limburgse land

2011-09-29T09:34:00.006+02:00

Om kwart voor vijf ging de wekker. Op dat moment vervloekte ik mijn leventje behoorlijk. Leuk hoor die onregelmatigheid, de variatie aan klussen en al die verschillende locaties. Geeuw! Een klein half uur later zat ik al in de auto, op weg naar het zuiden. In het donker stuurde ik naar Zuid Limburg. Ik tankte tussen de vroege truckers bij De Lucht en nam nog een bekertje koffie met de stukadoors, installateurs en ander bouwvolk bij ’t Haasje. Een lul in een zwarte Audio haalde even het bloed onder mijn afgekloven nagels vandaan door me bijna van de weg af te snijden.

Maar toen ik om kwart voor acht de zon langzaam zag opkomen bij Margraten was alles goed. Het prachtig rode licht dat door de ochtendnevel over een grote kruidenkwekerij scheen maakte de cameraman in mij wakker. En ik kon gelijk aan de slag.

Het L1 programma Het Limburgs Land is een klus die elke cameraman wel op zijn CV wil zetten. Lekker buiten filmen, op de mooiste plekjes in Limburg en iets opsteken over pure producten van het land en de mensen die hier gepassioneerd mee bezig zijn. De vorige week waren we bij een loonbedrijf in Heythuysen en nu dus bij een zogenaamde herborist. Iemand die alles weet van kruiden.

Elk shot was raak. Dat was overigens niet zo zeer mijn verdienste, maar meer de mazzel van het mooie licht en een fotogenieke locatie. Wie sjoon oos Limburg is. Zeker toen we een stuk gingen wandelen in de buurt van Wijlre. Daar waar het bier waar Limburg trots op is vandaan komt. In de berm van een typisch Limburgse holle weg vonden we allerlei zeldzame, eetbare en zeer giftige plantjes. Het werd een wandeling waardoor je heel anders naar het onkruid om je heen gaat kijken. We kwamen langs een verse dassenburcht en zagen de stoomtrein van het Miljoenenlijntje, maar liepen verder omdat we al genoeg ingrediënten voor ons programma hadden.

In mijn hoofd het Rowwen Heze lied vur Limburg: ‘De moeiste weg van deze werld, leupt in t zuiden dor 'n veld.’

Onze gids verzamelde allerlei lekkers dat we vervolgens meenamen naar de Eyserhalte in Eys, waar een kok er een salade van maakte zoals je nog nooit een salade geproefd hebt. Leuk om te filmen, maar nog beter toen de camera weer op de grond stond en ik zelf een hapje mocht nemen. Jammer dat geur en smaaktelevisie nog niet bestaan. Toch vrees ik dat we ook zonder deze dimensies een boeiende aflevering hebben opgenomen.

Ik reed op de terugweg nog even langs een plaatselijk bakkertje en kocht een klein vlaaitje dat ik oppeuzelde voor ik weer op de A2 naar het noorden zat.

Die Eyserhalte is overigens een absolute aanrader. Daar moet je verplicht langs als je in de buurt bent.

voor paal

2011-09-27T19:51:00.001+02:00

De basisschool, waar ik mijn zoon in april voor het eerst naartoe bracht, is inmiddels met de grond gelijk gemaakt. Niet door mijn zoon van vier overigens, maar door een professioneel sloopbedrijf. Op deze plek komt een nieuw schoolgebouw en vanmorgen heeft wethouder Kreijkamp in alle vroegte de eerste paal geslagen.

Om kwart over acht stonden alle leerlingen van Apollo11 met hun voetjes in het natte gras, te kijken naar een grote kraan in de bouwput. Papa’s en mama’s die niet hoefden te werken stonden achter het hek. De juffen hielden de boel goed in de gaten. Ondertussen trok onze wethouder een witte stofjas en hagelwitte laarsjes van de aannemer aan.

Ik vond het vooral mooi om te zien hoe mijn zoon in een paar maanden is gegroeid. Van een zielig hoopje verdriet, dat niet naar school wilde, tot een waardige kleuter die keurig het handje van zijn maatje vast houdt en (nog) netjes doet wat de juf hem vraagt. Van een afstandje kon ik dat mooi observeren.

Art vond het super interessant om bij deze historische gebeurtenis aanwezig te zijn. In de klas hebben ze de afgelopen week een kiezelsteen mogen beschilderen die vanmorgen in het beton van de eerste paal is gestort. Daar zien we nooit meer iets van, maar het fundament van die nieuwe school is straks dus ook een klein beetje van mijn zoon. En daar is papa best trots op.

Alleen was het jammer dat de kinderen, waarvoor de school gebouwd wordt, uiteindelijk niet konden zien hoe de wethouder in de heipaalboorhijskraan klom en de symbolische handeling verrichte. Hij deed het zelf, zonder enige hulp van de kinderen. Het publiek stond aan de verkeerde kant, zodat de wethouder waarschijnlijk alleen op de foto van het plaatselijke sufferdje staat. Ook had niemand nagedacht over een deugdelijke audio-installatie waardoor de korte toespraken onverstaanbaar waren. Voor de kinderen was er verder niks. Nog geen glaasje ranja. Het duurde een half uurtje.

Toch vond mijn zoon het ontzettend jammer dat het feest al afgelopen was. Hij liep vervolgens keurig aan de hand van een juf terug naar het noodgebouw. Hier en daar maakte hij een vrolijk huppeltje.

Het deed mij beseffen dat ik zo’n verwende volwassene ben geworden die zich stoort aan de knullige organisatie van dit soort gebeurtenissen. Kinderen zijn veel flexibeler. Die reageren gewoon enthousiast. Mijn zoon had het zelfs over ‘een avontuur’.

stand up

2011-09-26T23:03:00.000+02:00

Die dag zou niet bepaald de geschiedenisboeken halen. Journalistiek gezien was het stofzuigen. Harken, zo u wilt. Vandaar dat wij een onderwerp uit de krant van een dag (of twee) eerder recycleden. Zo gaan die dingen.

Twee kwootjes, wat algemeen beeld en een standupper. Dat waren volgens de verslaggeefster alle ingrediënten voor een reportage van anderhalve minuut. Max. twee minuten, ergens halverwege de nieuwsuitzending die avond.

Zo’n standupper, een statement van onze man of vrouw ter plaatse, hoort er tegenwoordig helemaal bij. De eindredactie heeft het opgedragen en de moderne televisiejournalist protesteert niet. Het is policy van de hoofdredactie. Vereiste van de zender. Ze zeggen dat het gaat over de identiteit van het station of de rubriek. Vandaar ook die schreeuwende plopkap op elke microfoon. Laten zien dat we erbij waren. Zelfs als het nergens over gaat.

Ik ben maar cameraman en dien louter te faciliteren, wil niemand ijdelheid in de schoenen schuiven, maar heb wel een mening. De overkill aan verslaggevers in beeld -anno 2011- is op zijn zachtst gezegd storend. De NOS speelt CNNetje en alle regionale omroepen spelen weer NOSje of RTLletje. Het moet allemaal een beetje Amerikaans. Catchy, personal, quick en on the spot. Of zoiets.

Vroeger werd een nieuwsverhaal nog verteld met beelden, interviews en hooguit een voice-over. Nu komt er zo snel mogelijk een reporter of correspondent in beeld, die een en ander gaat uitleggen. Bij gebrek aan eigen personeel mag een deskundige de boel duiden. De kijker zelf hoeft in elk geval niet meer na te denken. Het zijn hapklare brokken. Eenpansgerechten en allemaal met dezelfde saus.

Als het live kan krijgt de kijker een ingestudeerd kruisgesprek te zien, waarbij vraag en antwoord keurig zijn uitgeschreven of in elk geval tot in detail doorgenomen. Een toneelstukje dus.

En indien zo’n directe verbinding te duur is of heel onpraktisch, dan neemt de verslaggever een tekstje op. Liefst met een loopje. De lopende standupper is hot in Omroepland. Een verslaggever die slentert van niks naar nergens. Hij of zij moet dralen, omdat er weinig ruimte is of omdat de cameraman (zonder geluidsman) niet hard achteruit durft te lopen. Dat tempo past meestal totaal niet bij de inhoud en de snelheid van het nieuws. Het doet bovendien afbreuk aan de inhoud.

Waggelen én op overtuigende wijze een ingestudeerd tekstje opdreunen, dat is maar weinig verslaggevers gegeven. Zelfs ervaren acteurs hebben hier moeite mee. Maar we hebben een keer ergens gezien dat het werkte en vanaf nu is het een regel. De chef wil participerende journalistiek, whatever that may be. De camera moet handheld, ook al doet de cameraman vervolgens of hij een statief is en de razende reporter moet lopen. Altijd lopen. Lopen, lopen.

Ook mijn verslaggeefster wilde ‘een loopje’ doen. Ik probeerde het haar uit het hoofd te praten. Niet omdat ik niet wilde of kon, maar om haar te beschermen. Het onderwerp was al niet veel, wat ze ging vertellen niet overtuigend en als ze ook nog een act moest opvoeren zou het zeker knullig worden. Shottechnisch rammelde het ook, omdat het beeld nergens begon en nergens toe ging leiden. Lopen om het lopen. Maar ze moest en zou. Opdracht is opdracht.

Dus deed ik mijn uiterste best om er iets van te maken. Het ging zeven keer over. Vier keer omdat zij de tekst kwijt was en drie keer op mijn verzoek. Ik zei dat er iets mis ging met de scherpte, in de hoop dat haar performance beter zou worden en ons dansje meer op elkaar afgestemd, maar het hielp niet veel.

Toen we klaar waren vroeg ik of ze het ook nog een keer stilstaand wilde doen. Voor mij. Dat vond ze belachelijk. Ze had opeens geen tijd meer en moest monteren. Ik drong aan. Het werd bijna ruzie, omdat ik het woord pinguïn liet vallen. Uiteindelijk kreeg ik één kans.

Pas ’s avonds, na het zien van de uitzending, kon ik opgelucht adem halen. Ik SMSte iets in de trand van: ‘prima item en tot de volgende keer’ en er volgde een even oppervlakkige reactie. Een dankjewel van Happy Feet zat er niet in.

radiostilte

2011-09-26T13:08:00.001+02:00

Ik ben een echte ochtendschrijver. 's Avonds gaat het stukken moeizamer. Als ik een hele dag druk ben geweest en ietwat vermoeid, wil het schrijven niet meer vlotten, terwijl ik elke morgen met een overdosis inspiratie wakker word. Jammer genoeg is er tegenwoordig nauwelijks nog de gelegenheid om al die woorden om te zetten in daden.

Een paar jaar geleden kon ik nog wel eens een verhaaltje tikken voor de dag werkelijk begon. Nu heb ik twee kinderen. Ook die zijn goed voor kilo's inspiratie en zeker als ze net wakker worden, maar het is kansloos om die avonturen gelijk rustig aan het papier toe te vertrouwen.

Papaaaah! Papapapapapapapaaaaaah!

Aandacht.

Nee, ik moet het heden ten dagen allemaal onthouden en kan pas tekstverwerken als de dag alweer voorbij is. Om acht uur, half negen. Als ze in hun bedjes liggen en ik met mijn Lieve Lief evaluatiekoffie gedronken heb. Dan strompel ik naar boven, slinger ik de computer aan en krab eens op mijn kale hoofd. Wat had ik nou toch in vredesnaam ook alweer verzonnen? Wat is er allemaal gebeurd vandaag? En ik welke vorm zou ik het gieten?

Echt goede verhalen schrijven zichzelf. Die rammel ik er automatisch uit. Maar inmiddels heb ik best veel geschreven en dreig ik vaker in herhaling te vallen. Ook ligt de lat steeds hoger. Regelmatig zit mijn writersblock eerder achter de laptop dan ikzelf.

Soms maak ik notities op mijn Blackberry. Dat kan helpen, al staan er nu zeker zeventien beginnetjes met potentie in die smartphone, maar ik heb de tijd nog niet gevonden om er iets van te maken. En daar baal ik van.

Voor mijn veertigste verjaardag (in juli) vraag ik, net als Kees van Kooten, een of twee weken vrij van alle plichten om te kunnen schrijven. In een huisje of hotelletje op de heide wil ik proberen of ik verder kan komen dan dit soort korte column-achtige verhaaltjes. Tot die tijd blijf ik in elk geval worstelen met deze weblog en geniet ik met volle teugen van de maandagen waarop ik ’s avonds een potje voetbal mag filmen. Op die dagen heb ik in de ochtenduren even de gelegenheid om in alle rust te produceren.

(Vanavond laat een nieuw verhaal. Het staat al klaar!)

mark rutte is lesbisch

2011-09-20T12:24:00.004+02:00

Bij dit filmpje hoort onderstaand verhaal met de titel: 'Kruistocht in spijkerbroek'

kruistocht in spijkerbroek

2011-09-18T22:53:00.002+02:00

Stel.

Stel je hebt een belangrijke, lange dag voor de boeg. Op het program staan wel vijftien afspraken. Een reeks korte gesprekjes met belangrijke en beroemde personen, waaronder een paar bloedmooie vrouwen. En als slagroom op de taart, aan het eind van de dag, een ontmoeting met niemand minder dan Katja S.

Stel je voor. In alle vroegte trek je een broek uit de kast. Het is nog donker. Om de rest van het gezin niet te wekken laat je het licht uit. Je verlaat even later als held op sokken stilletjes het huis.

Op weg naar Hilversum krab je, zoals een echte man betaamt, even aan je kruis. Tot je grote schrik ontdek je dat dit die ene spijkerbroek is met slijtageverschijnselen op -uitgerekend- deze plek. Vlak onder het knooppunt, daar waar de pijpen bij elkaar komen, hebben jou loopbewegingen een zwak punt gecreëerd. Voorzichtig betast je de hele omgeving, als een blinde die braille leest, om de omvang in kaart te brengen en alle risico's in te schatten. Het point of no return ligt echter ver achter je. Je was al aan de late kant.

Stel. Het gaat een paar uur goed. De activiteiten volgen elkaar in rap tempo op. Er is geen tijd om stil te staan bij de individuele problemen van de mensen waarmee je aan het werk bent. Laat staan dat iemand zich druk maakt om een spijkerbroek die vermomd is als tijdbom.

Maar na de vierde locatie klim je in het busje waarmee de toer door Amsterdam gemaakt wordt en je hoort een duidelijke krak in het kruis. Je weet direct wat dit betekent. Nu ben je officieel uit de broek gescheurd. Om het niet al te zeer op te laten vallen kijk je niet gelijk naar Ground Zero. Wel voel je je klote.

Dit soort zaken kan je het beste zo lang mogelijk verzwijgen. Misschien kom je er mee weg. Alleen ben je vanaf dit moment niet langer uitsluitend gefocussed op het werk. Je aandacht is de rest van de dag verdeeld. Je hebt iets te verbergen.

Het moet niet erger worden. Busje in, busje uit helpt niet mee. Je gaat zitten als een vrouw, om zo min mogelijk inkijk te veroorzaken. Je kan niks meer van de grond oppakken zonder grote angst, want wat te doen als het dadelijk helemaal mis gaat? Dan sta je mooi voor paal.

Stel je nou toch voor dat je op pad bent met een groep van al gauw acht personen, waaronder grappenmaker Raoul Heertje. Je moet met die gescheurde spijkerbroek langs mensen als Nadja Hupscher, Arie Boomsma, en Jennifer Hoffman en elk moment kan je ontmaskerd worden als een soort potloodventer.

Aan het eind van de middag wordt er iets gedronken in het Hilton. Dat ligt toevallig op de route. Je gaat naar het toilet en overziet in een joekel van een spiegel voor het eerst de schade. Ook inspecteer je de oude Hema-onderbroek die nu een echte Job Cohen functie heeft gekregen: de boel bij elkaar houden.

Dit moet opvallen. Kan niet anders. Maar kennelijk zijn de mensen in je omgeving zo keurig om er niets van te zeggen. Misschien doen ze het nu wel, terwijl jij op het toilet bent. Dus ga je zo snel mogelijk terug naar het gezelschap, in de hoop dat jouw kruis nog niet in de groep is gegooid. Ongemakkelijk schuif je naar je stoel en ook later tijdens het diner ben je meer bezig met verhullen dan met de overheerlijke sushi die ze hebben laten aanrukken. De scheur is inmiddels behoorlijk gegroeid. Je hebt meer dan vijf centimeter ontsluiting.

Aan het eind van de lange dag komt Katja. Van dit moment had je hooggespannen verwachtingen, maar wie had vooraf kunnen bedenken dat al tijdens deze eerste ontmoeting (plat gezegd) jou lul uit de broek zou komen?

Stel je nou toch voor.

Dan denk je toch: Heb ik dat?!?

(de 2e) DAG VAN DE CAMERAMAN

2011-09-16T09:38:00.002+02:00

Het vorig jaar schreef ik onderstaand stukje op mijn blog. De eerste dag van de cameraman werd vervolgens met een beetje hulp van Twitter en Facebook een doorslaand succes. Nou moeten we niet vergeten dat het vandaag alweer de tweede DAG VAN DE CAMERAMAN is. Anders is alles voor niets geweest. Zegt het voort!

Linkshandigendag, de dag van de leidster, secretaressedag, dag van de bouw, dag van de verpleging, dag van de leraar, dag van de rechten van het kind, wereld aidsdag, dag van de roodharigen... er is zelfs een prinsjesdag! Wat mij betreft wordt het hoog tijd om ook de dag van de cameraman in te voeren.
Een cameraman is minstens even zielig als de leraar, secretaresse of verpleegster en het beroep is zeker zo zwaar als bouwvakker. Ook is er nog wel wat te winnen op het gebied van de rechten van cameramensen, om over de beloning maar te zwijgen. Een jaarlijkse dag, waarop we even stil staan bij alle plaatsjespieten, lijkt mij te rechtvaardigen.
Laten we onze cameramannen en vrouwen eens in het zonnetje zetten. Bosje bloemen of een bioscoopbon namens de facilitaire bedrijven, een ferme schouderklop van de omroepbazen, slingers en ballonnen van de producenten en drie kusjes van de leukste productiemeisjes. Op de voorpagina eens niet de koppen van Rutte, Verhagen en Wilders, maar de cameramannen die dagenlang staan te posten met Ferry van Mingelen.
s'Avonds bij De Wereld Draait Door besteedt Mathijs van Nieuwkerk aandacht aan zijn vaste ploeg. Diverse tv-persoonlijkheden bieden openlijk nederige excuses aan voor hun wangedrag ten opzichte van de hardwerkende filmers. Aan het eind van alle programma’s een ode aan de cameraman en bij Pauw & Witteman schuift de initiator van deze belangrijke feestdag aan tafel om eens te vertellen over dit machtig mooie, maar oh zo zware beroep.
Het is toch gek dat niet eerder iemand op dit (lumineuze) idee is gekomen. Waarom zouden we er gras over laten groeien?
Het is vandaag, vrijdag 16 september, de internationale DAG VAN DE CAMERAMAN!

mooi

2011-09-14T23:41:00.002+02:00

Echte makkers zijn nooit zomaar je vrienden. Er ligt een mate van gelijkgestemdheid aan ten grondslag. Raakvlakken. Zoiets ontstaat, omdat je dezelfde interesses hebt, eenzelfde passie of vergelijkbare smaak. De basale zaken, daar draait kameraadschap om. Het eens zijn over de mooie dingen des levens.

Afijn.

‘Ze is heel mooi’, hadden ze gezegd en omdat zij het zeiden twijfelde ik niet. Over smaak valt te twisten, maar wij weten wel wat mooi is. ‘Ze heeft stijl, klasse en is niet schreeuwerig!’ Ook dat klonk veelbelovend.

Ik had wel eens een plaatje gezien. Stiekem. Sommige dingen deel je namelijk eerst met een select gezelschap voor je er mee naar buiten komt. Dat is waar vrienden voor zijn. En ik moet bekennen dat die plaatjes meer dan de moeite van het bekijken waard waren, maar ze wakkerden vooral mijn nieuwsgierigheid aan. Het geeft een beeld, maar zegt lang niet alles. Foto’s vertekenen of zijn net uit de verkeerde hoek genomen.

Natuurlijk hecht ik waarde aan de opinie van mijn vrienden en vertrouw er op dat zij geen onzin verkopen, maar een echte schoonheid wil je met eigen ogen aanschouwen. Van voor en van achteren. Van top tot teen. Liefst even voorzichtig aanraken. Kijken, kijken. Daar ben ik (camera)man voor.

Het duurde en het duurde. Ik wist dat ik op een dag oog in oog met haar zou staan, maar ik moet bekennen dat het mij te lang duurde. Zeker de laatste weken. Die vrienden kregen steeds meer contact met haar en kwamen met de wildste verhalen, terwijl ik geduldig moest afwachten.

Dat ze in mijn leven zou komen was onvermijdelijk. Zo gaat het nou eenmaal met de liefjes van je vrienden. Ik had kunnen wachten tot vrijdag, maar ik wilde dat het vandaag gebeurde. Ongeduldig als ik ben. Daarvoor moest ik wel op en neer naar Hengelo rijden. Het was gelukkig de moeite waard. Sjongejongejonge. Die kornuiten hebben geen woord gelogen.

Wat is ze mooi!

Ik ben er nog steeds een beetje sprakeloos van. Indrukwekkend is het woord.

Nog twee nachtjes slapen en dan ontmoet ik haar voor de tweede keer. Het is niet chique om het zo plat te zeggen, maar ik mag erbij zijn als ze ‘ontmaagd’ wordt. Stiekem ben ik daar nog trots op ook.

Waarschijnlijk kan ik daarna iets zinnigs zeggen over haar karakter. Nu houd ik het even bij een eerste indruk en uiterlijkheden: Jongens, wat is de splinternieuwe OBV5 van Facility House Broadcast Partners (Viditech) een adembenemend mooie reportagewagen!

15 minuten

2011-09-13T14:05:00.000+02:00

Ik kreeg een aanvraag voor een interview. Nou ben ik bijna dagelijks betrokken bij interviews, dus je zou zeggen dat ik niet schrik van zo’n verzoek, maar zelf plaats nemen voor de camera is toch even andere koek dan veilig buiten beeld blijven.

Menno Nicolai van de website About:Blank wilde mij graag spreken over het fenomeen weblog. Eerst dacht ik nog dat hij een gesprek met mij zou gebruiken om een stukje te schrijven, maar al snel begreep ik dat het zogenaamde Skype-gesprek gepubliceerd zou worden. Een vorm die helemaal past bij deze tijd, toch moest ik even aan het idee wennen. Bovendien had ik Skype nog niet geïnstalleerd op mijn computer. Dit interview zou tevens mijn allereerste Skype-ervaring worden.

Ik hou niet van gelijk in het diepe.

Maar het is natuurlijk gek om te weigeren als je zelf meer dan honderd mensen per jaar voor je camera zet. Lampen er op, zendermicrofoon opspelden, hengel er boven, die grote glasbak op nog geen meter afstand en dat enge rode lampje dat aan gaat. ‘Attentie, camera loopt!’ Lekker bedreigend. En toch werkt bijna iedereen mee.

Dus ook ik. Een afspraak was zo gemaakt, de computer snel ingesteld en na wat geklooi met mijn webcam zat ik opeens klaar voor de opname. Als een reporter of een deskundige vlak voor een kruisgesprek. Waar moet je kijken? Hoe moet je zitten? Wat doe je met je handen? En hoe blijf je zo rustig mogelijk als je weet dat alles wat je gaat zeggen tegen je gebruikt kan worden?

Alleen al dit deel van het interview was voor mij een leerzame ervaring. Zo voelen mensen zich dus, als ze plaats nemen in een door mij gekozen setje, voor de door mij bediende camera. Prettig is anders.

Met een prachtige donkere stem kwam Menno de interviewer luid en duidelijk bij mij binnen. Of ik er klaar voor was. ‘Ja!’, loog ik.

Een paar uur na de opname kreeg ik het eindresultaat al ter goedkeuring toegezonden. Was dat even confronterend. Praat ik echt zo?! Ben ik dat met die onderkin? Heb ik echt zo’n scheve mond als ik praat? En een klein spleetje tussen de tanden?

Wat geeft een spiegel toch een vertekend beeld!

Over de inhoud van het gesprek zal ik hier niet verder uitwijden. Daarover mogen jullie zelf een oordeel vellen als het begin oktober online staat. Het belangrijkste deel zal integraal gepubliceerd worden. Één vraag heb ik maar half beantwoord. Op het moment waarop ik vast liep had ik gelukkig de helderheid van geest om, midden in mijn onsamenhangende verhaal, te stoppen. Als een professional die de opfriscursus van de mediatraining net achter de rug heeft zei ik gelijk dat dit eruit geknipt moest worden en toen kon het ook niet meer anders. Waar het over ging, dat weten alleen de interviewer en ik. Wat mij betreft blijft dat ook zo. Oplettende kijkers zullen in de gemonteerde versie twee knipjes zien.

rosas

2011-09-09T23:48:00.005+02:00

Het genre reallife soap was nog lang niet uitgevonden en niemand wist waar Chersonissos lag. Wij gingen met de bus naar Rosas. Het eerste stadje dat je tegen komt als je de Spaanse grens gepasseerd bent. Het is deze zomer exact twintig jaar geleden. Maurice, Ivo, Rob en ik. We waren allemaal net geslaagd en van ons zuur verdiende vakantiebaantjesgeld hadden we een week in zo’n Eurocamptent geboekt. Aan de Costa Brava dus.

Nou dacht ik dat ik me nog veel van deze legendarische trip kon herinneren, maar nu ik het wil opschrijven blijkt dat belangrijke details mij ontschoten zijn. Wel weet ik nog dat de buschauffeur Leo heette. En Willy was de reisleider die de jeugd op de camping een beetje in bedwang moest houden. Maar de naam van de camping, bijvoorbeeld, kan ik zelfs met behulp van internet niet meer achterhalen. Ik heb geen idee. Ook kan ik niet heel exact meer reconstrueren wat we die week gedaan hebben.

We zijn natuurlijk veel op het strand geweest en in de blitse discotheek, vlak naast de camping. We hadden alle vier een T-shirt met de tekst ‘Waar zijn wij nou helemaal mee bezig mee?’ en gebruikten te pas en te onpas het zinnetje ‘Of hoor je niet goed?’ Langs de tentpalen stonden torens met lege bierblikjes, om aan de andere campinggasten te tonen hoeveel we al gezopen hadden.

We hebben in het donker een meloengevecht gehad, maar dat weet ik vooral omdat het is vastgelegd op de enige foto’s die ik van deze vakantie in mijn bezit heb. Ergens op zolder moet ik nog een stapel bierviltjes hebben waarop we aan het eind van een middag hebben uitgerekend wie wat in de pot moest stoppen. Dat lukte in dronken toestand namelijk niet helemaal meer.

Ja, we waren 18 of 19 en behoorlijk los geslagen. Oh oh Cherso zou geïnspireerd kunnen zijn op onze eerste vakantie zonder ouders.

Ik werd daar in Rosas knetter verliefd op Irene uit Geldrop, maar zij jammer genoeg niet op mij. Achteraf begrijp ik dat wel, maar toen baalde ik er behoorlijk van. Verdrietig neuriede ik de grootste hit van dat jaar, Bryan Adams’ Everything I do, maar ook dat mocht niet baten.

Morgenmiddag, rond een uur of vier, komen Rob, Ivo en Maurice naar Utrecht. Dan zijn we, voor het eerst in misschien wel vijftien jaar, weer eens met zijn vieren bij elkaar. We gaan vast en zeker herinneringen ophalen aan deze legendarische busvakantie. De mannen weten niet dat de anderen ook komen, tenzij ze voor die tijd deze blog nog per ongeluk lezen. Dat is overigens niet erg. Daar wordt de historische bijeenkomst zeker niet minder leuk van. Ik verheug me er in elk geval al weken op.

ander woord voor luxaflex

2011-09-06T22:14:00.004+02:00

Ze zijn jong en in alle opzichten flexibel. Het lichaam is nog soepel, geen verdere verplichtingen, vaste lasten of bijkomende zorgen. Onverschrokken staan ze in het leven. Bloed fanatiek, onvermoeibaar en zonder veel remmende kennis gaan ze te werk.

Ik heb het over de jeugd van tegenwoordig. Niet over het zeurende deel dat afwacht tot kansen komen aanwaaien, maar over de gretige jonge honden. Die bestaan ook nog, al moet je soms net even wat langer zoeken. Uiteindelijk staat er een gast voor je neus die alles wil aanpakken. Die kansen ruikt en grijpt. Die een hand geeft, je aankijkt en zich keurig netjes voorstelt, om vervolgens oprecht geïnteresseerd te zijn en als een spons alle nuttige informatie op te slurpen. Een adolescent die precies weet wat hij (of zij) wil en kaarsrecht op het doel af gaat.

De jongste zijn het ergst. Die wonen nog bij hun moeder en kosten daarom geen drol. Zij zijn blij met een tientje fooi, hoeven zich niet te bekommeren om vuile kleren of het avondeten en kunnen zich zodoende op één ding focussen: beter worden. Dat soort types denken niet na over ‘leren’, maar louter over ‘doen, doen, doen’.

Deze jonge helden zijn onder te verdelen in de harde werkers en aanstormende talentjes. Bij die eerste groep gaat niets vanzelf, maar zij bereiken hun doel op basis van wilskracht en een tomeloze energie. De talentjes hebben meer aanleg en vaker geluk, maar vallen ook op omdat ze overlopen van enthousiasme.

Vroeger vond ik het begrip ‘talentje’ fantastisch. Ik deed alsof ik niks hoorde, maar van binnen jubelde ik telkens weer als iemand mij zo betitelde. Dat is jammer genoeg inmiddels bijna twintig jaar geleden. Voor mijn gevoel heb ik het lang vol gehouden. Zeker tien jaar heb ik mezelf wijs gemaakt dat ik net kwam kijken en dat ik het goed deed voor zo’n jong menneke uit Limburg.

Vanaf mijn dertigste heeft het label ‘aanstormend talent’ los gelaten. Meer en meer werd ik ‘ervaren’ en ‘allround’. Ik kon me niet langer verschuilen achter ‘beginnend’ of aankomen met smoezen als ‘dat wist ik nog niet’. Het is een heel proces geweest. Een mindset. Ondertussen was ik ook druk met het kopen van een eigen huis, trouwen en kinderen krijgen. De dingen van de dertiger.

Ach, en stiekem hield ik mezelf soms nog voor dat ik gewoon de jongste was. Dat ik enig talent had en dat mijn wilskracht, enthousiasme en de liefde voor het vak niet veranderd waren. Gelukkig had ik fysiek nergens last van. Los van het feit dat ik de conditie van een stacaravan heb.

Het ging allemaal goed, gemakkelijk en voor de wind met mijn carrière tot iemand mij onlangs een ‘oude rot in het vak’ noemde. Toen brak er iets. Het brak af. En sindsdien is het goed stuk.

Over tien maanden word ik veertig. Sleep met camera’s sinds 1986 en dat is lang. Ik werkte al bij AT5 toen de zeventienjarige actrice, die laatst een vrij heftige zoenscène voor mijn camera speelde, nog geboren moest worden. Dàt was confronterend.

Een dag later werd ik afgebeld voor een klus, omdat ze een jong talentje hadden die het ook kon en stukken goedkoper was. Weer twee dagen later stond ik als begeleider naast een andere jonge God om hem een beetje op weg te helpen. Zo iemand help ik met liefde, maar ik krijg met terugwerkende kracht wel meer begrip voor de collega’s die veertig of ouder waren toen ik kwam aangestormd.

Twee talentjes anno 1993

achter de schermen

2011-09-05T12:35:00.002+02:00

Een cameraman komt op de gekste plekken. Noem iets en de cameraman heeft er gestaan. Dus ook staand op een paar kratjes in het damestoilet van een klein theater. Niet om heel stiekem over de deur te filmen, maar voor het topshot van een zoenscène in een dansfilm. En zo ontdek je weer eens dat cameramensen soms op plekken komen waar zelfs de schoonmaker nog nooit is geweest.

corso

2011-09-04T23:57:00.002+02:00

Het zou zomaar kunnen dat het Bloemencorso van Zundert even aan uw aandacht is ontsnapt. Niet als je in Brabant woont en al helemaal niet bij de mensen uit Zundert en omgeving, maar ik vrees dat de rest van Nederland er niet of nauwelijks bij stil heeft gestaan. Zo is het unieke evenement de afgelopen 39 jaar ook totaal langs mij heen gegaan. Ik had geen idee.

Maar vandaag was ik door Omroep Brabant ingehuurd als een soort mental coach voor cameramensen en ik stond uiteindelijk per ongeluk op de aftiteling van de uitzending (als beeldtechnicus!), maar heb de hele middag met open mond gekeken naar al die pracht- en praalwagens. Als voormalig Limburger, ex-carnavalsvierder en oud Jeugdprins dacht ik wel iets gewend te zijn op het gebied van optochten, maar wat ik in Zundert zag sloeg alles. Ik vond het zeer indrukwekkend.

Jammer dat zulke evenementen alleen groot zijn in de regio. In Amsterdam weten ze niet of nauwelijks van het bestaan en ook Hilversum vergeet dit soort gebeurtenissen meestal. Als ik de baas van de Publieke Omroep was zou ik een samenwerkingsverband aangaan met alle regionale zenders en ieder weekend minimaal een, maar liever twee of drie van dit soort regionale evenementen uitzenden. De Vuelta waarin twee Nederlanders goed presteren komt wel rechtstreeks op de buis, maar het bloemencorso waar honderden landgenoten een geweldige prestatie neerzetten wordt min of meer vergeten.

Ik zag Jan Slagter van Omroep Max rondlopen in Zundert, maar heb ook gezien hoe zij een carnavalsuitzending in elkaar geflanst hadden. Dat is niet wat ik bedoel. Ik denk meer aan een themaprogramma: ‘Nederlandse Evenementen’ of ‘Zendtijd voor Viditech’. Die laatste titel vind ik vooral toepasselijk, omdat dit facilitaire bedrijf in negen van de tien gevallen betrokken is bij de registratie van al die feesten, optochten, ludieke sporten, toneelstukken, voorstellingen of concerten.

Ik begrijp ook niet dat een zender als SBS6 er niet bovenop duikt. Het fierljeppen, kaatsen, swientje tikken, passiespelen, schuttersfeesten, de carnavalsoptochten, oogstdankstoeten en bloemencorso’s. Allemaal geschikt voor landelijke televisie. Relatief goedkoop te produceren (al dan niet in samenwerking met de regionale omroep) en er zijn natuurlijk nog veel meer van dit soort evenementen. Ik denk dat we in een paar uur tijd een agenda voor het hele jaar kunnen samenstellen.

Alleen kan ik de datum van het Zundertse corso in 2012 nog nergens vinden. Die wil ik graag alvast in mijn agenda zetten, maar dan bedien ik het liefst wel een camera. Opleiden en begeleiden van cameramensen is hartstikke leuk, maar in dit soort situaties gaan mijn handen wel heel erg jeuken.

verkeercirculatieplan

2011-09-02T23:56:00.007+02:00

We komen van ver. Het is later dan gepland. In het centrum van de stad wacht men op ons en vooral op alle equipement waarmee de auto is volgeladen. Afgeladen, is een beter woord.

Het navigatiesysteem stuurt ons. Lange tijd gaat het goed, maar opeens ontdek ik dat we op de busbaan rijden. Links afslaan mag nergens. Rechts overigens ook niet. De TomTom bedenkt om de vijftig meter een nieuwe route, maar alle suggesties die hij aanbiedt zijn illegaal. Sterker, waar we nu rijden mag het ook niet.

Indienmogelijkomkeren is het advies, maar hier is dat even geen optie. Hoewel? Er komt ons een stadsbus tegemoet. De chauffeur kijkt verongelijkt. We rijden op zijn baan kennelijk nog tegen de rijrichting in ook. De norse man stopt, terwijl we toch keurig op tijd aan de kant zijn gegaan. Hij moet ons perse even vertellen dat we niet goed bezig zijn. Alsof ik dat niet door heb. Ga terug naar af, is zijn advies.

Ja, koekkoek!

Betweterige buschauffeurs zullen nooit mijn vrienden worden.

Op het display van de navigatie is goed te zien dat we niet ver van onze bestemming zijn. Een paar honderd meter, hooguit. Alleen heeft iemand ooit in al zijn wijsheid besloten dat je daar niet meer mag komen met een auto. De autoluwe binnenstad. Het is een fenomeen dat op steeds meer plaatsen in de mode raakt, maar waar niemand nadenkt over de praktische invulling er van.

Zo moest ik laatst iemand oppikken bij het station in een andere plaats. Onbereikbaar. Alleen aan de achterkant kon ik stoppen, maar ook dat was levensgevaarlijk. Het werd een kansloze expeditie waarbij ik uiteindelijk meer dan tien dure verkeersovertredingen heb gemaakt. Gelukkig kwam ik louter verongelijkte buschauffeurs, bejaarden met opgeheven wijsvingertjes en stadswachten zonder bevoegdheden tegen.

Terug naar het avontuur van vandaag. Ik krijg het gevoel dat ook hier iedereen boos naar ons kijkt. Woeste voetgangers, verschrikte fietsers, scheldende scooteraars en boze brommerrijders. Het verbaasd me telkens weer dat er zoveel moraalridders in ons land wonen. Allemaal mensen die nooit verkeerd rijden, die nooit per ongeluk verkeerd voorsorteren, die nooit op het laatst moeten invoegen omdat ze zich vergist hebben en die nooit tegen het verkeer in rijden omdat ze moedeloos worden van een onmogelijk verkeerscirculatieplan.

We passeren het zoveelste verbodsbord. Ik eerlijk bekennen dat ik wellicht ook ietwat ongeduldig ben, maar hoe kan je weten wat de beste route is als je van ver komt? Is het heel gek dat je dan een TomTom volgt? En wat doe je als de plek waar je voor een paar ton aan zware apparatuur moet afleveren onbereikbaar is?

Wanneer je alle overtredingen van de afgelopen vijf minuten bij elkaar optelt wordt het een slecht verhaal als we een agent tegen komen. En ja hoor! De kleine grijze Opel Corsa die van de andere kant komt en mij min of meer klem wil rijden heeft zo’n kleine letterbalk achter de voorruit hangen. In rode lettertjes knippert: “Stop Politie, Stop Politie, Stop Politie...”

De agent draait zijn raampje open. Ik zet mijn meest Limburgse accent op. Dat helpt vaak, behalve in Limburg zelf. Ik geef alles toe. Zeg zo vriendelijk mogelijk dat ik wanhopig ben, leg uit met welke vracht we op pad zijn en waar we naartoe moeten. Gelukkig heb ik een agent van de redelijke soort getroffen. Hij heeft een goede bui of geen zin om een bon uit te schrijven of hij begrijpt mij. Ik hoop het laatste. Hij biedt uiteindelijk zelfs aan om voor ons uit te rijden, zodat we de minst gevaarlijke route nemen en niet meer verdwalen in deze stad. Dat is heel aardig. Alleen rijd ik nu vlak achter een politieauto met een voertuig waarvan het knipperlicht rechtsvoor het niet doet. Hoe kom ik daar nou weer mee weg?

tijdverdrijf

2011-08-31T00:04:00.007+02:00

We zien donkere Drentse wolkenlucht. De camera zakt langzaam naar beneden. Het bovenste deel van de lichtmast van een voetbalstadion komt in beeld. Kenners herkennen het stadion van FC Emmen.

Titel:

‘The making of... Being Bart’

De camera zakt verder als de titel langzaam verdwijnt. We zien de grasmat. Er staat een grote televisiecamera langs de lijn. En het gaat regenen.

Een hand houdt een iPhone vast. Op het display zien we iemand weglopen. Buiten beeld horen we de stem van Erik.

“Ik maak een documentaire over Bart, maar hij wil niet meewerken.”

Op het schermpje van de smartphone zien we nu duidelijk Bart. Hij komt teruggelopen richting camera. Dan gaat het beeld opeens hevig schudden.

Erik leunt tegen een muur. Hij heeft de iPhone nog steeds in zijn hand.

“Bart heeft mij geslagen. Tussen mijn benen. Ik geloof niet dat hij het leuk vind dat ik hem film.”

Interieur voetbalstadion. Koffiemachine op de achtergrond.

Een interviewer (a-la Frans Bromet) zegt:

“Het gaat niet helemaal goed met je documentaire, hé?”

Erik kijkt teleurgesteld in de camera.

“Ik geloof dat ik genoodzaakt ben om er mee op te houden. Hoe spijtig ik dat ook vind.”

Flashback.

We zien Erik en Bart buiten het stadion. Erik geeft Bart een hand en stelt zich netjes voor. Hij vertelt dat hij een film wil maken over Bart en pakt zijn camera. Het gezicht van Bart betrekt.

We zien verschillende opnamen van Erik die probeert om opnamen van Bart te maken. Het wordt steeds duidelijker dat Bart op geen enkele wijze wenst mee te werken.

“Ik heb hier gewoon geen zin in”, horen we Bart zeggen. Het is een soundbite. Net als de “Toe nou!” van Erik. De muziek is dramatisch.

De interviewer vraagt aan Erik: “Hoe gaat het nu met je documentaire?”

Erik kan er ook wel om lachen en zegt: “Niet zo soepel. Ik heb geprobeerd om opnieuw te beginnen, maar het werkt niet.”

Nu richt de interviewer zich tot Bart. “Wat vind jij van Erik?” vraagt hij.

“Ik vind hem heel irritant.” Zegt Bart, leunend tegen een deurpost.

Bart loopt weg en zegt: “Ik ga weer aan het werk!”

Terug naar naar de koffiemachine. De interviewer spreekt buiten beeld tegen Erik. Hij zegt met teleurstelling in zijn stem de legendarische woorden:

“Als jij stopt is mijn making of ook gelijk klaar!?!”

Erik haalt zijn schouders op.

“Ja dat klopt.” Zegt hij op camera. Dan zwenkt de camera naar Bart die in dezelfde ruimte is en opgelucht kijkt. Bart moet lachen, haalt zijn schouders op en kijkt blij in de richting van Erik.

Fade to black.

(Om privacyredenen zijn de namen van de hoofdrolspelers fictief)

screenshot

verslaafd

2011-08-30T00:02:00.002+02:00

De situatie is vrij ernstig, maar volgens mij is het nog niet zo ver dat ik me vrijwillig moet laten helpen. Om mij heen zie ik genoeg gevallen die minstens even schrijnend zijn. Veel vakbroeders zijn er ronduit slecht aan toe. Een enkeling is reeds reddeloos verloren.

Hoe het probleem zich in mijn geval verder zal ontwikkelen is slecht te voorspellen. Het feit dat ik me bewust ben van de situatie zou kunnen helpen, maar toch wijst alles nog op een glijdende schaal. In drie weken vakantie heb ik het niet kunnen omkeren. Ik was misschien een beetje afgekickt, maar inmiddels ben ik terug op het niveau van voor de zomer.

Ik ben verslaafd aan mijn smartphone. Noem het Twitteritis, een Facebookidemie, Linked Influenza, Displaykoorts, 3G griep of het Vodafonesyndroom. De symptomen zijn eenvoudig te herkennen. Mijn hand begint te trillen als ik even niet heb kunnen Pingen, SMSen of mailen. Ik grijp onbewust naar mijn toestel. Het liefst check ik om de tien minuten of een van mijn Twittervrienden nog iets te melden heeft. Tussendoor wil ik weten welke mailberichten ik heb gemist, hoeveel nieuwe volgers zich gemeld hebben en of er nog vriendschapverzoeken binnen zijn gekomen. Als de telefoon rinkelt móét ik opnemen. Van gemiste oproepen word ik extreem onrustig.

Een dag zonder mobiele telefoon is een dag niet geleefd.

De belangrijkste graadmeter voor mij is de status van de batterij. Aan het eind van een goede dag is deze nog half vol. In het uiterste geval is de accu voor het slapen gaan helemaal leeg. Dan hangen mijn duimen er lusteloos bij. Moe gescrold. Op getypt.

Mijn Lieve Lief heeft haar Nokia uitsluitend om in noodsituaties gebeld te worden. Met haar oerdegelijke toestel kan je geen foto’s maken, je kan er geen muziek op luisteren en het display telt niet meer dan 100 pixels. Geen kleuren, maar grijze letters op een groene achtergrond. Het ding is van voor 2009 en dus stokoud, maar het functioneert. Haar accu houdt het lachend anderhalve week vol, want zij werkt in het onderwijs. Daar is het heel normaal dat collega’s elkaar in de avonduren en weekends met rust laten. Zij hoeft ook niet zo nodig elke dag wereldkundig te maken welke vakken ze geeft.

Ik werk in Omroepland. Daar tel je niet mee als je niet te Googlen bent. Wie onder de 200 Faceboekvrienden zit mag zich serieus zorgen maken. Als je niet binnen een half uur reageert op een oproep loop je het risico dat een prachtkans aan je neus voorbij gaat. Hilversum is door alle multimediale ontwikkelingen van de afgelopen jaren nòg ongeduldiger geworden. Wij leven in het Nu! Nu! Nu!

En ik ga met de tijd mee. Het moet wel en ik kan niet anders. Een tijdje heb ik het nog redelijk tegen kunnen houden, maar met de intrede van die verdomde BlackBerry is het volledig uit de hand gelopen. Tijdens het eten moet ik me serieus inhouden om niet op mijn schermpje te koekeloeren. Ik betrapte mezelf er laatst op dat ik zat te Twitteren achter het stuur en aan het begin van elke korte break grijp ik (net als al mijn collega’s) naar dat stomme mobieltje. Tijdens de lunch laten we elkaar via (a-)Social Media weten wat we van de klus vinden. Het grote voordeel is dat ik tegenwoordig van half Omroepland weet wat ze uitspoken. Dat is voor een nieuwsgierig aagje als ik zeer bevredigend. Goede gesprekken komen echter langzaam in het gedrang, maar praten is ook zoooooooo ouderwets.

kompas

2011-08-29T10:12:00.000+02:00

‘Meneer, mag ik U wat vragen?’

Pardoes liet ik een plastik bekertje op de grond vallen. Ze zei ‘meneer’ tegen mij. Gelukkig had ik de koffie nog niet getapt. Ik draaide me om en keek in de stralende ogen van een jonge vrouw. Ze lachte.

‘Is er hier ergens een ruimte waar ik even mijn gebed kan doen?’, vroeg ze.

Ik had geen flauw idee. Het was weliswaar de derde draaidag op deze locatie, maar veel verder dan de oude fabriekshal, die dienst deed als studio, was ik nog niet gekomen. Om eerlijk te zijn wist ik niet eens welke producer het aanspreekpunt was voor de gasten.

Dat gebeurt mij wel vaker. Zeker als we met een grote groep aan het werk zijn voor een nieuw programma. Dan weet ik na een paar dagen nog steeds niet wie de plasgeitenbreiers zijn. Regelmatig ontdek ik pas later op Facebook wie-wie is en wie-wat doet.

Afijn.

Ik beloofde het even uit te zoeken. Gelukkig had ik de chef ‘loze ruimten’ snel gevonden. Die ging op onderzoek uit, terwijl ik een praatje maakte met de vriendelijke dame. Opeens had ik honderdduizend vragen.

Of ze haast had en zich qua bidden moest houden aan een strak tijdschema? (dat bleek niet het geval) Of dit gebed iets te maken had met de Ramadan (wat ook niet zo bleek te zijn), of ze zich naar het oosten moest richten (wat wel de bedoeling was) en hoe ze wist waar Mekka is? (dankzij een kompas-app op haar iPhone).

Het werd een vrolijk gesprek. Zij vond het grappig dat ik geïnteresseerd was en ik verbaasde me over alle voor de hand liggende antwoorden.

Zo ontdekte ik dat het gebed geen vaststaande opdreuntekst was, maar dat ze na een standaard beginnetje mocht vragen wat ze wilde. Als ze maar even tijd nam om rustig na te denken over het leven. Tien tot vijftien minuten. Een keer of zes verspreid over de dag.

Er zijn rokers die meer tijd nodig hebben.

Ik vroeg of ze aan het eind van het gebed wilde vragen om beter weer. Dat vond ze grappig en ze beloofde het voor mij te doen. Vervolgens kwam de Mekkageitenbreier binnen. Die nam haar mee naar een rustige plek, terwijl ik op de espressoknop drukte.

Lurkend aan mijn hete koffie realiseerde ik me dat ik verdomd weinig weet van de islam. Ik kan me niet heugen dat ik ooit langer dan deze drie minuten met een moslima heb gesproken.

Ik had nog veel meer vragen. Bijvoorbeeld of zo’n hoofddoek op den duur niet gaat jeuken, over leven in een land waar je steeds minder welkom bent en wat haar favoriete kleur, dag in de week en tv programma is. Ik denk dat zij open en eerlijk antwoord was blijven geven, zolang ik met respect dit soort simpele vragen had gesteld.

Een kwartiertje later kwam ze terug. Ik was weer aan het werk en kon alleen even zwaaien. In het voorbij lopen zei ze lachend: ‘Kijk maar naar buiten, het klaart al op!’

Change. Yes, we can!

2011-08-25T11:33:00.000+02:00

1 ver-an-de-ren [anders maken] altereren, changeren, converteren, modificeren, wijzigen, aanpassen, aantasten...

2 verandering [het veranderen] wijziging, aanpassing, hervorming, vernieuwing, achteruitgang...

Het wordt allemaal anders. Of we willen of niet. Voor het eind van het jaar is niets meer hetzelfde. ‘We moeten wel’, zeggen ze. Toch lijkt het vooral een hardnekkige bezigheidstherapie. Al die verhuisbedrijven, reclamebureaus, drukkers van visitekaartjes, aannemers, verkopers van kantoorartikelen, binnenhuisarchitecten, spuiterijen en vooral onze managers; ze moeten toch iets! Veranderen om het veranderen. Het houdt ze van de straat.

Daar waar het altijd feest was, bedacht een manager dat het tijd werd om de slingers van de muur te halen. Een hard werkend team wordt uit elkaar getrokken. De havenmeester van de veilige haven kreeg een zetje en ging kopje onder. En zij die duwde klimt gauw in een andere hoge boom. Lekker veilig.

Het kleine bedrijf moet vreselijk oppassen dat het straks niet ook zo’n grote jongen wordt. Per ongeluk of niet. Want één ding is zeker: Niets blijft wat het is.

Money, money, money.

Efficiency is het codewoord. Op basis daarvan worden al die geldverslindende reorganisaties erdoor gedrukt. Nog voor de ene hervorming is afbetaald staat de volgende alweer voor de deur en een lading verse baasjes op de stoep. Die moeten allemaal binnen een paar jaar iets wezenlijks veranderen. Even snel ‘een stempel drukken’, voor ook zij met een aardige oprotpremie of gouden handdruk weer verdwijnen. Plaats maken voor de volgende hervorming, vernieuwing, verandering.

Het is gewoon de malle molen.

Wat slecht is wordt beter, wat goed is wordt minder. En zo komt langzaam maar zeker alles in het midden uit. Of wij het nou willen of niet.

De enige lol voor de gewone man zit ‘m in het pooltje, waarin iedereen mag aangeven wanneer de volgende afscheidsborrel georganiseerd wordt... en voor wie.

Bavaria City Race

2011-08-23T23:10:00.001+02:00

Het was een geslaagde dag. Een feest om weer eens te werken met Olav en Allard en mijn oude maatjes Marco, Robin, Frank, Michael, Wil en Elgar van RTL GP. Leuk om voor het eerst in lange tijd even te mogen snuffelen aan Jack Plooij. Ik zag Ho Pin Tung in de verte, kreeg een vette knipoog van Robert Doornbos en kon live aanschouwen dat mijn vriendje Frits van Eldik hard in actie was. Met Arjan en Peter heb ik lekker gewerkt. Ik mag niet klagen.

Maar tot u spreekt een verwend mannetje. Verpest, mag je ook zeggen. Altijd vooraan staan. Nooit een kaartje kopen. Niet in de rij, vaak als laatste binnen komen, als eerste weer weg wezen en daar dan ook nog riant voor betaald krijgen. Of het nou een voetbalwedstrijd is, een popconcert of een nieuwsgebeurtenis; de cameraman staat altijd op poleposition.

Dus voor ik verder ga met dit verhaal over de Bavaria City Race moet ik eerst opbiechten dat ik voor het eerst een Formule1 auto zag op het circuit van Indianapolis. Ik keek over de schouder van de deskundige Olav Mol, die mij een exclusieve rondleiding gaf door de pits en werd dat weekend verder bijgestaan door kenners als Frits van Eldik, Rick Winkelman, Jack Plooij en Jos Verstappen zelf.

Dat is natuurlijk even een heel ander begin dan de meneer die afgelopen zondagmorgen tussen zes en zeven met een klapstoel op het Rotterdamse Hofplein is gaan zitten. Die hoorde een kleine tien uur later eindelijk het geluid van een (reeds verouderde) Ferrari en zag Marc Gene even later drie laffe rondjes draaien.

Ik ben dus bedorven. Iemand die geen groot autosportliefhebber van origine is, maar die wel vijftig weekenden, met een rode pas, los door de pits heeft mogen wandelen. Waarschijnlijk kijk ik met andere ogen naar de demonstraties in de Rotterdamse straten dan Mien uit Assen of Henk en Ingrid.

Het duurde mij allemaal net iets te lang. Er zat teveel tijd tussen de voorbij razende bolides en met name de Formule1 auto’s deden niet of nauwelijks hun best om het publiek te vermaken. De show kwam van Robert Doornbos in een Superleague Formula auto en de gebroeders Coronel die voor veel rook en verbrand rubber zorgden. Verder was het vooral een parade van dure auto’s.

Ik geloof ook niet dat er 600.000 bezoekers waren. De pers neemt dit soort berichten tegenwoordig klakkeloos over, maar als het parkoers 2,5 kilometer lang is en er links en rechts mensen staan, dan heb je het over 5000 meter. Een simpele rekensom zegt dan dat op elke meter 120 mensen zouden moeten staan. Amahoela.

Het was gezellig druk. De sfeer was goed en ik denk dat veel freaks hebben genoten. Je staat er met je neus bovenop en het kost niks, maar die Bavaria City Race is qua beleving totaal niet te vergelijken met een echte grandprix. Alleen al het geluid van de start van twintig Formule 1 bolides is goed voor kippenvel. Of je houdt van die sport of niet. Een race is ook heel wat anders dan een Ferrari die drie keer voorbij slakt en dan moet stoppen, omdat de rijder zo snugger was om bij een burnout de vangrails te raken.

Ja, ik ben verziekt. Maar toch wil ik de organisatie adviseren om bij een volgende gelegenheid op het Hofplein een paar artiesten op te laten treden en om daar op zijn minst een paar grote schermen op te hangen. En de autosportliefhebber zou ik de tip willen meegeven eens naar een evenement op Zandvoort te gaan of kaartjes te kopen voor de GP van België. Daar word je pas vrolijk van. Zo’n cityrace is pas echt leuk als er serieus geracet wordt en dat kan niet zomaar. Veiligheidsgedoe natuurlijk.

Ik ben dus ietwat kritisch, wat niet weg neemt dat ik een ontzettend leuk weekend achter de rug heb. Ik heb gelachen en genoten. Het was een ware reünie en ik heb me in het bijzijn van al die autosportvriendjes gerealiseerd dat de periode waarin ik Formule 1 mocht filmen een ontzettend goede tijd was.

(Voor wie mee wil doen met het ophalen van vrolijke oude herinneringen... hier, hier, hier, hier, hier en hier.)

Lieve André

2011-08-22T11:34:00.000+02:00

Lieve André,

Hierbij wil ik mijn welgemeende excuses aanbieden voor het feit dat ik wel eens ietwat lacherig heb gedaan over jou en je walsmuziek.

Ergens eind jaren ’80 of begin ’90 ben ik eens in de Geleense Hanenhof bij een van jouw Carnavalsconcerten geweest. Toen had je net een eigen orkest. Dat was een geweldige avond. Ook vond ik de Second Waltz geweldig en ik was in 1995 toevallig voor werk bij de Champions League wedstrijd Ajax – Bayern, waar jij in de rust voor die unieke live commercial speelde. Dat was allemaal top en sfeerverhogend, maar daarna werd het mij een beetje teveel TROS en ben ik afgehaakt. Ik heb me laten afleiden door het Ivo Niehe syndroom. Als die zegt dat iets goed is, word ik argwanend.

We zijn elkaar nog eens tegen gekomen in de pitbox van Jos Verstappen op het circuit van Suzuka. Het zal in 2001 geweest zijn. Jij was in Japan voor een paar concerten en vertelde dat je op reis was met een gezelschap van ongeveer 100 man. Ik wist niet wat ik hoorde, maar heb me op dat moment onvoldoende gerealiseerd dat je behoorlijk wat in je mars moet hebben om dat allemaal voor elkaar te krijgen.

Wellicht heb ik te Nederlands gedacht. Wie hier zijn kop boven het maaiveld uitsteekt wordt niet serieus genomen. Wij kunnen niet zo goed overweg met echte helden. Over Hollandse wereldsterren doen wij al snel een beetje minachtend. Ik moet bekennen dat ik daar soms aan meegedaan heb.

Half juli, vlak voor de zomervakantie, zijn mijn ogen geopend. Ik mocht een camera bedienen tijdens de registratie van de concerten in Maastricht. Over het concert zelf kan ik kort zijn. Dat was een geweldige show. Het publiek ging helemaal uit zijn plaat. Op het ene moment stonden de mensen op de tafels van de terrassen aan het Vrijthof en twee minuten later zaten ze snotterend en aandachtig te luisteren. En dat waren heus niet alleen Limburgers. Ik zag mensen uit Engeland, Amerika, Nieuw Zeeland, Zuid Afrika en Duitsland die allemaal speciaal waren overgekomen om dit spektakel mee te maken.

Langzaam viel bij mij het kwartje. Ik ben het een beetje gaan begrijpen. Als klein tandwieltje in het gigantische raderwerk van Circus Rieu zag ik de grootsheid waarmee alles wordt aangepakt. Neem alleen al het aantal van achtentwintig (28!) camera’s dat gebruikt werd voor de registratie. Een heel serieus aantal. Naast een geschakelde versie zijn voor de montage àlle camera’s los opgenomen. Twee avonden. Drie cameracranes (waaronder de gigantische Cascade) en twee Steadicams vlogen over het plein. Er waren alleen al 6 publiekscamera’s die zochten naar pure emotie. En over die lach en traan heb jij een hele filosofie. De reactie van het publiek op de concerten maakt dat de kijker iets gaat voelen van de sfeer. Zo is er nagedacht over elk shot dat uiteindelijk te zien is in bioscopen over de hele wereld, bij tv uitzendingen of op de DVD.

Als televisiecameraman ben ik gewend dat op alles beknibbeld moet worden. Jij denkt groot en bespaart juist niet op zaken waar het eindproduct beter van wordt. Dat kan alleen, omdat jij als artiest zelf bereid bent om een serieus deel van de potentiële winst te investeren in het product. Daar waar anderen snel willen cashen zit hier de lol in het uitbouwen van een gigantisch wereldwijd imperium. En je houdt alles in eigen hand. De registratie wordt bijvoorbeeld geproduceerd door André Rieu Studio’s BV. Dat is natuurlijk ontzettend slim.

Om een ander simpel voorbeeld te geven: de catering was top! Daar waar in Omroepland zelfs de lokale Chinees nog wordt afgeknepen, stond hier een exclusief cateringbedrijf voor een paar honderd mensen. Geen goedkope vette schnitzel, maar zalm en biefstukjes. Allemaal onder het motto: Wie goed voor zijn mensen zorgt krijgt daar een extra gedreven ploeg voor terug en mag vervolgens altijd iets extra’s vragen als het nodig is.

Het is duidelijk dat jij goed voor je mensen zorgt, zolang zij zich voor de volle 200% inzetten voor het product André Rieu. Je wil alleen de beste en gemotiveerde mensen om je heen. Mensen die passen in het concept en bij de familie. Dat is iets wat je in deze mate niet vaak ziet. Deze passie, bevlogenheid, gedrevenheid en ook de zelfverzekerdheid. Het deed me denken aan mannen als Michael Schumacher en Lance Armstrong. Die ijzeren wil om de allerbeste te zijn en te blijven. Dan moet je soms ook lastig, veeleisend en extreem kritisch zijn, maar het resultaat is er uiteindelijk naar.

André, het spijt me dat ik me onlangs pas realiseerde dat jij de Mick Jagger van de klassieke muziek bent.

Met vriendelijke groet,

Rein zelf

stormsschade

2011-08-17T23:33:00.003+02:00

'Dit is een overval. Handen omhoog of ik schiet!'

Je zou denken dat de receptie van elke Nederlandse instantie inmiddels is voorbereid op een televisieploeg die met draaiende camera binnen Stormst. Ik ben in elk geval verbaasd dat de dames en heren van dit kantoor perplex voor zich uit blijven staren als wij binnen vallen. Ze komen niet veel verder dan: 'U mag hier niet filmen!'

Ik moet lachen. Het is toch alsof een baliemedewerker tegen de bivakmuts zegt: 'U mag geen bank overvallen!' Maar eerlijk gezegd weet ik ook niet precies hoe nu verder. Ik doe dit niet zo vaak.

'De camera moet uit', zegt de deurpost in blauwe spencer zo streng mogelijk. Zijn stem slaat over. Hij is als een dappere bankdirecteur die roept: 'Je mag hier geen wapens gebruiken!'

Koekkoek. Natuurlijk blijft de camera draaien, ook al doe ik na een poosje alsof ik ben gestopt met filmen. Ik kijk niet meer in de viewer, maar het audio nemen we gewoon op en zo'n half schuin shot kan in de montage best spannend zijn.

Vrij snel is de hoge pief die we nodig hebben opgetrommeld. Er is niet eens gebeld door de receptioniste. Zij zal de rest van de dag stoïcijns voor zich uit blijven staren. Het is de schrik. Nee, iemand anders heeft de opperambtenaar gewaarschuwd.

De macht van de camera is weer optimaal benut. Gebruikt of misbruikt, zo U wilt. Wij hebben onze zin gekregen. Er wordt inmiddels geluisterd door de man die een antwoord kan geven op onze vraag. Dat is, ondanks herhaald proberen, zonder camera niet gelukt. Wat dat betreft is de methode Breekijzer buitengewoon effectief. Nog steeds.

De ambtenaar wil wel praten, maar zonder camera. Begrijpelijk, maar het is niet zo slim om de filmploeg gewoon in de centrale hal te laten wachten. De camera blijft immers snorren zolang de zendermicrofoon binnen bereik is. Natuurlijk zijn de rode lampjes uitgeschakeld en zelfs de zoeker staat op zwart. Je moet echt verstand van camera’s hebben wil je nog kunnen zien dat hij loopt.

Zo spannend als het net was, zo saai is deze overval nu. De betrokkenen zijn in gesprek in een aparte ruimte en wij wachten geduldig af. De regisseur kan stiekem meeluisteren en doet dat ook, maar opeens gaat hij moeilijk kijken. Hij slaat de handen voor zijn ogen en roept: ‘Ohw, neeeeej!’

Deze zaak is al lang geleden keurig opgelost. Blijkt nu. Alleen was niemand daarvan op de hoogte. Dat is een lang verhaal, maar er is geen enkele reden meer om hier met zoveel bombarie binnen te vallen en op hoge poten ons gelijk te komen halen. De redactie had dit alleen kunnen weten als ze bij deze instantie hadden geïnformeerd, maar er is gekozen voor de overvalstrategie. Die levert over het algemeen spannende televisie op, behalve deze ene keer. Het verhaal is in duigen. Alle opnamen kunnen regelrecht de prullenbak in.

We doen ons uiterste best om weer aardig gevonden te worden door de vriendelijke mensen die we zojuist overvallen hebben. We schudden handen, lachen, bedanken voor de moeite, zwaaien en druipen met de staart tussen de benen af.

Het voelt toch een beetje alsof je een hoodie en een bivakmuts bent gaan kopen, een vluchtauto hebt gestolen, dagen bezig was met het oppoetsen van je wapen en dat je vervolgens een bankkantoor binnen stapt waar ze geen kasfunctie en dus geen geld meer hebben.

Foutje, bedankt!