afscheid van een zak (2)

Het bijhouden van een weblog heeft niets te maken met de avonturen die je beleefd, meer met de manier waarop je tegen de dingen aan kijkt en vooral hoe je het opschrijft. Daarin zit voor mij de uitdaging. En dus baalde ik als een stekker toen ik vanmorgen het verhaaltje ‘afscheid van een zak’ nog even terug las en ik me realiseerde dat ik het ook anders had kunnen benaderen.

De titel is goed. Die heeft al heel wat lezers naar Reinonline gelokt, maar ik heb hem verzonnen, nadat ik het verhaaltje al geschreven had. En dat is jammer. Ik had scherper moeten zijn. Maar ik was moe en blij dat ik iets kon plaatsen.

Nu heb ik spijt. En dus doe ik het gewoon opnieuw. Trouwe lezers hebben het eerste verhaal al lang gelezen (dat laat ik hieronder ook gewoon staan). Zo kan je zien hoe alles draait om een invalshoek.

Ik ben wel benieuwd welke van de twee verhaaltjes jullie het leukste vinden.

afscheid van een zak

Zeker twaalf jaar waren we onafscheidelijk. Overal waar ik ging, was hij ook. We konden niet zonder elkaar. Ik was in elk geval niks zonder hem en hij nergens zonder mij. Mijn steun en toeverlaat. Een echte vriend. Onder alle omstandigheden kon ik op hem bouwen. Wat ik ook nodig had, hij had het altijd bij zich. En als ik een keertje (bij wijze van hoge uitzondering) zonder hem op pad was, kon je er donder op zeggen dat er iets gebeurde waardoor ik hem enorm miste.

Het was echt zo’n type Job Cohen. Degelijk; de boel bij elkaar houden. Misschien een tikkeltje saai, maar onverwoestbaar. Een rots in de branding. Keurig netjes. Niks op aan te merken. Een trouwe metgezel.

Eigenlijk kan geen cameraman zonder. Soms zie ik ze wel eens lopen en dan heb ik meelij. Zo’n eenzame collega zonder steuntje in de rug. Iemand die het altijd bij een ander moet halen, die niet kan bouwen op zo’n eigen goedzak.

Maar goed, aan alles komt een end. Na al die jaren was het wel een beetje over tussen ons. De liefde bekoelde en we groeiden langzaam uitelkaar. De sleet zat er op. Toen ik uiteindelijk ontdekte dat het niet meer was dan een slappe zak, was het tijd om onze relatie te verbreken. Ik ben op zoek gegaan en heb gevonden.

Noem het egoïstisch, maar ik ben gevallen voor een ander model. Een jongere versie. Deze ziet er lekker strak uit en hangt niet zo. Een fris ding.

Het was geen gemakkelijke keuze, maar de afgelopen week heb ik de knoop doorgehakt. Gisteren heb ik definitief de switch gemaakt. Met mijn oude liefde heb ik alle banden verbroken. Afgedankt. Dat deed even pijn, maar nu ben ik heel gelukkig.

Gelukkig met mijn nieuwe rugzak.