kers

Op het callsheet lees ik dat we zullen dineren bij Van der Valk. Het staat er echt. We gaan uit eten! Zolang ik dit weet verheug ik al me enorm op de kers. Appelmoes mét kers. Dat hoort erbij. Jeugdsentiment. Zo weet ik ook al wat ik ga eten. Wienerschnitzel! Daar heb ik geen menukaart voor nodig.

Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst bij de Toekan heb gegeten. Slapen wel. Dat komt met enige regelmaat voor. Altijd een goede prijs/kwaliteit verhouding voor de zakelijke overnachting.

Maar vroeger gingen we naar de Van der Valk als er iets te vieren was. In Heerlen. En wij hadden het inderdaad over DE Van der Valk. Dat zegt eigenlijk genoeg.

Zo kan ik me ook herinneren dat we een keer met Oma Hettinga hebben gedineerd bij de Van der Valk in Eindhoven. Dat was na een bezoek aan het Evoluon, in 1982. Die middag heb ik voor het eerst kennis gemaakt met het fenomeen video. Zeker met de wetenschap van nu (ik ben immers professioneel videoot geworden) een goede reden voor een feestmaal. In het tijdperk van Doe Maar, de Lolobal, schoudervullingen en bodywarmers, de Commodore64, grote gele walkmans, Joop Zoetemelk, The A-Team en Rubiks Kubus, genoten wij pas echt als op ons bord een grote wienerschnitzel lag met frietjes en een bakje appelmoes met kers.

Mijn culinaire leven is ondertussen iets exotischer geworden. Een beetje. Bovendien is het aanbod enorm gegroeid. Toen had je alleen Pom Lai op de Rijksweg in Geleen, de Brommler Mühle bij Schinveld en de DE Van der Valk. Tegenwoordig eet ik met grote regelmaat buitenshuis, maar ik kom zelden bij de Chinees. De laatste keer dat ik net over de Duitse grens konijn met spruitjes heb gegeten is zeker twintig jaar geleden en het zou me niet verbazen als ik minstens even lang niet meer heb gedineerd bij...

Precies!

Het hotel in Eindhoven staat in de steigers en het restaurant is tijdelijk ondergebracht in een grote VIP-tent die is ingericht als een moderne loungebar. Je kan er sushi krijgen. Dit heeft niet veel meer met het ouderwetse familiegebeuren te maken. Hier zijn ze gericht op de snelle zakenman en op jongens zoals wij, die altijd onderweg zijn. Gelukkig staat de schnitzel wel nog op het program en dat pas keurig binnen het door onze opdrachtgever vastgestelde budget voor de avondmaaltijd. 

Ik blijf nog even herinneringen ophalen aan die Evoluondag, dertig jaar geleden. Je kunt je afvragen of we er op vooruit gegaan zijn.

Het Evoluon is al lang niet meer wat het geweest is. Ik zelf ben niet bepaald in mijn voordeel veranderd en dat komt natuurlijk door die voorliefde voor grote wienerschnitzels. Bij de Van der Valk worden de schaaltjes met appelmoes alleen nog op verzoek geserveerd. De kers behoort al tijden niet meer tot de ingrediënten, weet een serveerster mij te melden, en dat is natuurlijk eeuwig zonde.