koorts (elfstedendagboek 1)

Op het moment waarop Wiebe Wieling, voorzitter van de Koninklijke Vereniging De Friesche Elf Steden, een persconferentie geeft ben ik bezig met andere dingen. Ik zit in de auto en bel. Tussen de bedrijven door krijg ik mee dat er geen nieuws is. Het bestuur kan en wil nog geen datum noemen. Desondanks slaat de Elfstedenkoorts in Nederland definitief toe. Ook ik word opeens bloednerveus.

Wat te doen als de tocht der tochten straks verreden wordt op een dag waarop ik al een andere klus in mijn agenda heb staan? Hoe kom ik daar onderuit? Ik zal gek worden als ik er straks niet bij ben.

Moet ik me daar nu al mee bezig houden? Ik weet het niet. Maar het houdt me bezig. De hele dag. Ik kom er niet van los. Iedereen heeft het over de Elfstedentocht en er wordt volop gespeculeerd over een datum. Zaterdag, zondag, maandag, dinsdag. Begin volgende week lijkt het meest reëel.

Ik kijk wel vijf keer in mijn agenda. Zaterdag mag. Zondag mag, maar is onwaarschijnlijk. Dinsdag kan ook geregeld worden. Maar op maandag staat er een klus die totaal niets met de Elfstedentocht te maken heeft. Wat als zij gewoon een beroep op mij willen doen en me houden aan afspraken die al een hele poos vast staan?

Aan het eind van de middag neem ik een bijzonder besluit. Ik ga de planning bellen van het facilitair bedrijf dat mij heeft geboekt. Het is een gekke gok, maar ik kan beter de eerste zijn dan de laatste. Ik wil mijn handen vrij hebben. De planner aan de andere kant van de lijn moet lachen. Maar er klinkt ook verontrusting in haar stem. Het grote schuiven, ritselen en regelen is begonnen. Dit wordt voor planners op zijn zachtst gezegd een uitdagende week.

Niet veel later krijg ik een verlossende sms van de daadkrachtige planning. Ze hebben mijn probleem opgelost. Ik ben maandag vrij om te gaan en staan waar ik wil. Nu maar hopen dat ik goed gegokt heb.

Ik draai, hoe toepasselijk, voor het EO IJsjournaal. Een in de haast in het leven geroepen programma over het winterweer. Dit is de eerste aflevering. Jeroen Snel en Tijs van den Brink presenteren dit programma vanuit het clubgebouw van de Ankeveense ijsclub. Met moeite houd ik mijn hoofd erbij. Alleen op het moment waarop het grote speculeren begint spits ik mijn oren.

Na afloop luister ik een belangrijk voicemailbericht af. Een van mijn favoriete opdrachtgevers polst of ik -als het er van komt- rayonhoofd camera kan zijn in een van de elf steden. Ik ben vereerd. Dit is precies wat ik wil. Niets is officieel, niks is zeker. Niemand weet of het door gaat, laat staan wanneer. Toch ga ik met een gerust hart slapen. Mij kan vooralsnog niks gebeuren. Ik ben vakmatig ingeloot.

ijsclub Ankeveen