de paardjes

Mooi! De heren van de catering zijn onder de indruk.

'Voor Studio Sport doen wij alles,' zeggen ze in koor. Over de inwendige mens hoef ik me de komende dagen dus geen zorgen te maken. Als ik even met een schuin oog naar beneden kijk staan de mannen al klaar met een bakkie verse espresso. Wat dat betreft heb ik op Indoor Brabant een top positie.

Ik sta 'op' camera 1. Hoog in het midden. De ingepakte steiger waarop de camera staat steekt een paar meter boven het VIP gedeelte uit. Mijn camera is uitgerust met een 72x telelens. Daarmee kan ik bij wijze van spreken inzoomen op de ogen van de ruiters. Het is vooral handig om tussen de bedrijven door even alle blonde paardenmeisjes op de tribune te observeren. Of om de theedoos van de cateringboys close te filmen, zodat de regisseuse in OBV5 een smaakje kan uitkiezen. Tijdens de wedstrijden is het zaak om ruiter en paard 'ten voeten uit' te volgen. Ik sta hier voor het overzicht en dan houd ik een deel van het zoombereik over.

Links van mij, beneden op de tribune, staat camera 2. Dat is een super slomo camera, die vijftig beeldjes per seconde produceert. Twee keer zoveel als een reguliere camera, waardoor herhalingen in slow motion scherper en dus mooier worden. Mijn collega volgt de paardjes over het algemeen close. Zijn opdracht is camera-technisch spannender, maar hij krijgt dan weer geen lekkere koffie van echte Studio Sport fans.

Aan de rechterkant van de hoofdtribune staat camera 3, laag tussen het publiek. Ook deze cameraman moet het doen met automatenkoffie uit kartonnen bekertjes. Lekker pûh. Maar hij heeft wel een 86x lens. Maximaal inzoomen kan hij echter alleen als het publiek om hem heen even geen adem haalt. Anders wiebelt het beeld teveel.

'Dus als ik het goed begrijp zijn die teletoeters een beetje overbodig?', stelt de oplettende barman. Ik leg uit dat het prettiger werken is met grote glasbakken.

'Misschien zie jij geen verschil, maar met dit grove geschut schieten wij kwalitatief betere plaatjes. Het loopt soepeler en ligt beter in de hand dan de kleinere camera's.'

Een hele dag paardjes volgen is fysiek niet zo'n beproeving, maar je staat er wel uren achter elkaar mee te zwaaien. In en uit zoomen, de focus aanpassen en er voor zorgen dat de compositie blijft kloppen. Het luistert nauw. Dit is een perfecte oefening voor de technische vaardigheden.

Geen rondje springen of dressuurkuur is exact hetzelfde. Je moet blijven anticiperen. Bovendien is het zaak dat alle shots op de juiste momenten een uitsnede hebben die goed 'snijdt' met de beelden van collega's. Ruim beginnen, close eindigen of andersom. Als de beelden die na elkaar geschakeld worden teveel op elkaar lijken, zorgt dat voor verwarring in de huiskamer. Het leidt de kijker af.

De obers vinden het allemaal erg interessant. Ze vragen het hemd van mijn lijf. Of het niet zwaar is voor de cameraman die met zo'n apparaat op zijn schouder bij de ingang van de bak loopt. En of het niet gevaarlijk is, zo dicht bij die paarden?

Ik moet eerlijk bekennen dat ik hier niet zonder trots sta te vertellen, terwijl ik eigenlijk alleen even een kopje koffie wilde meepikken. En ik kwam vragen of de heren niet te hard willen lopen wanneer ze de vips voorzien van drank en spijs. Tijdens de wedstrijden voel ik elke stap die ze zetten. De beste camerapositie van Indoor Brabant is namelijk niet super stevig gebouwd.

'Maar voor Studio Sport doen wij alles!' zeggen de heren van de catering nogmaals.

En dat is mooi.