Het uitreiken van de Lotto hoofdprijs leek op
voorhand een betrekkelijk eenvoudig klusje. Kort en krachtig. Even mensen blij
maken met een nieuwe auto. Robert ten Brink had het vaker gedaan, voor mij was
het de eerste keer. In Veldhoven, op woensdag 2 maart 2005. We draaiden nog 4
bij 3, maar het was wel al in kleur!
Aan de rand van het dorp, waar de gelukkige
woonde, werd bij een benzinepomp het aanvalsplan doorgenomen. De cameraploeg zou
eerst gaan. Als wij onze positie hadden ingenomen, net even voorbij de woning
van de winnaar, dan zou Robert de straat in rijden. Uitstappen met tekst,
aanbellen, reactie halen en klaar.
Zoals gezegd: Simpel.
Zo gezegd, zo gedaan. De geluidsman zwaaide
naar de Beatle aan het begin van de straat. Robert knipperde met zijn lampen en
gaf gas. Uitzoom. Hij stopte precies voor de deur. Ik liep met draaiende camera richting
portier en Robert stapte uit. Hij vertelde de kijkers een standaard
verhaal over de Lotto en haar mooie prijzen, wandelde naar de voordeur van een
treurig rijtjeshuis en drukte op de bel. Binnen blafte een hond.
WARNING!!!
Het tallylampje in mijn viewer ging flikkeren,
precies op het moment dat de presentator aanbelde. En zo'n knipperend rood
lampje betekent meestal niet veel goeds. Ik probeerde de band opnieuw te
starten, maar het apparaat weigerde. Paniek in mijn hoofd. Als iemand de deur
opende, was het gelijk gedaan met de magie van dit moment. Zo'n verrassingmoment doe
je niet even over.
Ik schakelde de camera uit en snel weer aan,
maar het lampje knipperde weer. In beeld verscheen de code van een storing die
ik nooit eerder had gezien. Robert ten Brink vroeg narrig wat er aan de hand
was.
Wist ik het maar.
Seconden tikten voorbij. Die hond bleef
blaffen. Ik prutste en klungelde, maar de tape ging niet meer draaien. Hoe
langer het duurde, hoe groter de kans was dat er iemand open zou doen. Die zou
Robert ten Brink zien, een cameraman (overstuur) en een splinternieuwe
Volkswagen Beatle met Lottoballen.
Maar het engeltje op mijn schouder had zijn
werk weer eens verdomd goed gedaan. Er werd niet open gedaan, want er was
niemand thuis.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Ik wil reacties altijd eerst even lezen, voor ze op dit weblog worden geplaatst. Daarom kan het even duren voor een reactie wordt gepubliceerd. Ik plaats niet zomaar elke reactie. Het is mijn weblog, dus ik bepaal wat ik een goede reactie vind en wat niet. Als je het er niet mee eens bent, dan moet je lekker zelf een weblog beginnen.
Anonieme reacties zal ik extra kritisch bekijken.