faalangst

Inmiddels weet ik heus wel waar ik sta. Waar ik goed in ben en wat collega cameramensen beter kunnen. Over het algemeen kan ik met mijn status prima leven. Ik ben behoorlijk allround. Toch blijf ik mezelf graag ontwikkelen. Daarnaast zijn er de nog steeds niet verwezenlijkte dromen. En dus spring ik af en toe in het diepe, ookal zwemmen er haaien.

Voor onze Duitse opdrachtgever was de marathon van Hannover een prestigeklus. Riedel wilde bewijzen dat zij het beste systeem hebben om een marathon in beeld te brengen. De draadloze verbindingen regelden ze dus zelf. Voor de motoren en het camerawerk hadden ze DutchView MBS ingehuurd. Dat werd pas een paar weken geleden bekend en aangezien het super druk weekend was, waren alle ervaren motorcameramensen uitverkocht. Zodoende kwamen ze bij mij. Ik regelde wat en greep deze unieke kans vervolgens met beide handjes. Om niet veel later bloednerveus te worden toen ik hoorde dat ik 'Motor 1' ging doen.

Motor 1 volgt de kop van de wedstrijd en is daarom de belangrijkste camera tijdens een marathon. Met een beetje pech word je vaak en langdurig geschakeld. De cameraman zit als een wokkel achterop en moet dat minimaal twee uur en tien minuten vol houden. In principe biedt hij permanent een bruikbaar beeld aan.

Ik heb wel vaker zogenaamde tape-klussen op de motor gedaan, maar dan kan je zelf de momenten kiezen en tussendoor een beetje ontspannen. Dat is heel andere koek. In 2009 heb ik de marathon van Berlijn gedaan, maar toen zat ik op motor 4 en werd mijn plaatje amper gebruikt door de Duitse regie. Het was overigens een van de laatste keren dat ik gewapend met een camera achterop de motor gezeten heb.

Mijn grootste zorg was nu de vraag of ik het fysiek vol zou houden. Je zal zo'n kostbare live-uitzending maar verpesten door kramp of het verzuren der spieren. Hevig wiebelende shots en niet krachtig genoeg zijn om de camera op de kopgroep gericht te houden zolang het rode tallylampje brandt.

We waren donderdagavond al in Hannover. Vrijdag hebben we alle verbindingen getest door een rondje over het parkoers te rijden. Gedurende die eerste rit heb ik me ingehouden en toch voelde ik na afloop de nek, rug en bovenbenen. En ik had weer eens ervaren hoe lastig het is om achterop een rijdende motor de camera in een vloeiende beweging van een lage positie over te pakken en op de schouder te leggen, zonder dat de kijker het merkt. Dat kunnen alleen de ware motorhelden van DutchView.

Zaterdag werd er opnieuw getest. Deutsche gründlichkeit. En 's middags was de generale repetitie met alle regisseurs en eindredacteuren van de NDR. Even vreesde ik dat we het rondje twee keer moesten rijden en zo de laatste krachten uit mijn lijf geperst werden, maar na anderhalve marathon kregen we vrijaf. Tot het diner heb ik geslapen als een os.

Vervolgens gingen we eten met de opdrachtgever en maakte ik kennis met de allerhoogste baas van de firma Riedel. Een geslaagde zakenman die in alle rust uitlegde welke belangen er voor zijn bedrijf op het spel stonden. De strakke gezichten van zijn medewerkers verklapten hoe serieus ik dit moest opvatten. Ook werd aan tafel uitgebreid gesproken over de norse chef van de NDR; de man die nooit een complimentje maakt. De druk op mijn gevoelige schouders nam alleen maar toe.

Ik heb onrustig geslapen, dat mag je gerust weten. Zondagmorgen werd ik wakker met een knoop in de maag. Dunne poep. Bloednerveus heb ik me aangekleed. Ontbijten deed ik in stilte en met tegenzin. Veel te vroeg stond ik uiteindelijk klaar in mijn Playmobil outfit. Ik maakte slechte grapjes om niet na te hoeven denken over een potentiële zenuwinzinking.

De marathon van Hannover ging van start. Na de tweede bocht werd ik geschakeld en in de regie riep iemand iets in de trand van: 'Schön moto eins!'

Motorrijder Dirk reed weergaloos. De professionele televisiemotard loste alle problemen, die ik veroorzaakte, op door behendig te sturen. Op sommige momenten dirigeerde hij zelfs de kopgroep. Ik kon letterlijk en figuurlijk op hem leunen en dat heb ik ook gedaan. Hij heeft gedurende de marathon van Hannover meer geregisseerd dan alle Duitse baasjes in hun gigantische U-wagen. Zij waren drukker met het uitvechten van meningsverschillen of het uitfoeteren van hun verdwaalde helikopterpiloot. De hardloopwedstrijd leek bijzaak.

Halverwege kreeg ik de indruk dat er iets mis was met de roodsignalering. Op een lang recht stuk stond ik in een vrijwel onmogelijke positie achteruit te filmen en we bleven maar 'on air'. Navraag wees uit dat de heli op weg was naar de start van de halve marathon en motor 2 zocht naar de eerste dame in de wedstrijd. De regie had geen keuze. Ik dacht dat ik gek werd. Het kopgroepje bleef dicht langs de stoep lopen, waardoor wij ons niet konden laten afzakken. Ik hing met camera aan de verkeerde kant van de motorfiets. Het duurde misschien wel vijf minuten.

Vier minuten te lang. Kramp tussen de schouderbladen.

Maar ik kwam er uit. Naarmate we het 42 kilometerpunt naderden ontspande mijn lijf. Ik overleefde de marathon van Hannover zowaar.

Natuurlijk kon het op puntjes beter, dat weet ik ook, maar de klant was tevreden. En ik opgelucht. Heel erg opgelucht. En vanaf het moment dat ik van de motor rolde behoorden alle pijntjes tot het verleden. Euforie overheerste. Mijn eerste marathon op motor 1 is een feit!

Nu droom ik van Rotterdam, Chicago, Londen, Boston, Parijs, nogmaals Berlijn en natuurlijk... New York!

Dirk bedankt!

 Motor 2 in actie