dingetje

Lekker gewerkt gisteren. Met dingetje. Ehm... jeweetwel. Goh. Ik kan het zo zeggen. Het ligt op het puntje van mijn tong. Hoe heet hij ookalweer? Dinges.

Ik zeg meestal Hij of Heey. Anderen noemen hem Mannetje, Jongen... of Oehoe.

Tsja, ik realiseer me dat het niet zo persoonlijk is, maar je kan jezelf niet blijven voorstellen. Dat is ook gek. Ik kan die naam gewoon niet onthouden. Het is echt een hartstikke aardige vent. Altijd behulpzaam, vriendelijk en soms nog grappig ook, maar zijn naam. Zijn naam blijft stomweg niet hangen.

En ik weet hoe vervelend dat is.

Zo heeft de bekende Studio Sport presentator Dingetje Jeweetwel zich de afgelopen jaren al meer dan tien keer aan mij voorgesteld. Inmiddels is het een gênante vertoning als ik hem tegen kom. Hij is duidelijk niet in mij geïnteresseerd. Verschillende keren heeft hij mij uit de montageruimte verwijderd alsof ik een halve gare ben die daar binnendringt en telkens weer moet de verslaggever van dienst uitleggen dat ik de cameraman ben die de reportage heeft gedraaid. Het gaat er niet in bij de altijd vriendelijke, maar verstrooide BNer.

Ik kan het hem niet kwalijk nemen. Zelf heb ik het gevoel dat ik ook steeds slechter word in het onthouden van namen en gezichten. Daar schaam ik me voor. Het is natuurlijk niet sjiek als je dinges moet aanspreken met 'Hey!'. Dat heeft iets arrogants.

Het is ook een vorm van ongeïnteresseerdheid. Namen van belangrijke personen kan ik namelijk wel onthouden. Knappe meisjes, ook geen probleem. En ik ken honderden namen waar ik niks aan heb. Boet van Dulmen, Hennie Stamsnijder, Raymond Ceulemans, Stephan van den Berg, Rob Druppers en vele anderen, maar al die nieuwe kabelassistenten, wannabee cameramensen, stagiaires, redactietypjes en ander klapvee; het is soms best vermoeiend.

Wat dat betreft dacht ik, toen ik dik drie jaar geleden ging freelancen, dat ik de meeste mensen in Omroepland wel kende, maar dat viel vies tegen. Het wereldje is veel groter dan je denkt. En als je voor alle facilitaire bedrijven wilt werken, dan kom je verdomd vaak nieuwe namen tegen. Maar het kan er eigenlijk niet meer bij. Vol is vol. De harde schijf moet nodig eens gedefragmenteerd worden.
Het ergste is dat ze mij steeds vaker wèl kennen. Mede dankzij de weblog weten sommige dinges alles van mij. Er zijn jeweetwelletjes die details onthouden waarvan ik zelf nieteens meer weet dat ik het ooit heb opgeschreven. En dat is niet grappig. Dat komt extreem dom over. Alsof ik dementerend ben.

Misschien is dat ook wel het geval.

Korsakov, zou ook kunnen. En toch is het gek dat ik de naam Sergej Korsakov dan weer wel kan onthouden, terwijl ik de goede man nooit ontmoet heb.