Deels is het genetisch bepaald dat ik vatbaar ben voor het Elfstedenvirus; mijn voorvaderen komen immers uit Bolsward en omgeving. Het heeft ook te maken met de jaarlijkse paasvakanties in Hindeloopen, gedurende mijn jeugd. Maar misschien wel de belangrijkste aanstichter van mijn recidief is Martijn Lindenberg.
Ik was twaalf toen ik op donderdag 21 februari 1985 definitief werd geïnfecteerd met het Elfstedenvirus. Van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat heb ik op het puntje van de bank gezeten om maar niets te missen van de marathonuitzending rond de 13e Elfstedentocht. Ergens had ik gelezen dat de NOS wel 41 camera’s had ingezet om het spektakel in beeld te brengen. Het idee dat ze met zijspanmotoren over het ijs reden vond ik fascinerend en dat de heren alles in een paar dagen hadden moeten organiseren kon ik niet bevatten.
Die dag in de carnavalsvakantie heb ik besloten dat ik ook bij de televisie wilde werken. Ik heb voor school een werkstuk gemaakt over de Elfstedentocht en een speciaal hoofdstuk ging over de operatie om alles live op televisie te krijgen. Een jaar later, in 1986, was er weer een Elfstedentocht en wilde ik niets liever dan voor de buis hangen, maar deze keer hadden wij in Limburg geen ijsvrij. Ik stelde voor om te spijbelen, maar dat kreeg ik er thuis niet doorheen. Aan het eind van de middag kwam ik ziek uit school. 38,6°C.
Elfstedenkoorts.
In 1997 was ik erbij. Als jonge cameraman stond ik op de Bonkevaart. Mijn missie was het opvangen van de verliezer en dus maakte ik de historische beelden van een zwaar teleurgestelde Erik Hulzebos, zittend op een bankje, met de handen voor zijn ogen. 11.000.000 televisiekijkers hebben die middag dat shot gezien.
Vervolgens heb ik altijd gekscherend geroepen dat het hoogst haalbare in mijn carrière het regisseren van de Elfstedentocht is, maar dat het waarschijnlijk door global warming niet meer gaat vriezen tegen de tijd dat ik op deze hoge post ben gearriveerd. Het lijkt mij echt geweldig om te mogen bepalen hoe je dit evenement in beeld wil brengen, met misschien wel 100 camera’s.
Het is met stip de grootste en allermooiste televisieoperatie die wij in Nederland kennen. Lindenberg heeft in ’85, ’86 en ’97 de toon gezet en ik ben razend benieuwd hoe we daar anno 2012 op voortborduren.
De ontberingen tijdens de Elfstedentocht zijn voor sommige cameramensen bijna even zwaar als voor de deelnemers. Ga maar eens een hele dag stil staan, op een steigertje, zonder enige bescherming tegen de gure wind. Of urenlang op een quad zitten, in de kou, gedraaid als een wokkel met een camera in je handen die je zo steady mogelijk moet houden.
Ik wil daar bij zijn. Dat moet! Het is zelfs zo ernstig dat ik in 2006 serieus moest nadenken toen me gevraagd werd of ik een maand naar de Olympische Winterspelen in Turijn wilde. Ik heb gegokt en geluk gehad.
Deze week heb ik weer gegokt en mij van alle andere klussen laten halen, zodat ik beschikbaar was voor de Elfstedentocht. Vanmiddag om twaalf uur was eindelijk alles in kannen en kruiken. Als de rayonhoofden vanavond zouden besluiten om er dit weekend voor te gaan, dan was ik erbij geweest. Met mijn vrienden van FacilityHouse had ik dan ergens in zo’n pittoresk stadje klaargestaan voor een prachtige doorkomst. Ze hadden mij een dag lang met een bakje erwtensoep en een camera in een hoogwerker mogen ophijsen boven Stavoren, Workum of Dokkum.
Het gaat voorlopig niet gebeuren. Helaas. Dat vind ik ontzettend jammer. Spijt van mijn beslissing om me vrij te laten plannen heb ik allerminst. Andersom was veel erger geweest. Maar als iemand de komende dagen nog een cameraman zoekt…
HAHAHA, sukkel ;-) en ik ook, want had mijn paarden op het weekeinde gezet. Al die twijfel, om toch maar niks te missen. Zowel op zaterdag als op zondag klusjes afgezegd om 11 steden te doen, daarom nu geen werk meer op deze dagen. Erg jammer dattie niet doorgaat om precies dezelfde redenen die jij noemt. En wedden? Volgende keer doen jij, ik en beslist vele anderen 't weer.
BeantwoordenVerwijderen