Daar staat ze! In een hoek, op het podium. Een beetje van achteren en van boven aangelicht. De Porsche onder de televisiecamera's. Zorgvuldig opgebouwd, backfocus gecontroleerd en uitgebreid getest. Klaar voor de opnamen van Streektaalfestival Reur in Emmen. De grote zaal van theater Muzeval is nog nagenoeg leeg. Over enkele minuten gaan de deuren open, komt het publiek binnen en gaat camera 4 helemaal los.
Dit is een zogenaamde 'handheld' camera. Zodanig opgebouwd dat de cameraman hem op zijn schouder kan leggen of in de hand kan houden. Hij kan lopend filmen. Op en rond het podium verschillende standpunten innemen. Overal op of achter kruipen. Gekke hoeken zoeken.
Op deze camera ligt de zogenaamde kabelbelt. Een riem van leer waar je de camerakabel aan vast kan maken, zodat de camera niet zomaar van een schouder getrokken wordt als de cameraman verder wil dan zijn rode triaxkabel toelaat. Zo voorkom je ook dat een cameraman al te gemakkelijk over zijn eigen snoer struikelt. De zilveren klemmen waarmee de kabel wordt gezekerd komen uit de paardensport. Op de belt zit ook een klein blokje hout waarop de camera kan steunen als er vanuit de heup geschoten wordt.
Onder de kabelbelt zie je de headset. In dit geval een enkele Clarck. De koptelefoon heeft maar één schelp, omdat aan de andere kant die camera in de weg zit. Elke cameraman wil het apparaat zo stevig mogelijk tegen zich aan drukken. Twee schelpen aan de intercomheadset gaan ten koste van de stabiliteit van het beeld. Dus propt de cameraman meestal aan die kant een dopje in zijn oor, zodat hij de regieaanwijzingen toch goed kan verstaan.
De camerabody weegt 5,5 kilo. Daar komt nog een lens bij, in dit geval de 9x 5.2 groothoeklens van Canon, de microfoonklem, een microfoon en een snoertje. Alles bij elkaar weegt deze camera iets tussen 7 en 9 kilo. Dat lijkt niet veel, maar wanneer je er uren achter elkaar mee rond moet lopen en het apparaat in de meest vreemde standjes stil moet houden, tot een regisseur beslist om het shot te schakelen, dan ga je het toch voelen. Eenmaal 'actual' kan het nog lang duren voor je weer naar adem kunt happen. Dan wil nog wel eens een rugspier verzuren, de nek verstijven of een schoudertje beurs worden. In het ergste geval schiet een gemene kramp in kuiten of tenen. Een serieuze warming-up voor cameramensen zou soms geen gek idee zijn.
De kabel is straks in de vertrouwde handen van Erik. Hij heeft alvast een mooi bosje gemaakt, zodat er straks geen knopen ontstaan wanneer de cameraman als een wervelwindje over het podium raast. De stukjes tape die je aan de kabel ziet zijn er om de kabel niet door de gespen van de belt te laten glijden. Het is een simpele oude truc die altijd werkt. Je moet niet denken dat deze kabel stuk is of even tussen de deur heeft gezeten.
Daar komt Virgil. Op zijn gympies. Zwarte broek, zwart shirt. Hij bukt en grijpt. De LDK8000 is ready for take-off.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Ik wil reacties altijd eerst even lezen, voor ze op dit weblog worden geplaatst. Daarom kan het even duren voor een reactie wordt gepubliceerd. Ik plaats niet zomaar elke reactie. Het is mijn weblog, dus ik bepaal wat ik een goede reactie vind en wat niet. Als je het er niet mee eens bent, dan moet je lekker zelf een weblog beginnen.
Anonieme reacties zal ik extra kritisch bekijken.