columnist

Anderhalf jaar geleden werd ik met enige bombarie gepresenteerd als nieuwe columnist van Ezeltje Prik. Een keer of acht per jaar mocht ik mijn belevenissen als vader van twee kleine kinderen delen via dit gratis tijdschrift. Mijn verhaaltjes in 300 woorden werden in een oplage van 194.000 stuks verspreid bij alle kinderdagverblijven in Nederland.

Na een stuk of vijf bijdragen en heel veel positieve reacties begreep ik van mijn eindredactrice dat haar contract niet werd verlengd. Al snel had ik contact met haar opvolger, maar voor we elkaar in levende lijve konden spreken werd ook hij ontslagen. Ondertussen veranderde de naam van Ezeltje Prik in Prima Ouders. Nog twee keer werd een column van mijn hand gepubliceerd, maar even zo vaak kwam het blad uit zonder mijn bijdrage. Vergeten. Ondertussen lukte het niet om via de uitgever in contact te komen met iemand die mij iets kon vertellen over deadlines. Zelfs op de vraag of ze mij überhaupt nog wilde hebben als columnist kreeg ik de afgelopen maanden geen antwoord.

Op mijn laatste mail is helemaal niet gereageerd en inmiddels is het te gênant om nog meer berichten die kant op te sturen. Hoe ontzettend jammer ik het ook vind, mijn eerste betaalde columnistenbijbaantje moet ik als verloren beschouwen. Alleen als er een klein wonder gebeurt kunnen de lezers van Prima Ouders in de toekomst weer mijn hilarische papa-avonturen volgen.    

Er is gelukkig ook positief nieuws te melden. Ik kan er nog niet te veel over uitwijden, maar een ander tijdschrift is serieus geïnteresseerd in mijn verhaaltjes. Als alles goed is verschijnt een eerste column van mijn hand in het aprilnummer. Dat eerste stuk heb ik inmiddels ingeleverd en het is goedgekeurd door de eindredacteur. Ik heb echter nog een paar dagen de tijd om met een beter verhaal te komen. Bloednerveus hik ik tegen die deadline aan en daarom is het op deze weblog even iets stiller dan normaal.

Maar maak je geen zorgen. Ondanks mijn aspiraties om op meerdere fronten iets te verdienen met schrijven blijft ook Reinonline gewoon bestaan. Ik blog stug verder. Pas als ik een dagelijkse column in De Volkskrant heb zal ik overwegen om jullie in de steek te laten.