in de knoop

En terwijl het kleine assistentje druk doende is met het uit de knoop halen van een lang stuk triaxkabel, vraagt hij: 'Hoelang doe jij dit werk al?'

Een confronterende wedervraag, want ik heb net geïnformeerd of dit zijn debuut als kabelaar is. Dat blijkt niet het geval. Het is de tweede of derde keer voor het vriendelijke, doch ietwat onzekere mannetje. Ik vermoed dat hij minder vaak seks heeft gehad, maar dat geheel terzijde.

'Achttien jaar!' antwoord ik. 'Sinds januari '94 noem ik mezelf cameraman.'

Met grote ogen kijkt hij even op, om vervolgens verder te worstelen met de slagen die hij maar niet uit de stugge rode kabel gedraaid krijgt.

'1994. Toen was ik min twee...' mompelt hij een beetje binnensmonds.

Het snotjong zegt het niet met zoveel woorden, maar hij denkt nu natuurlijk dat ik een ontzettend oude lul ben. Wat voor mij als de dag van gisteren voelt, is voor deze kabel assistent prehistorie.

De laatste Elfstedentocht heeft hij niet bewust meegemaakt. Begin niet over Paradijsvogels. Boudewijn Büch zal hem weinig zeggen. Zelfs Jules Unlimited is in zijn perspectief opeens kei lang geleden. Wel kan hij een aanzienlijk deel van mijn persoonlijke Klokhuisproductie gezien hebben.

'Ik lees elke dag Uw blog', zegt hij, '...want ik wil ook cameraman worden.'

Hij zegt U tegen mij!

'Waarom wil je cameraman worden?'

Een standaardvraag. Die stel ik niet omdat het zo vreemd is dat iemand graag cameraman wil worden, maar de motivatie van wannabee collega's vind ik altijd interessant.

De assistent begrijpt mijn vraag ook niet helemaal.

'Stel, je mag een wens doen. Wat zou je dan het allerliefst willen filmen?'

Hij laat de kabel maar weer op de grond vallen en draait zich in mijn richting. Even moet hij nadenken. Ik zie dat hij zich afvraagt of er een wenselijk antwoord te geven is op deze strikvraag.

'Noem eens een programma dat je graag zou willen filmen.'

'3 Op Reis!', zegt de knul enthousiast.

Dat is een zeer voorspelbaar antwoord. Dit roepen alle jonge jongens die cameraman willen worden. En uitgerekend dit is het enige verkeerde antwoord op mijn vraag. Hierop stel ik altijd nog een vraag. De door-de-mand-val-vraag: 'Vertel mij eens wat er zo speciaal is aan het camerawerk van 3 Op Reis? Hoe wordt dit programma gefilmd en wat is daar zo bijzonder aan?'

Gestotter en gestamel.

Deze assistent moet lachen. Hij snapt het gelijk.

'Kijk, als je veel wilt reizen moet je bij de KLM gaan werken.'

Ik hoor het mezelf zeggen en denk: 'Wat ben ik toch een oude lul...'

Maar, terwijl we samen de kabel opbossen, leg ik uit dat het niet altijd draait om het maken van de meeste vlieguren. Reizen is een prettige bijkomstigheid. Veel klussen in het buitenland zijn echter minder aantrekkelijk dan het lijkt en vaak ook slechter betaald dan reguliere klussen.

De lol van het vak cameraman zit volgens mij in een unieke combinatie van factoren. Een klein stukje techniek (de werking van een camera kan je in vijf dagen onder de knie hebben) en een groter brokje creativiteit. En zodra je een beetje kan filmen gaat er een hele nieuwe wereld open. Dan wordt het pas echt leuk. De afwisseling en diversiteit van klussen maken dit beroep echt bijzonder. Dat je overal vooraan mag staan. Dat je de ene dag met de Koningin op pad bent en de volgende ochtend door een riool banjert. Op het ene moment sta je te klooien in een klein flatje en luister je naar de ellende van Henk of Ingrid, een paar uur later leg je de CEO van een groot bedrijf uit dat het slimmer is om net even anders te gaan zitten of dat hij zijn boodschap helderder kan formuleren.

Het begint de assistent te duizelen. Papa spreekt:

'Het mooiste is het als alles bij elkaar komt. Die techniek, de inhoud, creativiteit en de kunst van het omgaan met mensen. Snel keuzes maken. Luisteren en ook je eigen ding toevoegen...'

Ondertussen hebben we weer grip op de kabel. Mijn assistent heeft een mooie bos in zijn hand. Alle krullen zijn er uit gedraaid. Ik steek de connector in de achterkant van de camera. En plop; we hebben weer beeld.

'Cameraman is absoluut het mooiste vak op aarde. Dat heb je goed gezien. Niets is zo afwisselend. Op allerlei fronten ligt de lat hoog. Je zal nooit een dag meemaken waarop werkelijk alles goed gaat. Het kan altijd beter. Je kan er eeuwig over blijven filosoferen. En het lijkt mij stiekem ook hartstikke leuk om een paar weken met Floortje Dessing de Lonely Planet achterna te reizen, maar dat is in mijn ogen niet het hoogst haalbare.'

De assistent knikt. Ik zet mijn headset op. De regisseur vraagt vanuit de reportagewagen of ik snel een shot van achter uit de zaal kan maken. Ik ren de trap op tot ik niet verder kan. Achter me staat een assistent met de handen in het haar. De arme schat heeft in paniek de kabel los gelaten.

Aan het eind van de dag kan ik het niet laten. Ik plaag een beetje als ik hem een ferme hand geef en zeg: 'Tot de volgende knoop.'