botsende belangen

De wedstrijd is nog geen drie minuten onderweg als Rowin van Zaanen, speler van Fortuna, keihard met zijn knie tegen het hoofd van FC Zwolle keeper Diederik Boer botst. Boer knalt tegen de grond en blijft liggen. De eerste reactie van Van Zaanen zegt genoeg. Die durft niet te kijken en slaat de handen voor het hoofd. Hij weet gelijk dat het goed mis is. Andere spelers snellen toe en kijken gelijk weer weg. Ze kunnen het niet aanzien. In paniek roepen ze om verzorgers. Je hoeft niet in te zoomen om te zien dat dit een ongeluk is zoals je ze gelukkig niet vaak ziet op een voetbalveld.

We zenden het allemaal rechtstreeks uit op EredivisieLive. Er staan drie camera's langs de lijn. Camera 1 heeft het totaalbeeld vanaf een hoge positie. Camera 2 staat er naast met een lange lens en kan close inzoomen op de plek des onheils. De regisseur schakelt het beeld niet en vraagt al snel aan de cameraman om 'een tikje wijder' te gaan. Het ziet er nogal gruwelijk uit. De doelman maakt spastische bewegingen alsof hij een epileptische aanval heeft. Camera 3 staat laag tussen de dug-outs en kan ook heel ver inzoomen, maar heeft afdekking. Er staan spelers en verzorgers in de lijn tussen telelens en het onfortuinlijke slachtoffer.

De regisseur moet razendsnel een keuze maken. Laat je het allemaal zien of niet? Nou is het nemen van beslissingen de hoofdmoot van het werk van een (sport)regisseur, maar dit blijven heel bijzondere situaties. Je weet immers niet hoe de speler er aan toe is en hoe dit af loopt. Stel je nou voor dat zo'n speler op het veld komt te overlijden. Dan krijg je een enorme lading kritiek over je heen als je ieder detail hebt laten zien. Kijk maar eens naar de reacties op het live verslag van de Giro D‘Italia etappe, waarbij het vorig jaar de renner Wouter Weylandt om het leven kwam. Maar als het uiteindelijk allemaal meevalt, zal de ramptoerist die in ons schuilt het toch stiekem jammer vinden als we de herhaling van het incident niet terug kunnen vinden op YouTube.

Er zijn genoeg voorbeelden in de sport. Denk aan het ongeluk van Senna. De televisiehelikopter vloog heel lang als een soort aasgier boven het wrak met daarin de coureur die leegbloedde. Ik herinner me ook een tv-interview met regisseur Martijn Lindenberg die terugkijkt op de crash van Roger Williamson op Zandvoort. De Britse coureur verbrandde levend in zijn racewagen en het was allemaal live te zien op televisie. Lindenberg koos er in 1973 voor om niet weg te schakelen en kreeg daarop veel kritiek. Terugkijkend vind hij echter nog steeds dat hij een goede beslissing heeft genomen.

Je moet kiezen. Dat is onderdeel van het vak.

Onze regisseur kiest er voor om afstand te bewaren. Hij laat zien wat er aan de hand is, maar voornamelijk in ruimte beelden. Het verzorgen van Diederik Boer op het veld duurt zeker zes minuten. Al die tijd weten we niet hoe het met hem gesteld is. Hij wordt afgevoerd op een brancard. Dan gaat de wedstrijd verder, maar in een hoek van het stadion wacht de zwaar geblesseerde speler, waarvan men vermoed dat hij een oogkas gebroken heeft, op iemand die de sleutel van een nooduitgang heeft. Dat duurt misschien wel tien minuten. Onze regisseur houdt het in de gaten en schakelt zo nu en dan even naar de vorderingen (die er in eerste instantie, tot grote woede van de Zwolle-fans, niet zijn).

Het goede van deze regisseur is dat hij zelfs op zo'n moment niet in de stress schiet. Koeltjes maakt hij een keuze en daar blijft hij achter staan. Geen twijfel. En ik vind het persoonlijk prettig dat hij kiest voor gepaste afstand. De herhaling in slow motion van de botsing laat hij pas zien aan het eind van de eerste helft, als we weten dat de keeper veilig in een ziekenhuis is. Niet eerder. En hij kiest er al helemaal niet voor om het moment tot in den treure te herhalen. Waarvoor hulde.

Met Diederik Boer gaat het alweer beter. Het lijkt allemaal reuze mee te vallen. Hij heeft geluk gehad... Tenminste, dat zeggen ze dan.