Even iets in de groep gooien. Een nieuw
televisiegenre wil ik met u bespreken. Even hardop brainstormen. Voor het gemak
heb ik het dramuzement genoemd. Volgens mij dé oplossing voor producenten die
zoeken naar nieuwe spectaculaire formats.
Televisieprogramma's worden, in de jacht om de
kijker, steeds doller. Er zit echter een grens aan wat je kan doen met een
kandidaat van de straat. Die grens hebben we inmiddels wel bereikt en menig
producent gaat er al schaamteloos overheen. Op emotioneel vlak maken
televisiemakers jaarlijks tientallen, zo niet honderden slachtoffers. Daar hoor
je weinig over, maar neem van mij aan dat menig kandidaat of hoofdpersoon spijt
heeft van zijn of haar optreden in een televisieshow.
Op een dag gaat het goed mis. In
spelprogramma's en ander amusement gaan we steeds een stapje verder. Ik heb
erbij gestaan op momenten waarop het kantje boord was. Nou houd ik wel van een
beetje avontuur, maar je kan wachten op fatale ongelukken. Een opgefokte
kandidaat die pardoes onder een auto loopt of die een presentator morsdood
rijdt. Iemand die verpletterd wordt door een inferieur decorstuk of uit een
hijskraan kukelt.
Wat is er op tegen als we de boel gewoon in
scene zetten? Professionele acteurs en stuntmensen inhuren in plaats van
'gewone' kandidaten. Alles uitschrijven, inclusief emotie en drama. De
producent kan eindelijk echt bepalen wie moet winnen.
Rechts boven in beeld wordt kort een klein logo
getoond, opdat de kijker weet dat hij een realityprogramma zonder reality ziet
en gaan met die banaan!
In tijden van crisis levert het ook gigantische
besparingen op als we dit soort programma's van voor tot achteren in scene
zetten. Mooi meegenomen. Je hoeft immers niet meer oneindig lang te draaien,
bergen disks te spotten en weken achter elkaar te monteren om van allerlei
onsamenhangende verhaallijnen een enigszins logisch geheel te maken. Je loopt
nooit meer het risico dat een cameraman met zijn groothoeklens een essentieel
moment mist en je bent af van dat ellendige gekwoot tussen de bedrijven door. De
'kandidaten' geven alle gewenste uitlegteksten en emoties op commando. Tel uit
je winst. Bovendien kan de producent het beloofde prijzengeld op zak houden.
Een win-win situatie.
Sommige programma's maken al een beetje
dramatainment. Bij Het Familiediner werken ze volgens mij met acteurs. Dat
kan toch niet anders? Het zijn alleen nog de goedkopere types. Figuren die in
GTST's Bodega de Koning louter zwijgen. En wat dacht je van Mijn leven in puin?
Tuurlijk. Allemaal acteurs!
Maar het kan nog veel professioneler. Lingo met
acteurs, All You Need is Love, Hello Goodbye, Holland's got Talent, Herrie in
de Keuken of Man Bijt Hond. Gewoon uitschrijven, casten en naspelen. Precies
zoals de regisseur of een omroep het wil hebben.
Bij The Phone zou het ons veel ellende
gescheeld hebben als alles tot op de letter gescript was. Dit geldt vast en
zeker ook voor programma's als Expeditie Robinson, de Slechtste Chauffeur van
Nederland, Peking Express, enzovoort, enzovoort.
En de kijker moet niet zeuren. Die wordt nu ook
al voortdurend bedonderd. Niets op televisie is 100 procent echt, dus dan kan
maar beter alles nep zijn. Weet je tenminste waar je aan toe bent.
En van de finale zelf kun je simpel twee of drie versies draaien; kan de kijker zijn eigen winnaar bepalen: "Win on Demand"
BeantwoordenVerwijderenSchrijf je nu ook al onder de naam Youp ;-)
BeantwoordenVerwijderenhttp://www.nrc.nl/youp/2012/04/14/namens-mijn-moeder/