opa mohren

Ik was dol op opa Mohren. Met hem viel altijd iets te beleven. Hij kon prachtig vertellen over zijn werk bij de Staatsmijn Maurits, de grootste kolenmijn van Nederland. Dan tekende hij op de achterkant van een sigarendoos hoe het zat met schachten en mijngangen onder de grond. Zo leerde ik als klein mannetje dat ze bij Geleen vetkool uit de grond hadden gehaald, dat die schachten wel 800 meter diep waren en dat je ondergronds helemaal van Geleen naar Brunssum kon. Opa had ook nog oude mijnlampen en een originele helm van de Maurits.

Samen met opa maakte ik van alles. Zo maakten we samen een kerststal, verschillende soorten asbakken, een echt draaiende carrousel en opa maakte voor mij een karretje dat kon rijden op een ruitenwissermotor en een accu. Als ik bij opa was, dan waren we altijd druk.

We gingen fotograferen bij de Driepoel en dan mocht ik achterop zijn elektrische rolstoel staan. Weer thuis leerde hij me hoe ik dat ding zelf kon besturen. Opa kwam midden in de nacht mijn logeerkamertje binnen met een nat washandje, omdat hij het gezellig vond om mij nog even wakker te maken.

Hij is in 1983 overleden, toen ik 11 jaar oud was. Toch kan ik me nog heel veel momentjes met opa herinneren. Zelfs enkele letterlijke teksten. Zo zei oma die zich zorgen maakte over zijn broze gezondheid: 'Zet dich get oppe kop, Eduard!' Waarop mijn opa riep: 'Zet dich zelluf get op de kop!' En dan keek hij mij aan en gaf me een vette knipoog. Dat vond ik als klein mannetje natuurlijk prachtig.

Opa was mijn peetoom. Ik kreeg van hem een prachtig boek over Natuurwonderen der Aarde. Toen Limburg in 1992 getroffen werd door een lichte aardbeving donderde uitgerekend dat boek uit de kast.

En wat zou opa trots zijn op mijn werk als cameraman. Hij zou alles willen weten van de apparaten waarmee ik werk, over de lenzen die wij gebruiken en hij zou zeker meedenken over dolly's en andere handige hulpstukken. Wat zou ik hem graag de reportagewagens laten zien, die kunnen uitschuiven en die helemaal volgestouwd zitten met moderne techniek.

Ik mis vooral het 'gekloemel' van mijn opa. Hij kon een hele middag bezig zijn in de garage en later in het schuurtje om van een aansteker een vlammenwerper te maken. Of om een stok te maken waarmee hij zonder bukken iets kon oprapen. Kaarsenkandelaars, flessenopeners, een keu om mee te biljarten, iets met een lampje en een batterij.

Mijn opa Mohren was een bijzonder mens!

En waarom ik dit schrijf? Omdat ik op internet een soort dubbelganger van mijn opa heb gevonden. Iemand die op zijn weblog allemaal dingen laat zien die zo uit handen van mijn opa hadden kunnen komen. Iemand die ook meester is in prutsen, klooien en 'kloemelen'. Iemand die altijd een beetje een blij kind is gebleven.

Als ik op zijn blog kom moet ik denken aan mijn opa en ik word daar altijd vrolijk van. Het is de site van mijn ome Jan. De jongste zoon van mijn opa, die een paar jaar geleden is geëmigreerd naar Australië. Als ik tijd en geld had ging ik een paar weken die kant op. Gewoon om samen met hem te kloemelen...