satisfaction

"Zo, jij kan met pensioen!" Dat zeiden ze het vorig jaar tegen mij, nadat ik het pinksterweekend met camera's op en rond het Pinkpoppodium had gebivakkeerd. Een van mijn grootste dromen was uitgekomen. Weer een belangrijke klus om van het to-do-lijstje af te strepen.

Tevreden tot in de puntjes van mijn tenen en met een grijns tot ver achter de oren nam ik plaats op de laadklep van een materiaalwagen. Tijdens het concert van The Foo Fighters had ik spieren gebruikt, waarvan ik niet wist dat ik ze had. Mijn hele lijf had onder hoogspanning gestaan. Ik had tot de laatste seconde alles gegeven. Moe maar voldaan trok ik een blikje Brand bier open. Het beste biertje in jaren. En toen kreeg ik dus te horen dat ik er mee kon stoppen.

Dat had ik natuurlijk zelf veroorzaakt door iets te nadrukkelijk uit te spreken dat deze klus een jongensdroom was; een absoluut hoogtepunt. En ja, op je hoogtepunt moet je stoppen. Deze grap had ik kunnen verwachten. Misschien waren er ook wel collega's die het meenden.

Maar ik realiseerde me op dat moment dat ik nog lang niet klaar was met mijn professionele 'bucketlist'. Die werd eigenlijk alleen maar langer. Dit vroeg om meer. Veel meer. Want als je de hoogste trede van het cameravak bereikt te hebben, dan kom je telkens weer uit op een overloop met nieuwe trappen in allerlei richtingen. Het is simpelweg nooit klaar. En al die mooie klussen wil je best nog een keer doen. Liefst elk jaar.

Wat dat betreft is er nooit de ultieme bevrediging. Het kan altijd gekker, mooier en vooral beter. Wie als cameraman denkt dat hij klaar is en alles gezien heeft die liegt, heeft een bord voor zijn kop of moet stomweg op zijn doodlopende overloopje eens een nieuw deurtje opentrekken.

Ooit heb ik heel stoer geroepen dat ik liever dood zou zijn, dan dat ik op mijn vijfenveertigste nog met een camera op mijn nek zou rondlopen. Dit in navolging van Mick Jagger's beroemde quote: "I'd rather be dead than singing "Satisfaction" when I'm forty-five." Maar daar kom ik nu al langzaam een beetje op terug. Ik geloof nooit dat ik de komende vijf jaar zo'n drastische carrièreswitch kan maken en weet ook niet meer zo zeker of ik dat überhaupt wel wil. Ik hoop dat ondanks alle bezuinigingen en hervormingen in omroepland er genoeg werk voor mij als cameraman is en dat er met enige regelmaat dikke vette krenten in de pap zitten.  

Voor de komende maanden ziet het er in elk geval goed uit. Er staan weer een paar prachtige uitdagingen in de agenda. Om te beginnen vanavond: de opening van de Floriade in Venlo. Een prachtig spektakel dat wij met tien camera's in beeld gaan brengen. Het is allemaal live te volgen via L1 Televisie en volgens mij gaat de NOS het over een paar dagen ook nog eens uitzenden.

Alle andere topklussen, daar horen jullie nog wel van.

Er is echter een dingetje waar ik toch even iets mee moet. Ik hoorde dat de Rolling Stones heel misschien naar North Sea Jazz komen. Dat is natuurlijk een late 1 april grap, maar ik ben er toch door aan het denken gezet. Er is namelijk één wens op mijn 'bucketlist' waarbij de kans wel heel klein is dat hij nog ingewilligd kan worden. Ik wil een keer samen met Keith en Mick op een podium staan. Zij met gitaar en mondharmonica, ik met een camera. Dus als het bij nader inzien toch geen grap blijkt te zijn, dan is het handig dat iedereen alvast weet dat ik niks liever wil dan dat...

En daarna kom ik dan wel weer met nieuwe wensen en verlangens.