Onderstaande column schreef ik voor het septembernummer van AV&Entertainment Magazine:
Waar ik me al langere tijd aan stoor, dat zijn de (half)lege koffiebekertjes en kopjes die we in de AV-wereld met z’n allen laten rondslingeren. De troep die wij maken achter de schermen bij evenementen, in onze materiaalwagens en in donkere hoekjes van studio’s.
Cameraplatforms waar half geplunderde lunchtasjes, flesjes, koffiekopjes en vooral taperesten achterblijven voor de steigerbouwer. Om nog maar te zwijgen over gore cameraposities in voetbalstadions waar de opgefrommelde opstellingen van het vorig seizoen nog liggen en je kan zien dat je collega de vorige week zijn of haar appeltje niet op kreeg. Volle vuilniszakken blijven regelmatig achter in een hoek van het parkeerterrein als de regie- en materiaalwagens de locatie weer verlaten. Leeggegeten borden met afgekloven kipkluifjes blijven staan voor het personeel van de crewcatering, terwijl een paar meter verderop bakken voor de vuile vaat klaarstaan. Sigaretten worden bij de rooknooduitgang op de grond gegooid en uitgetrapt. We zijn een stelletje viespeuken.
Stukken gaffertape worden overal lukraak opgeplakt, want je weet nooit, maar na afloop van een project wordt het zelden weer allemaal netjes verwijderd. Zeer regelmatig tref ik peperdure camera’s, dolly’s, kabels of focusmolens die onder de plakresten zitten. Die Nichibantape scheurt handig en trek je makkelijk los, maar als je hem lang laat zitten wordt het kleverige troep.
Je moet voor de lol eens een stukje tape op de auto van je plakgrage collega plakken. Terwijl zo’n auto vaak minder waard is dan een camera of een focusmolen. Op een gemiddelde draaidag verwijder ik tientallen stukjes nutteloze tape of oude nummertjes, die overal opgeplakt zijn. Op sommige kisten zitten nog zoveel oude tapejes met geschreven nummers dat je onmogelijk kan weten wat de meest recente markering is. Ik vind dat slordig en het ziet er bovendien niet uit. We werken met zulke mooie en peperdure apparaten, dat we daar best wat zuiniger op mogen zijn.
Mijn grootste frustratie zijn echter de half leeggedronken blikjes en flesjes, die je aan het eind van een project op de gekste plekken aantreft. Laatst had ik er in de stellingen van een materiaalwagen wel zeven. Niemand weet nog wat van wie was en dus worden halflege flesjes en blikjes weggegooid. Het is een gigantische verspilling. Al die flesjes en blikjes zijn al niet milieuvriendelijk, maar het is in onze sector best lastig om hardwerkend personeel op locatie toch iets aan te bieden. Zeker in de zomer of tijdens lange dagen. Dat opdrachtgevers iets voor ons organiseren moeten we juist waarderen en daar mogen we wel iets dankbaarder voor zijn.
Drink je flesje leeg of houd het bij je tot het leeg is en ruim het daarna op! Statiegeldverpakkingen apart inzamelen is ook nog een punt van aandacht. Dat gebeurt nog lang niet altijd en als ergens al twee vuilniszakken hangen, dan gooien sommige collega’s nog alles door elkaar.
De meeste mensen in de audiovisuele sector deugen en er zijn er een hele hoop waarvoor ik door het vuur ga, maar niets menselijks is ons vreemd. Ik heb zelf ook een enorme hekel aan het opgeheven vingertje, maar soms mogen we best even in de spiegel kijken. Het is namelijk geen werk om na afloop van een project alle sporen van de dag te verwijderen. Een kleine moeite en hooguit een kwestie van discipline. Dit gaat wat mij betreft ook niet over milieu, maar vooral over fatsoen. In alle drukte vergeten we kennelijk te gemakkelijk dat ook wij bijna altijd ergens te gast zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Ik wil reacties altijd eerst even lezen, voor ze op dit weblog worden geplaatst. Daarom kan het even duren voor een reactie wordt gepubliceerd. Ik plaats niet zomaar elke reactie. Het is mijn weblog, dus ik bepaal wat ik een goede reactie vind en wat niet. Als je het er niet mee eens bent, dan moet je lekker zelf een weblog beginnen.
Anonieme reacties zal ik extra kritisch bekijken.