even geduld ...

Antholz, Italië. "Onze medewerkers zijn ingesprek. Wij vragen nog even geduld..." De ANWB alarmcentrale is een briljante uitvinding voor reizigers met problemen in het buitenland, maar het lijkt er op dat ze een deal hebben met telefoonproviders, want de tikken lopen aardig op. Ik hang al vijftien minuten aan de lijn en heb geen keuze. "Nog even geduld alstublieft..." Natuurlijk weet ik dat dit het drukste weekend in het jaar is voor de ANWB alarmcentrale. Ik hoop maar dat ze mensen met serieuzere problemen prioriteit geven.
De Reis en Kredietbrief heb ik op het laatste moment in een opwelling gekocht. Daar krijg ik geen spijt van. De kans op problemen met een auto tijdens de vakantie is en blijft altijd zeer reeel. Zo bleek de versnellingsbak van mijn VW Bora niet bestand tegen het rijden in de bergen. Achttien minuten. "Al onze medewerkers in gesprek..."
Het is rustig op de camping. De meeste mensen zijn wandelen of fietsen. Wij zijn even het dorp in geweest om verse broodjes te kopen en macaroni voor ons eerste officiele campingmaal. We hebben het nieuwe CampingGaz-kookstoestelletje zojuist voor het eerst gebruikt om een kop thee te zetten en vanavond zullen we er een diner op bereiden als het niet gaat regenen. Het is een bewolkte dag. De toppen van de bergen zijn niet te zien. Gelukkig is het niet koud.
"even geduld."
Volgens mijn laatste berekening kan je 9x koud bergwater aan de kook brengen voor je de ANWB aan de lijn hebt in het weekend van de beruchte 'zwarte zaterdag'. Een vriendelijke man staat me te woord. Hij kan er ook niets aan doen, dus klagen over telefoonkosten heeft geen zin. Ik leg het probleem van de automatische versnellingsbak zo duidelijk mogelijk uit, maar voor ik klaar ben zegt de man belerend dat ik de automaat ook helemaal niet mag gebruiken in de bergen. Die vijfde versnelling is een overdrive voor op de snelweg en niet bedoeld voor slingerwegen. Dat had ik kunnen weten...
Volgens de deskundige aan de andere kant van de lijn komt het allemaal wel goed als ik zelf ga schakelen. Dan wordt de vijfde versnelling niet gebruikt waar het niet hoort, wordt de olie niet te dun en zullen de platen niet langs elkaar schuiven. Hij denkt dat er verder niets aan de hand is. Mits ik niet al te lang heb doorgereden ... Geen idee. Enigzins opgelucht hang ik op, maar ik maak me nog steeds grote zorgen. Ik hoop dat ik de bak niet gesloopt heb, want anders zijn we ver van huis.

Zachtjes tikt de regen op het tentdoek. Christel ziet er de romantiek van in, maar ik maak me vooral zorgen over een mogelijk lek. De tent staat hartstikke scheef en het binnendoek zit op een paar plaatsen tegen het buitenzeil. Een pakje lucifers is per ongeluk in de regen blijven liggen en dus afgeschreven. De handdoeken op de waslijn worden nat. Ik kan slecht tegen het gedoe. Camperen is grappig als het weer een beetje mee wil werken.
Morgen willen we naar Kroatië en ik vraag me nu al af hoe dat moet als de tent dan zeiknat is. Het is maar goed dat we niet naar Zweden zijn gegaan.
Het macaroniprutje moeten we in de tent opeten. Het bereiden is precies tussen twee onweersbuien gelukt. Oppassen dat we niet in bed knoeien! En het ruikt nu al niet meer fris in de tent. Drie nachten heb ik er liggen zweten en die lucht vermengd met parmesaanse kaas en bolognese saus is niet echt hiep hiep hoera.
Ik hoop dat het in Kroatië beter weer is. Als de VW Bora bereid is om ons tot daar te brengen.

spelen met de elementen

Antholz, Italië. Een zoon had mij vanmiddag goed kunnen helpen bij het bouwen van een dam in de waterval. En belangrijker nog, dan had ik een alibi gehad om veel langer te kunnen spelen met grote stenen en het stromende water.
We hebben een lange bergwandeling gemaakt in de buurt van de camping. Ruim zes uur zijn we zoet geweest met het beklimmen van de ruige alp. Eerst langs een pad waar ook nog auto's kunnen rijden, maar later over een slingerend wandelpad langs een bergstroompje en een spectaculaire waterval. Op een punt waar we met een bruggetje over het water moesten kon ik me niet beheersen en kwam de kleine jongen in mij boven. Terwijl Christel in het ijskoude water een poging tot pootjebaden deed, heb ik zeker een half uur met zware stenen gesleept en geprobeerd om de weg van het water te beïnvloeden. Het lukte uiteindelijk een beetje. De eerste plek waar ik een dam bouwde was niet slim gekozen, omdat er weinig goede stenen los lagen en omdat Christel dichtbij zat. Zij kreeg last van het opspattende water als ik grote keien liet vallen. Mijn tweede dam lukte wel heel aardig. Christel moest natuurlijk lachen om mijn kinderlijke gedrag en het feit dat ik bijna niet meer te stoppen was.
Vanaf vandaag stroomt het water in de buurt van Antholz net even anders dan voorheen. Op een punt verhinderen een paar grote keien de oorspronkelijke loop van de bergbeek. Het gaat voortaan links harder langs de rotsen en rechts is een nieuw stroompje ontstaan. Hopelijk heeft mijn werk over honderden of zelfs duizenden jaren nog steeds invloed.

Vanavond deed de Volkswagen Bora opeens vreemd. Het schakelen ging niet vanzelf en op sommige momenten maakte de wagen veel te veel toeren. Er is duidelijk iets mis met de automaat. Ook handmatig schakelen ging in de vierde en vijfde versnelling niet normaal. Het is de bak of de turbo. Waarschijnlijk moeten we maandag op zoek naar een VW garage, want zo kan ik geen twee weken rond blijven rijden.

Gruss Gott

Antholz, Italië. Met de vlam in de pijp zijn we over de Brennerpas gereden en nu zitten we 495 kilometer verderop in het dorpje Antholz, op een camping in het Obertal, Süd Tirol. Hoewel dit Italië is, spreken de mensen hier Duits met een Oostenrijks accent. "Gruss Gott!"
Uit de speaker op het terras van de campingbar komt schlagermuziek en polka. Ik heb er een Wienerschnitsel bij gegeten. In een folder lees ik dat deze vakantiebestemming, midden in de natuur, alles biedt wat ik zoek: "groene weiden en gezonde bossen, schone lucht en een prachtig uitzicht op de indrukwekkende bergen van de Riesenfernergroep".
Christel wil hier wandelen.

doelloos

Pottenstein, Duitsland. Christel wordt soms kriegel van mijn aangeboren neiging om alles te plannen en te organiseren. Zij is meer van het avontuur en de onverwachte wendingen tijdens een reis, terwijl ik het liefst een gedetailleerde planning maak voor de komende twee weken. Ik word onrustig als ik niet weet wat het doel is. Een lastige tegenstrijdigheid van onze karakters, maar we houden veel van elkaar en dus hebben we dit 'probleempje' samen op te lossen. Deze keer zal ik mijn uiterste best doen om mee te gaan in het voornemen van mijn vriendin; de doelloze vakantie. Niet te veel naar de landkaart kijken, geen opties of potentiële bestemmingen in mijn hoofd halen en geen vragen stellen over de dag van morgen.
We waren van plan om richting Zweden te rijden, maar het wisselvallige weer in Europa heeft ons een paar dagen geleden doen besluiten om de zon te zoeken in Italië of omgeving. De broer van Christel verblijft met zijn gezin in Kroatië, bij het stadje Pula. Misschien gaan we daar ook langs, maar het is en blijft de bedoeling om zo min mogelijk plannen te maken. Doelloos dus.
We hebben vandaag 753 kilometer gereden, zitten een stuk boven Neurenberg en zijn een eind op weg richting Italië. Ons tentje staat op het trekkersveldje van Campingplatz Bärenschlucht in Pottenstein, naast een kabbelend beekje. Een aardige plek onder de bomen met aan de overkant van het onverharde campingstraatje een vijver waarin dikke vissen zwemmen. Het is jammer dat de doorgaande weg vlak langs de camping loopt. Het geluid van langsscheurende auto's verstoort het krekelgeluid.

weg ...

Utrecht. De familie Hettinga-Thijssen, reizend in een donkerblauwe Volkswagen Bora, met kenteken 12-GK-LL, in de richting van Noord-Italië en/of Kroatië. Waarschijnlijk camperen ze in een blauwe iglotent, type Texel. Het kan zijn dat ze een enkele keer kiezen voor een echt bed in verband met noodweer. Ze hebben twee schattige rode campingstoeltjes en een blauwe olielamp bij zich. Het schijnt dat de nieuwe gasbrander niet is afgerekend in de campingwinkel, maar de blije vakantiegangers beweren dat het hier gaat om een foutje van de verkoper.
Door het camperen kan het zijn dat zij er stralend en dolgelukkig uit ziet. Hij wellicht iets minder. Een roodverbrande schedel is in zijn geval goed mogelijk. Ze zijn allebei te herkennen aan de toiletrol onder hun arm en het kan zijn dat hun benen onder de muggenbulten zitten. Het is de bedoeling dat ze rond het weekend van 13 augustus weer naar huis komen. Misschien een paar dagen later, hopelijk niet eerder...

Jasper

Utrecht. Neef Jasper kwam vandaag met de trein naar Oom Rein. Hij wordt in oktober 5, maar het is al een grote kerel. Hij kan zonder zitje achter op de fiets en wil best even met zijn lievelingsoom naar de speeltuin. Maar na een minuutje of tien heeft hij het klimrek wel gezien.
Jasper is dol op raketjes, drinkt liefst een glaasje cola, maar neemt ook genoegen met een glas ranja. Een poesje onder aan de flat. Hij kan dat vanaf het balkon uren in de gaten houden. Natuurlijk mag het poesje ook een frietje.
Jasper is dol op stoeien met zijn oom. Kan niet tegen kietelen, maar wel heel mooi binnen de lijntjes kleuren. Foto's maken kan hij ook al.
En de meest gestelde vraag is: "Waarom?"
Omdat Jasper graag alles wil weten.

Armstrong, Doornbos & Drusus

Utrecht. Met de afstandbediening in de hand, een kop koffie voor mijn neus en beide benen op de bank. Buiten regen. De knopjes 2 en 6 werden langzaam warm, want ik kon niet kiezen tussen de grandprix van Duitsland met het debuut van Robert Doornbos en de slotetappe van de Tour met de zevende overwinning van Lance Armstrong. Een heerlijke sportmiddag.
Het vorig jaar was ik in Parijs bij de Tour en al meerdere keren was ik in Hockenheim bij de Formule1. Als ik had mogen kiezen was ik vandaag in Frankrijk, maar deze belangrijke dag uit het leven van Robert Doornbos had ik ook mee willen maken. Het alternatief op de bank is acceptabel, omdat ik hier allebei de evenementen kon volgen.
De aanvaring tussen Doornbos en Villeneuve, het uitvallen van Kimi en de bijna val van Lance Armstrong. De NOS had een heerlijk schakelprogramma met een terugblik op de Tour van 1980 en de saaie slotetappe. De race in Hockenheim was interessant met twee Nederlanders op de baan.
Koekje erbij. Mart spreekt met Joop. Jack Plooij met Doornbos. Het liefst had ik twee televisies naast elkaar gezet.
Om half vijf stopte het buiten even met regenen en moest ik mijn afspraak met Christel, om na afloop van de grandprix samen iets te ondernemen, na komen. Ik wilde graag de laatste huldiging van Armstrong in het geel bekijken, maar we zijn naar de Drususlaan gegaan. In ons nieuwe huis hebben we rustig rondgelopen en met een meetlint in de hand nagedacht over de inrichting.
Gek om in de toekomstige keuken op een stapel isolatieplaten te zitten en door het raam naar buiten te kijken. Over een jaar weten we niet beter. Dat deze plek snel thuis zal worden, kon ik me vanmiddag bijna niet voorstellen. Na een tijdje werd ik vrolijk van ons toekomstbeeld.

de MS patiënt

Bergen (NH). In beeld heb ik een volwassen man die uit bed wordt gehesen door een verpleegster van de thuiszorg. Zijn been trilt door een oncontroleerbaar spasme. De verpleegster zet zijn voeten goed. Hij houdt zich krampachtig vast aan een speciale beugel als de rolstoel snel onder hem geschoven wordt. Ik zie nu pas dat hij een luier aan heeft. In de badkamer poetst hij zijn tanden, terwijl de verpleegster snel het bed opmaakt, kleren klaar legt en een slangenconstructie pakt die straks onder zijn broek de plas moet opvangen. In zijn onderwater-rolstoel wordt hij onder de douche gezet.
Het is goed om hier een keer met je neus bovenop te staan. Confronterend. Dit is ook het leven. En waar maak ik me nog druk over? Ik heb bewondering voor de man die dit laat filmen. Daarvoor moet je heel dapper zijn. Met de lens houd ik een gepaste afstand, maar als ik naast de zoeker kijk zie ik een gênante vertoning. Binnen een paar minuten heb ik diep respect voor de snelle en toegewijde verpleegster die dit werk iedere dag doet en die steeds weer gehaast moet dealen met de emotionele toestanden van ernstig zieke mensen.

Over de veranderingen in Nederland sinds 1980, maken we een NOS documentaire met portretten van mensen die net als Koningin Beatrix dit jaar hun 25 jarig jubileum vieren. De MS patiënt kreeg in 1980 te horen dat hij aan deze ziekte lijdt. Nu gaat het steeds slechter met hem. Hij heeft voor zichzelf de ziekte in 10 fases ingedeeld en denkt dat hij op de rand van fase 8 en 9 zit. Heel lang zal hij waarschijnlijk niet meer leven en het leven zal in ieder geval steeds zwaarder worden.

Als de verpleegster van de thuiszorg weg is nemen we een lang interview met de man op. Hij kan goed uitleggen wat de ziekte met hem gedaan heeft. Hij is niet negatief en ziet ook voordelen. Ik bewonder zijn visie. Ben benieuwd naar zijn boeken en gedichten.
Gedurende de dag raak ik steeds meer betrokken bij dit verhaal. Ik word er stil van en krijg veel nieuwe informatie om over na te denken. Ondertussen lijkt het filmen als vanzelf te gaan. Ieder shot is raak. Het bestaande licht in de woning is op iedere plek waar ik wil draaien goed. Het voelt alsof alle kaders kloppen en wat ik in mijn viewer zie heeft een prachtige en indrukwekkende rust.

De hele dag spookt door mijn hoofd dat het mij ook kan overkomen. Welke ziekte krijg ik voor ik dood ga en hoe lang moet ik daar mee rondlopen? Kan ik een ernstige ziekte wel aan? Zou ìk positief blijven als ik getroffen zou worden door iets als multiple sclerose? Ik moet er niet te lang bij stil staan, want anders word ik heel erg bang.

Multiple sclerose (MS) is een ziekte van het centrale zenuwstelsel: de hersenen en het ruggenmerg. Het centrale zenuwstelsel kan bepaalde signalen niet goed verwerken, doordat de isolatielaag rondom de zenuwbanen is aangetast. Een aantal lichaamsfuncties kan hierdoor niet meer of niet meer optimaal werken.

Stof

Kerkdriel. Voor het eerst in mijn professionele carrière heb ik met Joost van Ginkel gewerkt. We hebben lang het principe gehad dat samenwerken niet goed voor onze vriendschap zou kunnen zijn en daarom is het niet eerder gebeurt. Wel wisten we dat het er ooit een keer van zou komen. We gingen uit van een noodgeval, onvermijdelijke omroeppolitiek, stom toeval, de ultieme kans of een unieke gelegenheid. Het lot heeft er voor gezorgd dat het vandaag, op deze 21e juli 2005 zo moest zijn. Het was simpelweg bij gebrek aan beschikbare cameramannen en een te eenvoudige klus om er moeilijk over te doen.
Voor het RVU programma Stof, dat Joost op zijn geheel eigen en bijzondere wijze regisseert, hebben we een kort filmpje gemaakt over de gehandicapte Paula Verhagen en haar hulphond Danka uit Kerkdriel. De opdracht was niet ingewikkeld. Een interview met een paar vragen die iemand als rottig zou kunnen ervaren, maar standaard gefilmd in één vast kader. Daarna de gebruikelijke tussenshots bij haar thuis, op het werk en bij haar nieuw te bouwen appartement. Paula bleek een lief meisje te zijn dat de goede antwoorden gaf op de vragen van het filosofische televisieprogramma.

De samenwerking met Joost verliep vlekkeloos.

keuken

Rotterdam. We hebben er lang over gedaan om tot een goede opstelling van onze toekomstige keuken te komen. Weken, maanden hebben we getekend en bij veel verschillende keukenboeren advies ingewonnen. Uiteindelijk hebben we gekozen voor een simpele, maar strakke ijsblauwe keuken met grote laden.

Vanmiddag kwamen we geheel toevallig, tijdens een zoektocht naar een houten vloer, in Rotterdam onze keuken tegen. Exact in de opstelling zoals wij hem besteld hebben. En nu gaan we hem toch weer enigzins aanpassen... Christel heeft de laatste weken een voorkeur voor wit en de losse kast gaan we niet aan de overzijde plaatsen. Er moet een koelkast met daarboven een oven naast het aanrecht komen.

Maar in grote lijnen is dit onze keuken.

naakte waarheid

Lunteren. Zelf ben ik absoluut geen adonis. Geen Bdonis, Cdonis of Ddonis. Als ik mezelf ergens moet plaatsen, zeg ik: "een middelmatige U-donis". Dus heb ik geen enkel recht van spreken over mooie of lelijke mensen, maar sinds ik voor het eerst in mijn leven in een Nederlandse sauna ben geweest wil ik er toch even iets over kwijt.
De gemiddelde badgast is tot mijn grote ongenoegen geen meisje van 18. In de sauna lopen vooral naakte mensen die ouder zijn dan 30 en vanaf die leeftijd is het aftakelen van het menselijk lichaam definitief begonnen. De hele dag ben ik geconfronteerd met hangtieten, flubberbuiken en verschrompelde piemels. Zelf val ik niet op tussen de Eukalipta's en Barbapapa's. Mijn God wat zijn we lelijk!
Als God de wereld in een week heeft geschapen, dan vraag ik me soms echt af waarom hij op zondag rust nam als er nog zo veel te verbeteren viel. Een simpel voorbeeld is natuurlijk de piemel, penis of lul. Dat kan toch niet... Het valt pas echt op als je veel mannen tegelijk naakt ziet wandelen. Wat is dat nou voor ontwerp? Overtollige huid, die roze Duitse helm, dat bungelende zakje en een pluizig bosje haar. Het zijn allemaal heel nare en enge gevallen. Er liep een zielig wit hangbuikje rond met rood schaamhaar en ik wist zeker dat Joop Klepzeiker bestaat.

Sinds vanmiddag vraag ik me vooral af waarom deze zaken beautycenter of schoonheidssalon heten?

zweven is leven

Utrecht. Vanavond op de Parade geweest. Deze keer voor het eerst in Utrecht. In het verleden ging ik altijd in het Amsterdamse M.L.Kingpark. Utrecht is iets minder druk en in mijn ogen ook minder knus, maar van de Parade word ik altijd bijzonder vrolijk. Lekker rosé slobberen of een biertje drinken, mensen kijken, genieten van het late licht en als het uit komt een voorstelling meepikken. Om de zwoele zomeravond te vieren hebben we een rondje gemaakt in de zweefmolen.
Vanavond zijn we gaan kijken in het Paleis voor Volksvlijt, het muziektheater. Lottie Hellingman speelt in die grote tent de voorstelling Heute Noch Verdomme, een show van een half uur over de niet te vermijden kinderwens. Wij zijn de doelgroep en dus kreeg ik op een paar belangrijke momenten een duidelijke por in mijn zij van mijn lief. Desondanks vond ik het een heel grappige voorstelling. Geen hoogwaardige kunst, maar optimaal Paradevermaak. Lottie zingt goed. Genoeg voor een vette aanbeveling.

parachute springen

Vliegveld Texel, De Cocksdorp. Het presenteren van Jules Unlimited is een bijzonder baantje. Ik heb begrepen dat er veel avontuurlijke types zijn die hier graag voor in aanmerking zouden willen komen, ondanks het feit dat het gaat om ongeveer 16 dagen per jaar. Zelf vind ik het een hele eer dat ik voor dit programma mag werken en ik heb ook een paar spectaculaire stunts uitgehaald om de Jules-onderwerpen goed in beeld te brengen, maar ik denk niet dat ik zou willen ruilen met de presentatoren.
Vandaag en gisteren heeft Lottie Hellingman parachutesprongen gemaakt voor dit programma. Ik weet niet of ik dat zou durven. Het moment van springen lijkt me verschrikkelijk. Een paar jaar geleden ben ik, hangend aan een tokkelbaan, van de Euromast gesprongen en dat was zelfs na drie keer nog super spannend.
Ik vind dat je alles een keer geprobeerd moet hebben, maar voor parachutespringen maak ik graag een uitzondering. Als ik de afgelopen dagen op een prettige manier onder druk gezet was om het toch een keer te proberen, dan weet ik niet zeker wat ik gedaan zou hebben. Gelukkig was daar geen tijd voor.
Lottie is wat mij betreft een held. Ik ben fan. Ze heeft haar eerste solo sprong met vrij val gemaakt en daarna heeft ze twee tandemsprongen gemaakt met helmcamera. Alles voor het oog van de camera's en met de druk van presentaties en de eis dat ze na afloop gelijk met goede reacties voor het programma zou geven. Ik stond op de grond te wachten op een veilige landing en vond dat al spannend.

Lottie met camerachutist Tjalle

minicamera's unlimited

De Waal, Texel. Om een parachutesprong voor VARA's Jules Unlimited in beeld te brengen zaten vier ervaren camera-parachutisten in het kleine vliegtuig. Ze hadden allemaal een helm op hun hoofd met daarop een MiniDV camera gemonteerd. Voor de afsprong zaten in en aan het vliegtuig vier minicamera's geschoefd, geklemd of geplakt.
De eerste solo-parachutesprong van presentatrice Lottie Hellingman is vastgelegd met acht camera's in de lucht en op de grond stonden wij klaar met nog eens twee camera's. Deze multi-camera-sprong heeft geweldige plaatjes opgeleverd. Met name natuurlijk de beelden die de parachutisten tijdens de sprong en de vrije val gemaakt hebben waren betoverend. Een camerachutist is vlak achter Lottie aangegaan om alle geluid van haar zendermicrofoon op te vangen en hij heeft ook haar landing prachtig in beeld. De kleine camera die wij aan de vleugeltip van het vliegtuig gemonteerd hebben leverde een gek shot op van een vlieguigje dat in de lucht hangt. Deze camera hebben we bij een latere sprong verplaatst naar de achtervleugel. Weer een heel maf standpunt.

Jules Unlimited

Utrecht. Ik mag twee dagen naar Texel voor een nieuw Jules item. We nemen een hele vracht kleine camera's mee om in beeld te brengen hoe parachutisten in de lucht opnamen maken van een sprong. Twee minicamera's, twee DV (home-video) camera's die ook kunnen dienen als recorder voor de minicam's en twee DVCAM camera's.

Dit is de eerste keer dat ik voor Jules werk en dat we geen gebruik zullen maken van een grote professionele Digital Betacam camera. Deels is dat een bezuiniging, maar in dit geval is het ook een vorm waarvoor bewust is gekozen. We willen alles filmen met kleine camera's, maar dan wel uit zo veel mogelijk verschillende hoeken.

Het wordt mijn 50e Jules Unlimited-onderwerp.

Vijf uur in de ochtend. Ik ga naar Hilversum.

inbraak

De Meern. Vanavond hebben we ingebroken in ons huis. Ik had gisteren namelijk gezien dat op de balkons de deuren open kunnen met behulp van een simpele klink. En het is natuurlijk leuk om even rustig rond te kunnen kijken in het nieuwe huis. Zeker vanavond, want de ouders van Christel waren op bezoek. Ik was de vorige week al een keer binnen, maar Christel had de indeling ook nog niet gezien. Toch vond ik het inbreken in eerste instantie best even spannend.

dag zaterdag

Utrecht. Diep in de nacht (om kwart over drie) ben ik weer thuis. Twintig uur nadat ik door de planning uit bed gebeld was. We hebben 16 uur en 3 kwartier gewerkt en keurig netjes ruime pauzes geschreven. Het was een zwaar gesponsorde talentenjacht voor een muziekzender in België. Over inhoudsloze televisie gesproken!
Ik was niet onder de indruk van de organisatie van deze dag. Naast de belachelijke hoeveelheid uren hebben we bijvoorbeeld ook geen avondeten gehad. De zeven deelnemers aan de talentenjacht waren van een bedenkelijk niveau. Het team was heel enthousiast, gezellig en ontzettend vriendelijk, maar het deed me ook denken aan de knulligheid uit mijn lokale omroeptijd. Houtje, touwtje. Klooien en pielen met een hoog plakbandgehalte.

Ik moet wel bekennen dat we vooral veel gelachen hebben en dat maakt een hoop goed.

slimme Belgen

Lennik, België. In eerste instantie moest ik lachen om dit typisch Belgische bord, maar het zette mij ook aan het denken. Is dit humor of cynisme ? Ik vrees dat het nog helpt ook.

dag vrije zaterdag

Utrecht. Mijn mobiele telefoon piepte en trilde om 07.17 uur. Ik wist gelijk wat er aan de hand was, maar was te slaperig om gelijk op te springen. Even later piepte een voicemailbericht. Dringend dus. Zieke collega. De planning had het gisterenavond laat ook al eens geprobeerd, maar toen lag ik al te dutten. Geen enkele andere collega kon of wilde werken. Wat is in zo'n situatie een goede reden om te weigeren?

Over een klein uurtje ben ik op weg naar België. Geen idee wat ik vandaag moet doen, maar het schijnt een lange dag te worden. Ik moet wel nog even wennen aan het idee.

niet functioneel bloot

Amsterdam. Zoals je op deze weblog kan lezen houd ik me voornamelijk bezig met het opnemen van programma's met enige journalistieke waarde... En soms even niet. Meestal word ik van die uitzonderingen een beetje simpel, maar een heel enkele keer draai ik fluitend een totaal zinloos filmpje.
Ik had me dan ook zeer verheugd op de klus voor een bekend Nederlands mannenblad, dat opnamen wilde hebben van belangrijke fotoshoot. Zeg maar een blotoshoot. Iemand moest het doen. Aan de telefoon had ik nog enige tegenzin geveinsd, maar ik vond het natuurlijk prima.
Vanmorgen om negen uur waren Marc (de geluidsman) en ik startklaar voor een lange dag met strakke, te schaars geklede modellen. Misschien zelfs hier en daar een stukje naakt. We hadden allebei de spannende internetvideo bekeken, die ons toegemaild was als huiswerk.

Een meisje van het maandblad gaf een uitvoerige instructie. Het kon wat mij betreft niet snel genoeg beginnen. We zouden met drie verschillende meisjes foto's maken in voetbalstadions en voor een bonus dvd bij het blad moesten wij een kijkje achter de schermen maken. Op mijn quasi ongeïnteresseerde vraag of het mooie meisjes zouden zijn, kreeg ik het antwoord dat ik me daarover zeker geen zorgen hoefde te maken.
Helemaal klaar voor de start om kwart over negen. Onze opdrachtgever zocht contact met de fotograaf. Het werd even stil aan de telefoon en toen kregen we te horen dat het hele verhaal afgeblazen werd wegens het slechte weer.

Een typisch gevalletje 'dooie mus'.

07 07

Amsterdam. Het is de dag van de aanslagen in Londen.
Bijna half twee. We zijn bij station Amsterdam Amstel en bespreken onze strategie. Zojuist heeft de verslaggever van een voorlichter begrepen dat het GVB geen toestemming geeft om in de metro of op de perrons te filmen. Begrijpelijk dat het vervoersbedrijf vandaag niet zit te wachten op aandacht van de pers, maar we willen een reportage voor NOVA maken over de sfeer in de metro. Wij doen ons werk. Op Amstel zie ik geen enkele politieagent. Controleurs staan met elkaar te praten en vergeten kaartjes te controleren. Niemand reageert op de televisiecamera. In de metro richting CS kijken mensen stoïcijns voor zich uit. Er is geen sprake van spanning of onrust. Station Waterlooplein. Geen agenten, geen beveiligers, geen controleurs. We kunnen rustig filmen en spreken met een paar reizigers. Twee mannen in werkkleding voeren een vuilnisbak af, maar dat blijkt geen voorzorgsmaatregel te zijn; het ding is kapot. Voor Centraal Station interviewen we toeristen uit Engeland en Amerika. Op het stationsplein tel ik nul agenten. Een trambestuurder weet nog van niets en hij maakt zich ook niet druk als we hem vertellen wat er in Groot-Brittannië gebeurt is. De mensen die wij spreken zijn wel onder de indruk van de aanslagen, maar lang niet zo geschokt als op 11 september 2001. Onder de grond hebben verschillende metrotreinen vertraging. Het is de omroeper die het vreemde woord 'verstoring' gebruikt. Even denk ik dat we getuige zijn van aanstaande paniek, maar er is niets aan de hand. We gaan gewoon met de metro terug naar Amsterdam Amstel.
Om tien over half acht is het onderwerp uitgezonden in een extra uitzending op Nederland 2. Geen 'breaking news' uit de Amsterdamse metro, maar twee minuten vulling tussen studiogesprekken met deskundigen.

Metro Amsterdam. 07-07-2005, 15.04 uur.

lekkere luchten

Dollard. De grens van Nederland begint in noordoost Groningen bij Nieuwe Statenzijl. Vanuit de Dollard zie je de grens als een kaarsrechte lijn door het landschap lopen, omdat in beide landen anders wordt omgegaan met de natuur. In Nederland heeft de milieubeweging in de jaren 70 gestreden om het oorspronkelijke landschap te behouden en dat is gelukt. Nu staat aan de Nederlandse kant hoog gras voor zeldzame vogeltjes. In Duitsland is het gras lager. Daar lopen koeien.
Nooit eerder was ik in deze uithoek. Vandaag was ik er voor een documentaire van Jan Bosdriesz met als werktitel Jac P. Thijsse. Na een interview kreeg ik rustig de tijd om opnamen te maken van dit unieke natuurgebied. Met name de typisch Hollandse luchten vond ik schilderachtig. Het licht was even heel mooi, maar in het begin van de middag trokken donkere wolken voor de zon. Het groen werd grauwer en de koeien in de zompige weide deden me denken aan een schilderij.

Het shot van de dag was een 360° pan op de dijk bij Fiemel. De camera kijkt langzaam rond. Alle tijd voor dit beeld, misschien duurde het wel een minuut. Een machtig standpunt. Termunterzijl, de Eems, Emden aan de overkant, de Dollard, de dijk, de plek waar ooit een sluis stond, de polder, het water, de weg, de dijk, schapen, en weer in de verte Termunterzijl. Het geluid van vogels, schapen en de wind. Ik hoop dat dit shot de uitzending in november zal halen.

Trijntje Oosterhuis

Amsterdam. Op het nieuwe album van Trijntje Oosterhuis komt een cover van mijn favoriete Stones nummer; Wild Horses. Dat alleen al is een reden om deze cd, als die in september in de winkels ligt, aan te schaffen. Een ander belangrijk argument om de plaat te kopen is het filmpje dat er als bonus bij komt, want delen voor een soort making of hebben we vandaag bij Trijntje thuis gedraaid.
Ze heeft het nieuwe album in haar huis bij het Vondelpark in Amsterdam opgenomen en in die lijn hebben we haar daar geïnterviewd. Daarna hebben we vier nummers met een band opgenomen. Het was klein voor een drummer, een toetsenist, een gitarist, een bassist, een zangeres, een technicus, twee camera's, een geluidsman, regie, produktie, de platenmaatschappij en een dame voor make-up, maar het was vooral sfeervol en erg gezellig. Aan het eind van de middag werd het er door de zon en de lampen wel een beetje te warm.
Ik vind dat Trijntje een geweldige stem heeft, ze kan prachtig zingen en de nummers die we vandaag gehoord hebben waren goed voor kippenvel. Het is altijd bijzonder om muzikanten aan het werk te zien en nog leuker om dit proces ook te mogen filmen.
Een ruwe versie van Wild Horses heb ik ook stiekem gehoord. Of ik deze uitvoering super vind weet ik nog niet zeker, maar het album ga ik over twee maanden zeker kopen. Dan luister ik nog eens rustig en beslis ik of ik het origineel nog steeds beter vind.

tourkoorts

Utrecht. Buiten regent het al de hele dag onophoudelijk. Een goede dag om lekker lui op de bank te blijven liggen en te kijken naar de Tour-etappe van La Chataigneraie naar Tours. Een beetje met pijn in het hart, want ik was er graag bij geweest. De NOS heeft gekozen voor vier andere cameramannen. Daar heb ik vrede mee, maar het tourvirus heeft bij mij het vorig jaar wel toegeslagen. Ik kom er waarschijnlijk nooit meer van af.

"Hoewel even besmettelijk als de mazelen, is tourkoorts officieel niet erkend als ziekte. Dat hoeft ook niet.

Tourkoorts is een tijdelijke toestand van opwinding, uitgelatenheid en realiteitsgestoordheid die zich het best laat vergelijken met een doorgeslagen vakantiegevoel. Iedereen kan er aan ten prooi vallen. Renner zowel als ploegleider, sponsor zowel als publiek, organisatie zowel als pratende, schrijvende en filmende pers, juryofficial even goed als de Zwitserse koeien die vanmiddag, bij de passage van de karavaan, in opperste verwarring door de weiden spurten."
Peter Winnen – uit : Van Santander naar Santander

studio

Hilversum. Als een Formule1 race wordt uitgezonden zijn er vier of vijf man voor SBS Autosport aan het werk op locatie. Daar mag ik regelmatig bij zijn, maar in Hilversum zijn ongeveer 20 man druk met deze uitzending en dat wordt wel eens vergeten.
In de studio staan vijf camera's, waarvan er drie bemand zijn. Voor die camera's zit een presentator die gesprekken voert met de analisten en soms kort met iemand in het publiek. Veel informatie krijgt de presentator ingefluisterd via zijn 'oortje', door de eindredacteur die in de regiewagen zit en die samen met de regisseur, regie-assistente en de schakeltechnicus het overzicht heeft. In die wagen zitten ook geluidstechnici, tape-operators, beeldtechnici en iemand die de titels verzorgd. Met de mensen van het licht, de floormanager, de grime, de catering en de redacteuren en editors is dat een grote ploeg.
Voor mij is het boeiend om eens te zien hoe gemotiveerd de crew in Hilversum aan dit programma werkt en het is handig om te weten hoe er gecommuniceerd wordt. Mooi om te ervaren hoe in een split-second beslissingen genomen worden en wat redacteuren moeten doen om het beeldmateriaal, dat op locatie geschoten is, zo snel mogelijk in de uitzending te krijgen.
Elk seizoen probeer ik een keer bij een uitzending van Formule1 in de regiekamer mee te kijken. Dat is goed voor de contacten en ik ontdek steeds weer puntjes die ik als cameraman op locatie eenvoudig kan verbeteren. Zo heb ik vanmiddag weer eens gezien dat bepaalde interviewshots niet te close gedraaid moeten worden in verband met titels of ondertiteling en met het geluid kan veel mis gaan als wij op lokatie rotzooien met verschillende audiosporen.

regie SBS Autosport

klagen 2

Amsterdam. Als je de ene dag schrijft dat je een hekel hebt aan klagers, moet je niet de volgende dag met het openbaar vervoer reizen...
Ik ben weer voor een tijdje genezen. Lang leve de Volkswagen Bora!