constitutie

Misschien is het gek, maar als ik om vier uur 's ochtends ben opgestaan en vanaf vijf uur non-stop op mijn pootjes sta, dan heb ik rond een uur of twee stevige trek. Ik word letterlijk en figuurlijk een beetje flauw. Dat kan je voor een deel ondervangen met Ligakoeken, een Twix of Marsrepen, maar mijn constitutie heeft een lichte voorkeur voor brood en een glaasje melk. Even plassen, handjes wassen, een half uurtje zitten en ik ben weer helemaal het mannetje.

Er zijn echter producenten die dat ingewikkeld vinden. Die schamen zich er niet voor om camera- en geluidsmensen zestien uur met zware spullen te laten slepen zonder noemenswaardige pauze. Ze maken zich druk om alles, behalve over het wel en wee van de mensen die zich inspannen om er een mooi programma van te maken. Laat staan dat ze zich bekommeren over de vraag wat de ploeg gisteren gedaan heeft en of de jongens morgen ook een opdrachtgever hebben die graag werkt met een fris en gretig team.

Het schema is nou eenmaal krap, de druk van buiten groot, het budget beperkt en er is werkelijk niemand die daar iets aan kan doen.

Zo heb ik onlangs een nieuw wereldrecord pannenkoeketen gevestigd. Een flens met een diameter van 30 centimeter, opgerold en zo -zonder kauwen- naar binnen geschoven. Het was een pitstop in een tijd waar de monteurs van Ferrari jaloers op zijn. Dat deze deegrol vervolgens als een blok beton op de maag lag en in mijn buik nog anderhalf uur lang heeft geschreeuwd om Rennie, mocht de pret niet drukken. In ons wereldje is het namelijk niet chique om direct protest aan te tekenen bij een opdrachtgever. Voor je het weet krijg je een naam, ben je een ongemotiveerde zuurpruim, zeurpiet of -erger- een NOB-er. En dus slikken we alles. Behalve de lunch.

Maar soms vind ik het knap lastig om klantvriendelijk, vrolijk en gemotiveerd te blijven. Zeker als productiemedewerkers tussendoor wel tijd hebben om even een kop koffie en een broodje weg te werken, als je ziet dat de sterren extra gepamperd worden en al helemaal als de chef even komt kijken in een glimmende Range Rover van twee ton.

Het gaat hier letterlijk over mijn rug. Het is een aanslag op mijn constitutie...

Mooi woord,hè? Constitutie. Dat behoorde een paar dagen geleden nog niet tot mijn vocabulaire, moet ik eerlijk bekennen.

Tegen het eind van die pittige pannenkoekdraaidag sjokte ik met een camera van lood door de straten van Den Bosch. Een vriendelijke heer liep toevallig naast me, keek naar het indrukwekkende apparaat in mijn hand en vervolgens naar mij.

'Je moet wel een stevige constitutie hebben als je cameraman wil zijn', zei hij.

Ik moest glimlachen om het taalgebruik van deze meneer en beurde in een keer weer helemaal op. Hij legde voor de zekerheid nog even uit dat hij doelde op mijn fysiek, gestel, gezondheid en lichaamsbouw. Ik keek naar beneden. Naar mijn constitutie. En ik moest toegeven dat ik bezit over een stevige constitutie. Een constitutie die zich in de loop der jaren behoorlijk heeft aangepast aan de omstandigheden.

'Wees er maar zuinig op!' zei de man voor hij de weg overstak en verdween in het Oeteldonkse.

De heer wist niet hoe zeer hij gelijk had en hoe goed zijn timing was. Eigenlijk zou ik vaker naar vreemdelingen moeten luisteren in plaats van dansen naar de pijpen van dubieuze producenten.