kinderfeest

Mijn zoon was gisteren jarig. Hij werd vijf jaar oud, m'n schat. Hij wilde graag een feestje en dat heeft hij ook gehad.

Tot zover de poëzie.

Art wist exact wie wel en wie niet op zijn eerste partijtje mochten komen: Lotte, Rona, Naomi, Floor, Yinthe, Kevin, Finn, Imme en Gijs. Met Art erbij tien. Vijf meisjes, vijf jongens. 'Jommes', zegt Art dan. Zoals hij het ook nog steeds heeft over 'hommer', maar dat terzijde. De namenlijst lag al maanden vast. Er werd niet aan getornd.  

Wij werden ondertussen van alle kanten gewaarschuwd. Tien zou echt te veel zijn. Zeker voor een debuut op kinderfeestjesgebied. Ik vond al die paniekverhalen licht overdreven. Juf Marloes heeft elke dag dertig kleuters in haar eentje. En wij waren met drie man sterk.

Een typisch gevalletje van onderschatting; bleek al binnen vijf minuten. Nadat de eerste vier genodigden gearriveerd waren, keken mijn lieve Lief en ik elkaar al zorgelijk aan. Ik vreesde dat ons huis tot de grond aan toe gesloopt werd. Dit was gillen tot de macht 10. Springen op de schaal van Richter. Rennen door de geluidsbarrière.

Ik stak een hand in de lucht. Als Juf Marloes dat doet zijn alle raketjes van Apollo 11 op slag stil. In dit geval maakte het geen enkele indruk. Twee schattige kindjes hielden vertwijfeld hun mond. Heel even.

Uiteindelijk kregen we het voor elkaar om de regels van de eerste activiteit uit te leggen. Stoelendans zonder stoelen. Dat ging redelijk goed. Los van het feit dat het feestvarken na twee muziekstukjes weigerde zijn eilandje te verlaten. Mijn bloedeigen zoon speelde vals! Gelukkig hadden alle andere deelnemers door dat je op een kinderfeestje enige coulance moet hebben met betrekking tot de jarige job.

Cake, ranja en cadeautjes uitpakken. Wederom chaos. Dat niet alle presentjes gesneuveld zijn, mag een wonder heten. Ondertussen kreeg ik door dat ik een redelijk uitgebreid takenpakket had, maar telkens als ik iets wilde delegeren aan mijn lieve Lief zag ik dat zij nog drukker was dan ik. Tussen het fotograferen, filmen, dweilen, spelletjes klaar zetten, 'sssst' zeggen, scheidsrechteren, spullen bij elkaar rapen, bemiddelen en plasgeitenbreier spelen door heb ik eerlijk gezegd wel een paar keer op mijn horloge gekeken. Als ik zoonlief niet even hoefde te tillen of te troosten om niks. Dat laatste onder het motto: It's my party and I cry if I want to.

Het werd een hele Koninginnedag. Blikwerpen, zaklopen, spijkerpoepen en koekhappen. Alleen het wc-pot werpen hebben we overgeslagen. Het verschil zat 'm er in dat de koninklijke familie niet zonder nadenken de straat op rent. En zo'n Koninginnedag wordt georganiseerd door een heel dorp...

Voor de kinderen was het een groot avontuur. Die zijn gelukkig nog niet verpest. Ze vonden de speurtocht met spelletjes, op zoek naar een schat die begraven lag in onze tuin, geweldig. Opgewonden groeven ze uiteindelijk met blote handen de schatkist op. Dolenthousiast waren ze over de caleidoscopen die tevoorschijn kwamen.

Op het moment dat, rond half vijf, de eerste moeders zich meldden, viel een last van mijn schouders. De rust keerde weder. Lotte, Yinthe en Kevin vroegen in de auto op weg naar huis of Art snel weer jarig was en in al mijn eerlijkheid heb ik volgens mij gezegd dat Art nog lang niet jarig is. Dat vonden ze, geloof ik, erg jammer. Ik niet.

Toen ik 's avonds op mijn laatste benen de kamer stond te dweilen moest ik denken aan Juf Marloes. Ik had al veel respect voor haar, maar vanaf nu heb ik nog veel meer bewondering voor alle kleuterjuffen in Nederland en voor onze Juf Marloes in het bijzonder!