koempel

Voor het onderwerp over kruipruimte-isolatie zochten ze bij VARA's Kassa Groen een smalle, lenige cameraman. Vandaar dat ik deze week op pad mocht voor het groenste actualiteitenprogramma van de Nederlandse televisie. Het onderwerp ging over schelpenisolatie in kruipruimten. Eerst waren we in Yerseke, waar de schelpen worden geselecteerd en schoongespoeld. Daarna konden we in De Meern filmen hoe een dikke laag schelpen wordt aangebracht onder een woning.

Op papier een overzichtelijk klusje.

Ik heb ervaring met kruipruimten. In 1975, ik was drie jaar oud, mocht ik met Oom Bert en Tante Joke mee naar de bouw van het nieuwe huis in Thorn. Enthousiast als altijd stormde ik het in aanbouw zijnde witte huis binnen, alleen was het kruipruimtegat niet afgedekt. Pardoes was de kleine Rein verdwenen. Huilen, huilen, huilen, maar een paar tellen later tilde Oom Bert mij weer omhoog en kwam ik met de schrik vrij.

Tegenwoordig verdwijn ik niet meer zo makkelijk in een kruipruimte. Dat bleek wel tijdens de klus voor Kassa Groen. Tot groot genoegen van de regisseuse, de redactiestagiaire en mijn favoriete geluidsvrouw wurmde ik mezelf in een leenoverall. Daar overheen moest een dikke regenbroek. Ik zag er uit als Bibendum of als een kaal geplukte Pino.

Het afdalen door het gat bij de voordeur viel niet mee. Ik handelde meer als Bassie dan als Adriaan. Het had zomaar kunnen gebeuren dat ik uit mijn broek scheurde. Of dat ik een spier verrekte. Gelukkig kreeg ik geen kramp. Woorden als elegant en sierlijk waren allerminst van toepassing op mijn gehannes. Van drie kanten werden iPhones in fotostand op mij gericht.

Eenmaal onder de grond nam ik de camera aan die ze door het kruipruimtegat lieten zakken. Daarna moest ik onder een rioleringsbuis door kruipen. Limbodansen leek me geen optie. De bodem was nat en modderig. Ik kon de camera absoluut niet op de grond neerzetten. Dat maakte deze exercitie extra gecompliceerd.

Ja, het leven van een cameraman is avontuurlijk en lekker afwisselend.

Die overall was geen overbodige luxe. Beide handschoenen waren al nat en vies van modder, mijn bergschoenen zaten onder de klei. Ik stootte mijn hoofd aan de betonnen vloer boven me. De lens en viewer waren beslagen, zo warm en vochtig was het onder de grond. Ik kon niet bij mijn zeempje. Dat zat in mijn broekzak, onder de overall en onder de regenbroek. Er restte niets anders dan rustig wachten op het acclimatiseren van de camera.

Daar zat ik dan. Koempel Sjeng.

Douwe, de isolatiespecialist van Isoschelp, daalde ook af. Hij doet vier huizen per dag en is dus wel wat gewend. Met gemak kroop hij langs me en liet zien waar hij een gat onder de fundering door gegraven had om bij de woonkamer te komen. Dat gat stond inmiddels alweer onder water. Gelukkig hoefde ik daar niet door. We moesten alleen nog de keuken en de hal doen.

Toen ik weer beeld had gaf Douwe een seintje aan zijn collega. Die gaf op zijn beurt een teken aan de bestuurder van de vrachtwagen met schelpen. Met veel kabaal kwamen de schelpen even later door een dikke buis de kruipruimte in gespoten. Met geweld vlogen ze door de ruimte. Douwe moest goed richten en de buis stevig vast houden. Al snel lag er achter in de kruipruimte een laag van 35 centimeter schelp.

Heel veel verschillende shots kon ik niet maken. Close en totaal. Maar toch zag het er spectaculair uit. Vond ik. Het licht van die ene bouwlamp onder de grond was mooi. Het ging verder als vanzelf. Toen de actie even stil lag heb ik zelfs nog een paar vragen aan Douwe gesteld. De zelf interviewende cameraman.

Uiteindelijk wilde ik wel naar de bewoonde wereld, maar sliep mijn linker been. Nog onhandiger dan ik was afgedaald kroop ik uiteindelijk weer omhoog. Inmiddels stonden de eerste foto's van het moment dat ik in de put zat al op Facebook. Gek, maar juist zulke plaatjes worden door heel veel 'vrienden' geliked. Vooral vrouwen vinden dit grappig. Heel vreemd.

tekort aan stagiaires in audiovisuele sector

Hilversum - Door een sterk toegenomen vraag wordt het steeds moeilijker voor omroepen en mediabedrijven om voldoende stagiaires te vinden. Deze week luiden de productiebedrijven, de commerciële én de publieke omroepen gezamenlijk de noodklok. Als er niet snel een oplossing voor dit probleem gevonden wordt, dan zullen veel programma's in de nabije toekomst niet meer op de buis komen.

De meeste televisieprogramma's worden anno 2013 voor een belangrijk deel geproduceerd door welwillende stagiaires. Zij werken heel hard voor een kleine vergoeding, in de hoop dat ze opvallen en na hun stage een echt contract krijgen. Stagiaires zijn niet alleen goedkope krachten, maar ze zijn ook kneedbaar en bereid om alles aan te pakken. Vaak hebben ze nog niet zo hard nagedacht over normen en waarden, principes of hun morele verantwoordelijkheid.

Met behulp van verschillende internetsites wordt veelvuldig gezocht naar geschikte stagiaires voor met name redactie- of productietaken. Er is geen televisie of radioprogramma dat niet werkt met een handvol studenten of met afgestudeerden die geen betaalde baan kunnen vinden en voor niks werken om ervaring op te doen.

Volgens Ad Hok, woordvoerder van het platform SIM (Stage in Media), is het inmiddels al zo ver dat er niet alleen studenten geworven worden bij media-gerelateerde opleidingen. Ook de bakkersschool, de opleiding voor verloskunde en bijvoorbeeld de hogeschool voor autotechniek leveren al stagiaires, maar zelfs dat is niet voldoende. Zeker met het oog op de aanstaande bezuinigingen verwacht Hok dat de vraag verder zal toenemen. SIM adviseert jongeren die gegarandeerd willen zijn van werk om te gaan studeren voor stagiaire.

Verschillende omroepen en producenten voelen zich genoodzaakt om stagiaires te zoeken in Oost Europa. Naar verluidt is er een commerciële omroep die al onderzoekt of het ook mogelijk is om stagiaires te werven op basis- en kleuterscholen.

the making of… NFL

Mooi filmpje!

Lees ook het bijbehorend verhaal: Any given Sunday.

(Met dank aan Daan voor de tip!)

bemoeimoeder

'Zeg, ehm, gaat het wel goed met jou?', vraagt een moeder op het schoolplein. Ik kijk haar verbaasd aan en zeg: 'Ja hoor! Maar hoezo?'

'Nou', zegt ze 'We zien je zo vaak bij het halen en brengen. We vroegen ons af of je eigenlijk wel genoeg opdrachten hebt...'

Ik moet even schakelen. Het is nog vroeg.

'Maak je over mij geen zorgen, bemoeimoedertje. Ik heb gisteren de kinderen inderdaad naar school gebracht, maar daarna heb ik van 9.30 tot 02.30 uur gewerkt. Dat ik vanmorgen alweer om 7 uur boterhammen stond te smeren komt, omdat het vandaag papadag is. Deze dag compenseer ik overigens ruimschoots in het weekend, want cameramensen werken tegenwoordig bijna alle weekenden. Dan is de school gesloten. Of 's avonds. En vaak duren onze dagen 10 tot 14 uur, dus vier dagen werken is doorgaans meer dan genoeg. Snap je?'

'Ja, ja.' Zegt ze nog, maar het klinkt alsof ze me niet wil geloven. Dan druipt juffrouw Ooievaar af.

Emancipatie; het is ook nooit goed.

interview

Een interview in het Russisch met ballerina Diana Vishneva voor NTR Podium. Lastig te volgen.

eerste koude dag

Vroeg in actie voor VARA's Vroege Vogels. Een onderwerp over ganzen. De eerste koude dag, maar wel lekker met een 40x lens.

visuele shots

Onderstaande column schreef ik voor Broadcast Magazine en staat deze maand in dit prachtige vakblad:

‘Daar komen de mannen die het budget opslokken!’ 

De geblondeerde regisseur verwelkomt een cameraploeg waarmee hij nog nooit heeft gewerkt. Hij is gekleed in een Hawaï-blouse, draagt een spijkerbroek die voortdurend afzakt en loopt op slippers. Ondanks de donkere wolken heeft hij een opvallend grote zonnebril op zijn neus.

‘Jongens, vandaag spelen we televisie. We gaan een filmpje maken.’

Gemaakt enthousiasme druipt er vanaf. De ploeg doet uit voorzorg een klein stapje naar achteren. Wat volgt is belangrijke informatie. Het inwijden van een nieuwe crew. Deze snelle regisseur wil dito beelden:

‘We gaan helemaal los. Het statief gebruiken we vandaag als kapstok. We draaien alles over-schoulder. Indien mogelijk een beetje documentair, maar we gaan zeker niet Brometten...

Het mag best macho gedraaid worden. Gooien en smijten met die camera! Volg de bal. Wie lult is in beeld. Laat zien waar ze het over hebben. Brutaal.

En groothoek! Zo wijd mogelijk. Vol in de vertekening. Ik ben helemaal verliefd op de 14x lens. Kruip er maar bovenop en laat het beeld organisch bewegen.

Maak je niet druk; ik zal je in de montage sparen. Hoewel een stukje onscherpte af en toe moet kunnen. Haps en cut. Haal de zoom ook maar van de servo. Crashen met die handel. Vet zappen en zippen. Dat vind ik lekker spiffy.

Maar we gaan niet dutchen. Geen scheve kaders. Kantelen is zó 1995.

Wel mag het diafragma een beetje overstralen. RAI UNO-achtig. Natuurlijk draaien we progressive, mét shutter. Filmische shots. Heb je een promist-filtertje? En een gradje?

Aan het eind van de take niet stoppen voor ik het zeg. Laat maar lopen die nullen en eentjes. Schijven kosten tegenwoordig niks meer. Gewoon stofzuigen. Weggooien kan altijd nog. Desnoods ga ik in de montage lekker crossen.

Doe maar dol. Het is een feestje. Laat de camera dansen. Leef je uit. Het moet een beetje showypowie! Niet te glad en zeker niet gelikt. Maak wel graag genoeg closejes én totalen. Dat is makkelijk voor in de montage. Hier en daar een point of view, kan geen kwaad.

Ik wil vooral visuele shots. Beauty’s. Top shots. Maak het Hollywood!

Inhoudelijk hoeven jullie je nergens druk over te maken. Ik werk met een briljante editor. Die lost alles op in de montage. Shots staan bij mij nooit langer dan 20 frames. In de kleurcorrectie pimpen we de beelden, dus witbalans is highly overrated. Sowieso houd ik niet van kunstmatig licht. Veel te veel gedoe. Dusssszz, alles puur natuur. Hoppa! Als het donker is, dan laten we donker zien. Hooguit een beetje versterken met gain. 9dB ziet niemand.

Geluid is verder totaal niet belangrijk. Achteraf gaan we uitgebreid kwooten. Dan zagen we de hoofdpersonen even allemaal door en zo krijgen we alles aan elkaar. En als er verder een lekker geil muziekje onder zit, Armin ofzo, is het al gauw helemaal te wauw.

Oh ja, voor ik het vergeet. Er is één gouden regel. Moet je echt even onthouden: BIJ EMOTIE INZOOMEN! Tranen wil ik zien. Ellende scoort. Alles voor de kijkcijfers.'

De cameraman en geluidsman kijken elkaar even aan. Het wordt dus zo'n dag. De regisseur loopt inmiddels in de richting van de eerste plek waar het gebeuren moet en spreekt met enig gevoel voor drama een uit het hoofd geleerd zinnetje uit.

'You've got to know the rules so you now go on and break them.'

Dan stopt hij. Richt zich tot de cameraman en zegt:

'Hoe heet je ook alweer? Heb je nog vragen? Geen vragen, dan tjoptjop.'

'Ohw... of we in HD draaien of niet? Geen idee. Van techniek heb ik geen verstand.'

'Zoom maar in naar totaal, start de camera... en ACTIE!'

ballet

Voor NTR Podium gedraaid bij de voorstelling Gisella van Mariinsky Ballet uit Sint Petersburg. Een reportage over prima ballerina Diana Vishneva. Wat is ballet toch fijn om te filmen!

Struisvogel

Weer gedraaid met Pino. Zo heet deze vogel echt! Maar het is een heel andere Pino dan de vorige week. Deze was beduidend minder kindvriendelijk. Vlak na het maken van deze foto beet hij in mijn pink. Keihard. En toen ik hem er streng op aansprak stak hij zijn kop in het zand. 

Kutvogel!

Helligen Hendrik

Dit is weer even wat anders dan acht uur achter elkaar gooien en smijten met die camera op het Vrijthof in Maastricht. Vanavond hebben we zitplaatsen in Almelo. Even in alle rust genieten van Helligen Hendrik. Voor RTV Oost.

Het Sinterklaasjournaal

Het is eindelijk zover! Vanaf deze week is Het Sinterklaasjournaal weer op televisie. De allerleukste actualiteitenrubriek van ons land is er de komende weken elke avond vanaf 18.00 uur. Bij Zapp op Nederland 3.

Begin oktober mocht ik meewerken aan de opnamen voor Het Sinterklaasjournaal. In twee weken tijd heb ik zeven dagen gedraaid met Sint en Pieten en dat was een groot feest. Wat hebben we gelachen.

Dit programma wordt ieder jaar met extra veel liefde en zorg gemaakt. De verhaallijnen zijn super spannend voor de jonge kijkers en er zit ook meer dan genoeg in voor alle vaders en moeders. Beroemdheden staan in de rij om mee te mogen doen, al is het maar voor een scene van enkele seconden. De producers, regisseurs, setdressers, de kap en grime, opnameleiders, presentatoren, regieassistenten, belichters, kleedsters, camera- en geluidsmannen, ja zelfs de mensen van de catering gaan tot het gaatje. Ook bij het Sinterklaasjournaal wordt tegenwoordig keihard gewerkt. Er is geen stuiver over, maar het is zo leuk dat er verdacht weinig wordt gemopperd. Dat heeft ook te maken met het feit dat Luisterpiet altijd in de buurt is. De makers willen hun eigen cadeaus natuurlijk niet op het spel zetten.

Precies tijdens de draaiperiode van Het Sinterklaasjournaal barstte de hele discussie los over de vraag of Piet nog van deze tijd is. Tussen twee draaidagen door riep Prem bij DWDD dat Sinterklaas niet bestaat. Voor mij een heel verwarrende opmerking, want ik had de goede man de dag ervoor nog een hand gegeven.

In elk geval zal Het Sinterklaasjournaal dit jaar als vanouds zijn. Alles wat mis kan gaan gaat mis en uiteindelijk komt het toch nog goed. Compleet met Hoofdpiet, Huispiet, Wellespiet, Pietje Precies, Pietje Paniek en ontelbaar veel andere pieten. En Dieuwertje Blok natuurlijk.

Het is helemaal leuk om voor dit programma te werken als je twee kinderen hebt die vol in de doelgroep zitten. Alleen kan ik thuis dus niet vertellen waar ik mee bezig was. Nu nog steeds niet. Art en Imme zullen niet begrijpen dat ik op de pakjesboot heb gefilmd. Dat is lastiger dan ik dacht.

Gisterenavond bijvoorbeeld zette ik Art nog even op de WC. Ondanks het feit dat hij half slapend zijn plas deed, wist hij me wel nog te vertellen dat de staf van Sinterklaas niet is meegekomen met de stoomboot. Dat raakte me enorm. Die kleine man is zo meegezogen in het verhaal dat hij er midden in de nacht nog mee bezig is. Ik voelde me opeens enorm schuldig. Het feit dat we al die kleine kinderen zo voor de gek houden is misschien wel erger dan...

Ach.

Sinterklaas is gewoon goed fout. Het is en blijft een machtig mooi sprookje. Ik ben er in elk geval trots op dat ik weer mocht meewerken aan het Sinterklaasjournaal. Super trots.