Tjidde!

 

Ik ben loyaal en merkentrouw. Als ik ergens tevreden over ben, dan ga ik terug. Liever klant voor het leven dan koopjeshopper. Voor mij is het belangrijker dat ik goed geholpen word, dan dat ik ergens de scherpste prijs voor betaal. Service, meedenken en eerlijk advies staan voor mij altijd voorop. Het is ook fijn als je gewoon even terug kan wanneer iets niet helemaal bevalt. Noem mij ouderwets, maar ik heb meer met een fysieke winkel, dan met internetshoppen. Ik rij graag even om voor dat ene zaakje met die aardige verkoper. En wie goed voor mij zorgt, mag ook best iets verdienen.

Er zijn van die bedrijven en zakelijke contacten waarvan ik direct weet dat ze niet meer zomaar uit mijn leven zullen verdwijnen. Mijn garagehouder is zo iemand. Vanaf de eerste keer dat ik bij hem binnenstapte wist ik dat ik nooit meer voor een grote beurt naar een ander zou gaan. Deze week had ik een rioolontstoppingsfirma over de vloer en nog voor het probleem was verholpen heb ik hun nummer met een uitroepteken in mijn telefoon gezet. Gewoon een goede gast, een eerlijk verhaal, het juiste gereedschap en het was een bedrijf dat net even een stapje harder liep dan de loodgieter die de verstopping twee dagen eerder niet kreeg opgelost. Dan heb je mij in je zak.

Waarom ik dit schrijf? Omdat ik de vorige week een pakketje bij de post vond van Tjidde. 

Tjidde is de man die mij sinds een tijdje bijstaat als ik issues heb met mijn in-ears intercom headset. Zo’n Variphone setje gebruik ik in plaats van de stoere pilotenkoptelefoons die meestal bij de camera’s waarmee ik werk geleverd worden. Ik had al heel lang zo’n ‘oortje’ met een klein microfoonarmpje, zoals scheidsrechters ze ook wel dragen, maar ik had wat technische en praktische gedoetjes met dat ding en de leverancier. 

Tot ik Tjidde leerde kennen. 

Vanaf de eerste tel dat ik aanklopte bij zijn kantoortje in Houten wist ik dat ik nooit meer problemen zou hebben. Wij begrijpen elkaar. Natuurlijk heeft Tjidde service hoog in het vaandel, maar er is meer dan dat. Een klik. Of een soort liefde op het eerste gezicht, maar dan zonder seksuele lading. Binnen de kortste keren zaten wij in een diepgravend gesprek over het leven, over vriendschappen en wat écht telt als het even niet alleen maar rozengeur en maneschijn is.

Ondertussen werden mijn spullen grondig nagekeken, kreeg ik een eerlijk advies -dat niet persé in het voordeel van de verkopende partij was- en besloot ik om desondanks toch tot vervanging over te gaan. Gehoorbescherming is belangrijk en ik gebruik dat setje bijna dagelijks. Het is zo fijn werken met zo’n lichtgewicht headsetje dat ik eigenlijk niet meer zonder kan. Ik heb er inmiddels verloopkabeltjes in alle soorten en maten bij en word echt ongelukkig als het een keer niet werkt op de camera van de dag.

Terug naar Tjidde Smilda. Ik hoef hem niet te vragen wat het kost en ik ga al helemaal niet uitzoeken of het ergens anders goedkoper is. Het is iemand de ik blind kan vertrouwen op zijn blauwe ogen. Hij is altijd redelijk, doet er iets extra bij als het kan en de goede man moet er ook van leven. Waarom zou ik iemand uitknijpen als ik er zelf ook een bloedhekel aan heb wanneer ze dat bij mij doen?

En dan het pakketje bij de post…

Er zat een klein clipje aan mijn headsetje, waarmee je het draadje aan je kraag vast kan zetten. Dat ding ging stuk en dit bleek in de praktijk best onhandig. Dus was ik op zoek naar een nieuw clipje. Na een kort mailtje stuurde Tjidde per omgaande post een nieuwe toe. Gratis en voor niets. Alleen bleek dat type niet aan mijn kabeltje te passen. Geen probleem, ik kreeg van Tjidde een nieuwe en daarmee was mijn vraag beantwoord en het euvel verholpen. Alleen niet voor Tjidde. Ook dit onderdeel was in zijn ogen niet ideaal. Bij mijn volgende bezoek vertelde hij me dat iemand een nog beter clipje had, maar dat hij niet precies wist waar dat vandaan kwam. Hij stuurde me later nog een foto. Ik zei dat ik die oplossing ook heel mooi vond, maar dat ik al blij was. En toen kreeg ik deze week dus ongevraagd post. Met een nieuw, beter en mooier clipje. Zomaar!

Het stelt misschien niet zo veel voor, maar ik word hier extreem blij van. Omdat het uit een goed hart komt en omdat hij daar ongevraagd moeite voor heeft gedaan. Het geeft aan dat hij precies begrijpt hoe belangrijk die headset voor mij is en hoe zuinig ik er op ben. Hij geeft mij het gevoel dat ik een speciale klant ben en ik ben daar gevoelig voor.

Ik kan al mijn collega’s zo’n Variphone headset van harte aanbevelen. Het is misschien even wennen en soms wat gerommel met instellingen, maar het is al snel veel fijner dan de headsets die standaard bij de camera’s geleverd worden. Los nog van de hygiëne, want fris is het natuurlijk niet om doppen op je oor te zetten waar gisteren nog een collega vrolijk in stond te zweten en die vervolgens zonder poetsen in een kist zijn gepropt. Maar ik kan vooral iedereen een bezoekje aan Tjidde aanraden. Ook voor in-ears of gehoorbescherming. Hij is wat mij betreft hét adres voor communicatievraagstukken.

lapzwans

Eigenlijk kan hij niks. Hij is onhandig, langzaam en chaotisch. Op enige kennis van zaken hebben we hem nog nooit kunnen betrappen. Toch is hij er vaak bij, Joeri Lou Baker. Het is vooral een aardige jongen en waarschijnlijk is hij niet al te duur. Blijkbaar vinden ze dat je hem er goed bij kan hebben, ook al loopt hij iedereen in de weg met zijn flierefluiten en gelanterfant.

Joeri Lou wordt ingehuurd als manus van alles. Als knechtje en de Zwarte Piet van de productie. Je moet toch iemand hebben die je de schuld kan geven als het mis gaat. Joeri heeft een dikke huid en is buigzaam. Die waait met elke wind mee. Als riet in de polder.

Ik heb heel lang gedacht dat hij de stagiair was, maar zo lang loopt niemand stage. Er is bovendien geen enkele opleiding die een knul als Joeri zou durven onderbrengen bij een gerenommeerd bedrijf.

Niet dat hij lui is. Het is zeker geen nietsnut. Geen lamzak, pannenlikker, slampamper, of klaploper. Nee, Joeri is gewoon een beetje een kluns. Het is een dromer. Iemand die net wat langer na moet denken voor hij een oplossing heeft gevonden. De beste oplossing is het nooit, maar het is wel vaak origineel. Dat je het zo kan bedenken is ook een kunst. Noem het creatief. Out of the box.

In eerste instantie zie je het niet, maar hij is gewoon niet helemaal gelukt. Dat weet hij zelf ook. Het leuke van Joeri Lou is dat hij zelf ook heel hard kan lachen om zijn eigen onnozelheid. Op die manier maakt hij, zonder het zelf precies te weten, veel mensen blij. Een dag met Joeri zonder lachen is als seks met Doutzen zonder klaarkomen.

Ik ben dol op hem. Als hij op het lijstje staat, ben ik bij voorbaat vrolijk. Misschien wel omdat Joeri en ik een beetje op elkaar lijken. We horen allebei niet helemaal thuis in het snelle wereldje waarin we verzeild geraakt zijn. Wij moeten het hebben van onze praatjes en vooral van ons lieve karakter, niet van skills of kwaliteiten. Dat de mensen het ons gunnen uit medelijden weten we ook wel, maar dat vinden we helemaal niet zo erg. Van iets als een groot ego hebben wij geen last. Nou, ik nog wel een beetje, maar Joeri Lou Baker totaal niet. Heerlijk is dat!

Dus Joeri Lou, laat ze maar lachen. Blijf vooral jezelf. Liever een leven lang klungelen met plezier, dan heel wat kunnen in een kwartier.

wordt het zo'n dag?

Ad Hoc is onderweg naar Heerenveen. Gisteren aan het eind van de middag belden ze of hij toevallig nog beschikbaar was en warempel kwam het een keer goed uit. Vaak is Ad te druk voor last-minute boekingen, maar soms valt iets uit of is hij bereid om een extra dag mee te pikken. De opdrachtgever uit de brand helpen, was zijn motivatie dit keer. Het zou gaan om een kort en simpel klusje. Zonder geluid; mét twee zenders. Dat laatste is jargon voor alles in je eentje.
Nog tien minuten rijden. De verslaggever aan de lijn. Ze nemen door wat er moet gebeuren. Het lijkt niet veel, maar dit is wel een essentiële scene voor een reportage. Een hoofdpersoon zal een belangrijk telefoontje krijgen. Het kan zomaar een emotioneel gesprek worden. De persoon aan de andere kant van de lijn heeft weinig tijd. Dat is alle informatie vooraf. Tot zo!
Twee tellen later gaat de telefoon opnieuw over. In zijn display ziet Ad dat het wederom de verslaggever is. Of hij wel disks heeft meegenomen? Ad Hoc krijgt een hartverzakking. De verslaggever is niet meer op de zaak geweest, heeft geen schijven bij zich, maar het facilitair bedrijf geeft toch sowieso altijd een doosje mee. Niet?
Normaal gesproken heeft Ad standaard minimaal vijf verse disks bij zich. Goed voor minimaal 200 minuten opname. En anders zit er altijd nog een disk voor nood in zijn rugzak…
Maar nu niet.
Hij was er van overtuigd dat de klant voor disks zou zorgen. Eerlijkheid gebied hem te zeggen dat hij ook niet goed heeft nagedacht tijdens het inpakken van de spullen. Te druk met die twee zenders, wellicht. En de schijven stonden ook niet klaar. Een combinatie van factoren. Iedereen kan naar iedereen wijzen, maar dat lost niks op. Het is gewoon ongelofelijk stom. Ad had…
Wat nu?
Twee minuten later belt de verslaggever terug. Hij heeft toch nog twee schijven gevonden in de kofferbak van zijn Golfje. Paniek voor niks. Ad’s hartslag en bloeddruk dalen.
Als volleerd pakezel staat hij een paar minuten later in de lift van een galerijflat. Zijn opdrachtgever is al naar boven. Ad Hoc laat zich niet kennen en sleept de camera, het statief, de ledlamp, het daarbij behorende statiefje en de tas met lens, accu’s en zenders in een keer mee naar de kleine woning op de vierde verdieping.
Of hij iets te drinken lust, vraagt de vriendelijke mevrouw met een Fries accent. Nou, liever even niet. Eerst maar eens het licht opstellen, de camera op zijn plek zetten, de schijf er in stoppen en het geluid in orde maken. Alles is in alle vroegte bij de uitgifte getest, maar het werken met zenders is geen alledaagse bezigheid voor Ad. Hij moet zich nu even concentreren.
De telefoon gaat. Ad start de camera en propt de dopjes van een oud walkmankoptelefoontje, dat hij onder uit zijn rugzak heeft opgedoken, in zijn oren. Het geluid klinkt vreselijk. De zenders lijken overstuurd. Een microfoontje zit op het vest van de Friese mevrouw, de ander is aan de speaker van de hoorn geplakt. Verschrikt kijkt de cameraman op de metertjes van het geluid. Die komen niet in het rood. Alles staat op handbediening, geen automaat. Zou het aan de koptelefoon liggen? Hij heeft spijt dat hij geen beter exemplaar heeft meegenomen. Zo kan hij de kwaliteit niet bewaken.
Twijfel slaat toe. De vrouw is verkouden. Of zit het toch in de opname? Stoppen is geen optie. Vooral niet, omdat Ad geen idee heeft waar hij het moet zoeken. Zoveel routine met geluid heeft hij niet. Als het werkt is het goed. Als het niet werkt blijkt zijn kennis van zaken beperkt. Hij is ook cameraman, geen geluidstechnicus…
Het gesprek staat er op. Inhoudelijk is het goed gegaan. De verslaggever wil snel nog een paar vragen stellen. Tijdens het ‘quoten’ wordt het hele telefoongesprek nog eens opnieuw gedaan, maar nu in de voltooid verleden tijd. Dat is handig voor de montage. Nog steeds is Ad voornamelijk bezig met zijn zorgen over de geluidskwaliteit.
Als het bijna klaar is heeft hij eindelijk even de tijd om het rustig terug te luisteren. Het klinkt echt beroerd. Dit is niet goed. Hij checkt de settings op het zendertje. Verwisselt kanaal 1 en 2. Controleert alle schakelaars op de camera nog eens. En dan… tot slot… ontdekt hij onder op de ontvanger twee piepkleine rode switches, waarmee je kan kiezen tussen line- en microfoonniveau. Die staan verkeerd.
Nu weet hij het zeker.
Hij heeft het verprutst.
Eerlijk biecht hij op wat er is gebeurt. De verslaggever wil het oplossen in de montage. Ad zegt dat het over moet. Dat kan niet. Het moet. De hoofdpersoon heeft medelijden met de cameraman en is tot alles toe bereid. De verslaggever belt uiteindelijk toch maar met deskundige en die is gelukkig bereid om nog een keer uit zijn vergadering te komen.
Het gesprek wordt een toneelstukje. De Friese mevrouw speelt het  geloofwaardig. Ze verdient een Oscar, in de ogen van de cameraman. Ad is van mening dat het ook inhoudelijk beter is. De kijker zal er in ieder geval niks van merken.
Opgelucht sleept de cameraman niet veel later zijn materiaal terug naar de auto. Twee jaar ouder in anderhalf uur. Dat wel.

saving private rein

Ken je dat? Dat je slecht slaapt als je extreem vroeg op moet. Dat je ruim voor de wekker wakker bent, uit angst dat je hem uit zal slaan en verder slaapt. Ik heb daar last van en helaas de afgelopen weken net iets te vaak. Dan slaap ik onrustig, lig ik maar wat te woelen en kijk ik om de tien minuten op de wekker.

Zo ook in de nacht van vrijdag op zaterdag. De wekker stond op 05.30 uur.

Nog voor het licht werd stond ik op het strand van Scheveningen, waar ze die ochtend zouden herdenken dat het 200 jaar geleden is dat Prins Willem Frederik na een verblijf van jaren in Engeland weer terug kwam naar Nederland. Een spektakelstuk met meer dan 400 figuranten zou worden opgevoerd en ik was een van de cameramensen die dit in beeld mochten brengen voor de rechtstreekse uitzending bij de NOS. Ik had een speciale rol. Ik was namelijk de cameraman die met een draadloze camera mee mocht in een bootje.

De branding was hevig en het werd me direct afgeraden om in een landingsvaartuig of een RHIB van de Koninklijke Marine te stappen. Te gevaarlijk. Maar wij van de televisie zijn geen mietjes. Bovendien had de regisseur deze shots nodig. We kennen immers allemaal de films over D-Day en de landing in Normandië. Dit zou onze Nederlandse variant worden. Hier hadden we al weken naar uitgekeken. Ik zelf was op alles voorbereid. Ik had me niet bang laten maken door collega's die de dag ervoor, tijdens het opbouwen, gebeld hadden met angstaanjagende verhalen.

Nadat ik de D-Cam had ingepakt werd ik naar de haven van Scheveningen gebracht. Daar lag het landingsvaartuig al klaar. Precies zo'n boot als we kennen uit oorlogsfilms met aan boord een paar steng kijkende mariniers. Ik was duidelijk de enige die er zin in had.

Na wat instructies voeren we de haven uit. Op volle zee ging het schip nogal tekeer. Ik kon me amper vasthouden. Met veel pijn en moeite kon ik de camera bij me houden. Via een portofoon hoorde ik de regisseur schreeuwen. Ik moest mijn shot recht houden. De andere boot in beeld nemen.

Naast ons voer een roeiboot met daarop Huub Stapel, verkleed als prins. Dat bootje leek heel gemakkelijk door de branding te komen. Wij hadden het veel zwaarder. Met grote klappen sloegen we op de onstuimige golven. Water spatte op mijn lens. Ik werd een beetje misselijk en probeerde niet alleen geconcentreerd door de zoeker te turen.

Het leek wel uren te duren. We kwamen geen meter verder. Ik botste voortdurend tegen de rand van het schip. Kreeg kramp in de hand waarmee ik me vast probeerde te houden. Opeens stond Bart achter me. Hij greep me stevig vast, waardoor ik heel even een shot kon maken. Het rode lampje in mijn zoeker ging branden. Op dat moment ging de laadklep aan de voorkant van het landingsvaartuig omlaag. Het koude water klotste naar binnen. Ik had in een keer natte voeten. Mijn broek was nat tot aan het kruis.

'LOPEN!' schreeuwde een marinier. Ik struikelde naar voren. Het was alsof ik in de openingsscène van Saving Private Ryan zat. Er werd nog net niet op ons geschoten, maar ook dat scheelde niet veel. Vlak boven ons hing een Cougar helikopter. Ik stond tot aan mijn knieën in de branding. Met de camera op mijn schouder probeerde ik een shot te maken, maar ik moest ook snel naar voren lopen. De regisseur was duidelijk teleurgesteld. Ontevreden. Voor ik zelf echt boos kon worden werd ik van achteren gegrepen door een hoge golf. De kracht van het water duwde me voorover. Met camera en al viel ik in de zoute zee. Alle techniek die ik bij me droeg was in een klap afgeschreven.

En toen piepte de wekker. 05.30 uur. Hoogste tijd om op te staan. Nat van zweet stapte ik uit bed. Mijn bovenlip proefde zout. Ik was al doodmoe voor de dag begon.

In Scheveningen bleek dat een boot inderdaad te gevaarlijk was. Het werd een positie op het strand. Erger dan natte voeten werd het niet.

Sil de strandcameraman...

finding memo

Ik liep laatst langs het bureau van een producent. Bovenop een stapel papieren lag een A4tje met, door een grote rode stempel gedrukt, de letters 'STRIKT VERTROUWELIJK'. Dat trok mijn aandacht. Ik was even alleen in het kantoor en kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen.

Het bleek te gaan om een overzicht met programma's die de commerciële omroepen vanaf 2013 gaan uitzenden. Zonder nadenken pakte ik mijn mobieltje en maakte een foto van de tekst.   

Ik schaam me diep. Twee weken lang heb ik niet naar het plaatje durven kijken, maar deze kiek wissen wilde ik ook niet. Uiteindelijk kon ik vanmorgen de verleiding niet langer weerstaan.

Stiekem heb ik een opname gemaakt van een buitengewoon fascinerende memo. Zo interessant dat ik besloten heb om de inhoud openbaar te maken. In het publieke belang, zullen we maar zeggen. En als dit mij niet in dank afgenomen wordt, moet ik dat maar voor lief nemen.

Op het papier stond namelijk een kleine greep uit het programma-aanbod dat we de komende jaren op televisie kunnen verwachten:

NET5 komt met het door Libresse gesponsorde meisjesprogramma 'Over de Rooie', met als subtitel: 'Have a Happy Period'. Hierin ontdekken ongestelde pubermeisjes dat je met het juiste maandverband heel wat avonturen kan beleven. Het programma wordt vermoedelijk gepresenteerd door Britt.

In het nieuwe SBS6 zaterdagavondprogramma 'Wie krijgt de Kinderen?' strijden koppels die in echtscheiding liggen om de kinderen. Teamcaptains zijn de ervaringsdeskundigen Patty Brard en Connie Breukhoven.

Het wordt een groots studioprogramma met Battles en publiek dat kan stemmen. De ex factor. Wie wint krijgt de kinderen. Succes gegarandeerd, want Beau van Erven Dorens gaat de Echte Scheidingshow presenteren.  

'Van Heroïnehoer tot hofdame' stond ook op de lijst, maar lijkt nog niet helemaal uitgewerkt.

Deze formats lijken op papier wellicht ietwat controversieel, maar er stond duidelijk bij dat het allemaal heel integer gemaakt zal worden.

De leukste verrassing vond ik persoonlijk het dinsdagavondprogramma 'De Grote Sprong!' In dit nieuwe RTL programma gaat Natascha Froger, Wendy van Dijk of Leontien Borsato op pad met mensen die het leven moe zijn.

Je zou kunnen denken dat de hoofdpersonen in zo'n programma dodelijk saai zijn, maar neem van mij aan dat ze voor elke commercialbreak een cliffhanger in petto hebben.

Alle kandidaten zijn opgegeven door familie en vrienden. Het schijnt dat de meeste al beschikken over cameraervaring, omdat ze eerder in programma's als 'Help mijn man is klusser' of 'Mijn leven in puin' hebben opgetreden.

Zo'n eigentijds programma valt of staat natuurlijk bij de manier waarop je het maakt. Een verkeerde benadering kan killing zijn. Dan wordt het een strop voor de producent.

Probleem is dat je niet van alle kandidaten teveel mag verwachten. Een enkeling kan overspannen reageren. Het is de vraag of ze de druk aankunnen. In principe sporen ze niet. Ze kunnen in de stress schieten.

Er is elke keer weer genoeg drama om een aflevering aan op te hangen. De pilot is inmiddels opgenomen, alleen voor de laatste scene wacht de producent nog op toestemming van de NS.

Als ik het goed gelezen heb wordt dit hoogstaande programma straks gesponsord door het Hilton, maar knoop me er niet aan op.

#FWMTTRBRB'11

Lang dacht ik louter gelukkig te kunnen zijn als cameraman, maar onlangs heb ik op verzoek van mijn mental coach een spiegelmoment gehad en ik realiseerde me dat er meer te halen is in dit leven. Meer passie, nog meer inspiratie en vooral meer financiële middelen. Laten we zeggen dat ik het licht gezien heb.

Als je uit gaat van je innerlijke drijfveren, als je het individu in jezelf los laat en op zoek gaat naar een stukje zingeving dan lukt het al vrij snel om jezelf te herverbinden met wat werkelijk belangrijk is.

Sindsdien ben ik on a social mission. Ik ga de communicatiewereld veroveren en me tegelijkertijd bezig houden met een stukje management consultancy. Daarbij richt ik me ook op duurzaamheid. Duurzaamheid is een speerpunt. Groene dialogen opstarten en creating social enterprises die gebaseerd zijn op passion en inspiration. 'Being meaningful' is de titel van het concept dat ik ga uitrollen in het bedrijfsleven. Ik vind het zelf een heerlijk helder verhaal.

Er komt een boek, een magazine, mijn mensen bouwen aan de website, zijn in gesprek met BNR en RTL Z. We zetten een community op met behulp van Facebook, Linkedin en Twitter. Iets met crowdsourcing. Wellicht komt er in de toekomst een geheel eigen app voor ambitieuze ondernemers die open staan voor onze missie, waarbij profit en essentie elkaar hand in hand voortstuwen naar ongekende hoogte.

Denk aan het verhaal van de waterdruppel: Met èèn enkele waterdruppel kan je niets of bijna niets in beweging zetten, maar als je er een paar biljoen neemt heb je een meer of zelfs een zee. Dan opeens is er sprake van waterkracht. En zo moet je het zien.

Om het format in de markt te zetten organiseer ik nog dit jaar met een paar nieuwe partners het event ‘#FWMTTRBRB’. We huren een oud fabriekspand en bouwen dit om tot een hippe loungebar. Veel grootbeeldschermen, vormgeving en design. Vervolgens nodigen we al onze contacten en connecties uit. Vooral vrouwen. Zij mogen allemaal een follower meenemen. Gratis en voor niets. Vervolgens zetten we nog wat tickets weg via de Adformatie en met behulp van een paar snelle Twitter-acties en we proberen er een paar te verkopen voor de volle mep. Kaartjes voor #FWMTTRBRB kosten officieel € 500,- per stuk. Dat doen we vooral om gasten het gevoel te geven dat ze iets van waarde krijgen.

#FWMTTRBRB 2011 is een initiatief van onafhankelijk adviesbureau JR72 Communications and Relations, Powered by Reinonline en in samenwerking met het eerder genoemde Being Meaningful.

Dit is onze hub naar de wereld. Tijdens een open dialoog zullen een aantal sprekers het publiek aan het denken zetten. Een van die sprekers, dat ben ik uiteraard zelf. Ook mijn partner krijgt een kwartier. Zo kunnen we ons verhaal uiteen zetten en (niet onbelangrijk) onszelf positioneren als de nieuwe goeroes van de green creating movement. Being Meaningful zal zeker aangeprezen worden, maar dat doen we op subtiele wijze. We willen al die managers, communicatietypjes en andere trendy boys en girls het gevoel geven dat we ze iets meer mee geven dan alleen een commercial van onze eigen filosofie. Maar dat is er eigenlijk niet. Om heel eerlijk te zijn is er niks. Gebakken lucht, maar dat klinkt een stuk minder sjiek dan #FWMTTRBRB11.

Of ik gedronken heb? Nee, joh... Nou ja, een beetje. Louter champagne. Ik was deze week namelijk bij het #FG3 event en dat heeft mij zo geïnspireerd!

En waar #FWMTTRBRB11 voor staat? Simpel, voor ‘Fly With Me To The RainBow RainBow 2011’, maar dat moet je niemand zeggen hoor.

de dwaas

Hij heeft het zelf waarschijnlijk niet in de gaten, maar de meningen over de newsy eindredacteur zijn niet verdeeld. Een verslaggever heeft het achter zijn rug standaard over ‘de dwaas’, anderen noemen hem ‘een levensgevaarlijke gek’. Verschillende redacteuren hebben het over ‘ons ratje’ en dan gaat het niet alleen over zijn onverzorgde uiterlijk of het eeuwige spijkerjasje dat nog nooit een wasmachine van binnen heeft gezien.
Maar niemand durft hem recht in het gezicht te vertellen dat hij niet spoort. Het heeft waarschijnlijk alles te maken met een overkill aan tijdelijke contracten op de redactie, vriendjespolitiek in de top of het risico dat je wordt overgeplaatst naar een amusementsprogramma. En ik ga het ook niet doen. Als freelance cameraman moet je goed uitkijken. De minst capabele personen kom je later, altijd op een nog hogere post, weer tegen.

Deze man ook. Hij heeft carrière gemaakt in Omroepland zonder zelf ooit één filmpje te maken. Oorspronkelijk was hij onderwijzer, later bureauredacteur bij de radio en op ongelofelijke wijze is hij gepromoveerd tot eindredacteur bij een nieuwsprogramma op tv. Tegenwoordig staat er ‘chef’ of ‘hoofd’ op het visitekaartje van onze draaiboekhouder. Lange leve de ellebogen, het oud Hollandse kontkruipen en uiteraard keihard naar boven likken en naar beneden trappen. Ondertussen niet te beroerd zijn om hier en daar een verslaggeefster in tranen over de redactie te laten lopen of om alle talent uit de creatievelingen te knijpen met het nodige cynisme.

Het ergste vind ik echter zijn hijgerigheid. Paniek zaaien en rellerigheid is anno 2011 de norm, dankzij types als ‘de dwaas’. Een paar jaar geleden keken we nog neer op Hart van Nederland, maar inmiddels maakt het niet meer uit of je voor SBS6 op pad gaat of voor de EO, de NOS, RTL, de VARA of een regionale omroep. Ze hebben allemaal last van kijkcijferdruk en een ongeremde scoringsdrift.

De eindredacteur krijgt pas een harde plasser als hij iets ‘op de agenda’ heeft gezet, wat inhoudt dat ‘kamervragen’ zo’n beetje het hoogst haalbare is. Als je die in zicht hebt mag je over lijken gaan. Maar ook als de rubriek genoemd zal worden in andere programma’s, of geciteerd in een krant, is dat zo waardevol dat je hoor- en wederhoor, integriteit en ethische normen overboord mag zetten. Het tempo waarin geproduceerd moet worden om de concurrentie voor te blijven is belangrijker dan zorgvuldigheid en betrouwbaarheid. Al doet onze ‘levensgevaarlijke gek’ dit natuurlijk standaard af als ‘flauwekul!’

Die eindredacteur weet het sowieso allemaal beter. Dus begin niet over het feit dat de meeste onderwerpen uit de krant geplukt worden, zijn redactie telkens dezelfde deskundigen belt en dat het gek is om al te bepalen hoe lang een item mag worden voor er één shot gedraaid is.

‘Als wij het niet doen, doet een ander het wel!’, is zijn middle name. ‘Later kunnen we misschien de andere kant van de zaak belichten...’, is elke dag zijn motto van de dag en het ergste stokpaardje is natuurlijk: ‘De kijker wil het zien, dus wie zijn wij...’

De dwaas jut zijn troepen steeds weer op om mensen over de streep te trekken in het belang van de persvrijheid, de vrijheid van meningsuiting of anders in het belang van eventuele toekomstige slachtoffers. ‘Als wij het op de agenda zetten, gebeurt er tenminste eindelijk wat.’

En zo heb ik redacteuren onder zijn leiding de meest verschrikkelijke dingen horen zeggen tegen mensen die hun verhaal echt beter niet op televisie konden vertellen. ‘Je kunt ons vertrouwen...’ of ‘Wat heb je nog te verliezen?’ en de mooiste quote in dit rijtje is met superstip: ‘Je bent toch al bang!’

En als het dan eindelijk gelukt is, dan vindt de eindredacteur het niet nodig om mensen echt onherkenbaar te maken. Zo is hij fel tegenstander van stemvervorming, omdat een interview dan zo slecht te verstaan is...

Lange tijd heb ik me afgevraagd waarom die eindredacteur niet te vinden was op Hyves, LinkedIn of Facebook. Ik dacht even dat hij helemaal geen vrienden had, maar inmiddels weet ik beter. Meneer snapt namelijk als geen ander hoe er door al zijn collega’s gezocht wordt als er een keer iets gruwelijks met je gebeurt.


(Dit verhaal is een samenraapsel van ervaringen uit de afgelopen 17 jaar. Alle mogelijke gelijkenissen berusten op louter toeval. Wie zich aangesproken voelt moet zich even achter de oren krabben, maar hoeft niet te denken dat het over hem of haar gaat. Helemaal niet! Ik heb het geschreven zonder een specifiek geval in gedachten. Geloof ik.)

astronautzen kroes

Trouwe lezers van deze weblog vragen zich wellicht af waar ik de afgelopen week heb uitgehangen en waarom ik hier geen nieuwe berichten heb achtergelaten. Ik geef gelijk toe dat het niks voor mij is om zo lang niets van me te laten horen, maar de afgelopen dagen kon het niet anders. Ik was druk met bepaalde zaken. Misschien moet ik het even toelichten, al wil ik wel vragen of jullie niet te hard zullen oordelen. Wat ik gedaan heb is niet helemaal illegaal, maar op het randje. Zeker stout, niet netjes, maar wel leuk. Noem het gerust een boevenstreek.

Ik las de vorige week een nieuwsbericht over de plannen van Michiel Mol en consorten om vanaf 2014 ruimtereisjes te gaan verkopen. Je kan dan voor het luttele bedrag van €60.000- met een speciaal vliegtuig, gedurende een half uurtje, van de Antillen naar het heelal en terug. Space Experience Curacao heet het en voor de broodnodige publiciteit hebben ze bedacht dat Armin van Buren en Doutzen Kroes als eersten een gratis ritje mogen maken. Een goed idee, dat mij op een nog beter idee bracht.

Ik heb direct contact opgenomen met Doutzen en -voordat iemand anders het kon doen- me uitgegeven als chef Astronautenzaken, manager Spacetrainingen en hoofd Ruimte van SXC. Vrij snel had ik het blonde Friese model overtuigd van het nut van een intakegesprek en het leek mij wenselijk om daar gelijk een eerste trainingsweek aan te koppelen. Zoals echte ruimtevaarders betaamd hebben we er geen gras over laten groeien. Zodoende was ik deze week met een goede vriend en het machtig mooie Friezinnetje op Texel.

De eerste avond hebben we lang zitten praten. Voor de grap hebben we haar een Spoetnik aangeboden. Mijn vriend likte aan een Apollo en ikzelf had uiteraard een raketje. Of twee.

De volgende morgen vroeg begon voor Doutzen Kroes de spacetraining met een stevige ruimtewandeling op het strand. We hebben een middag koprollen geoefend, zodat ze straks in gewichtloze toestand mooie salto's kan maken. Op dag twee hebben we alle noodscenario's doorgenomen. Zo moest ons astronautje razendsnel haar pak kunnen uittrekken en ook hebben we getraind hoe ze het mooist kan aanspoelen mocht er iets mis gaan bij de landing. Uiteraard droeg ze daarbij haar witte ruimtevaart T-shirt.

Doutzen was dolenthousiast over de training en zeer bereidwillig. Ze vond het een bijzondere ervaring, al weet ik niet zeker of ze het zei omdat ze zo graag een ruimtereis wil maken en dacht dat wij dat konden regelen of omdat ze het echt meende.

Op haar eigen verzoek hebben we elke avond naar de sterren gekeken. Eerst RTL Boulevard en daarna nog Shownieuws. Met mijn kale hoofd als schaalmodel hebben we ook besproken hoe een maanlanding er uit ziet.

Elke oefening begon met in het engels van tien naar nul tellen. Het grapje 'Den Helder we have a problem!' begreep ze niet direct, maar toen mijn vriend en ik het op de derde avond hadden over 'a small step voor Doutzen' en 'a giant leap voor ons' moest ze toch even achter haar wonderschone oortjes krabben.

Ik vermoed dat ze ons daarna door had, maar ze speelde het spel de laatste dagen zonder morren mee. Het werd een topweek met louter hoogtepunten. Ik zal het mijn leven niet vergeten hoe ze, als ware het in slow motion, met grote sprongen over het strand huppelde. Haar poezelige voetsporen in het zand achter latend.

Wel heb ik er spijt van dat we er geen opnamen van gemaakt hebben, want hier schuilt natuurlijk een prachtig realityprogramma in of op zijn minst een hilarische aflevering van Bananasplit. Astronautzen Kroes.

En nu zult u zich afvragen wat mijn Lieve Lief er van vindt dat ik een week met Doutzen op vakantie ben geweest. Nou, dat is simpel en het tevens leuke van deze actie. Ik kon alles eerlijk en tot in detail opbiechten, want mijn vrouw gelooft het toch niet.

zaken

Utrecht. De accountmanager en de producent hadden afgesproken om samen een vorkje te prikken. Hun leasebakken parkeerden ze achter De Jonge Haan. Natuurlijk mocht er een goede fles wijn geserveerd worden. Ook voor-, hoofd- en nagerecht gingen op kosten van het facilitaire bedrijf, maar feitelijk was het een sigaar uit eigen doos, dat wist de producent ook wel. Zij had zich op haar beurt voorgenomen om tijdens deze bespreking meer dan het vijfvoudige van dit etensbonnetje te besparen.
De iPhones op stil of tril, zonnebrillen in het haar.
Die twee kenden elkaar al jaren, waren uit hetzelfde hout gesneden (spaanplaat), maar hadden niets met elkaar. De producente voelde in ieder geval zeker niets voor de accountmanager. Hier werd een potje ‘doen-alsof’ gespeeld. Een groot aantal draaidagen en een stukje prestige stonden op het spel.
De soep werd niet heet gegeten. Nu hadden ze nog gesprekstof. Koetjes en kalfjes. Het uitwisselen van Omroepland-weetjes. Een beetje roddel en achterklap, maar in deze kringen geldt dat als je iets geeft je ook iets terug krijgt. Wellicht nuttige informatie.
Het was zaak om de offerte zo lang mogelijk onbesproken te laten. Beide partijen wilden er niet voor de koffie over beginnen, maar uiteindelijk was het zakendoen onvermijdelijk. Nog een Grappa dan maar.
Er moest iets van de prijs af. Dat wisten ze allebei. Alleen hield de accountmanager vol dat er geen marge meer was en de producent piepte over haar budget. Buiten op het parkeerterrein glommen de Range Rover en de Audi. De notebooks kwamen op tafel. Het Hilfiger shirt werd nog eens recht getrokken. Zij speelde met haar Ray Ban. Allemaal show.
Het uitkleden van de camerasets waarmee gewerkt zou worden bleek de enig overgebleven optie om nog iets te besparen. De offerte was immers al zeer scherp; dit waren onder-de-bodemprijzen. Maar wellicht was het mogelijk om deze klus te draaien met maar één in plaats van twee audiozenders. Geen lichtset, geen compendium met filters, geen afkijkmonitoren en louter een groothoeklens in elke set.
Het klonk de producent (die technisch weinig tot geen verstand van zaken had, maar deed alsof) als muziek in de oren. Geen overuren leek haar ook een prima deal.
De accountmanager lachte in zijn vuistje. Nu was het alleen nog een kwestie van ‘slim omschrijven’ en had hij de deal ‘in the pocket’. Met een beetje mazzel zouden ze tijdens het draaien toch nog tot de conclusie komen dat er extra’s nodig waren en dan kon hij die voor de hoofdprijs wegzetten. Het eventuele gezeur achteraf zou dan voor de administratie, planning of mensen van de uitgifte zijn. Alle praktische problemen moesten de camera- en geluidsmensen maar oplossen, daar kon hij zich nu niet druk over maken.
Zij was ervaren genoeg om te weten dat ze nog in haar nek geslagen zou worden, maar nam zich voor dit spel keihard te gaan spelen. Het volgend seizoen kon ze altijd weer een ander facilitair bedrijf voor dit karretje spannen. In de begroting was ruimte ontstaan dankzij dit etentje. Als ze die wist te behouden kon ze aan het eind van de rit punten scoren bij haar baas en wellicht het volgend seizoen een nog grotere productie op haar CV bijschrijven. Dat was haar veel waard. Ook een paar maanden vechten met die mannetjes van een facilitaire bedrijf.
Bij de uitgang bleef het eerst formeel en zakelijk, maar aangekomen bij Range Rover en Audi gaf onze producente de accountmanager een ‘spontane’ zoen. Die was even uit het veld geslagen, maar dacht op dat moment aan andere zaken dan aan bijbelverhalen.