Tjidde!

 

Ik ben loyaal en merkentrouw. Als ik ergens tevreden over ben, dan ga ik terug. Liever klant voor het leven dan koopjeshopper. Voor mij is het belangrijker dat ik goed geholpen word, dan dat ik ergens de scherpste prijs voor betaal. Service, meedenken en eerlijk advies staan voor mij altijd voorop. Het is ook fijn als je gewoon even terug kan wanneer iets niet helemaal bevalt. Noem mij ouderwets, maar ik heb meer met een fysieke winkel, dan met internetshoppen. Ik rij graag even om voor dat ene zaakje met die aardige verkoper. En wie goed voor mij zorgt, mag ook best iets verdienen.

Er zijn van die bedrijven en zakelijke contacten waarvan ik direct weet dat ze niet meer zomaar uit mijn leven zullen verdwijnen. Mijn garagehouder is zo iemand. Vanaf de eerste keer dat ik bij hem binnenstapte wist ik dat ik nooit meer voor een grote beurt naar een ander zou gaan. Deze week had ik een rioolontstoppingsfirma over de vloer en nog voor het probleem was verholpen heb ik hun nummer met een uitroepteken in mijn telefoon gezet. Gewoon een goede gast, een eerlijk verhaal, het juiste gereedschap en het was een bedrijf dat net even een stapje harder liep dan de loodgieter die de verstopping twee dagen eerder niet kreeg opgelost. Dan heb je mij in je zak.

Waarom ik dit schrijf? Omdat ik de vorige week een pakketje bij de post vond van Tjidde. 

Tjidde is de man die mij sinds een tijdje bijstaat als ik issues heb met mijn in-ears intercom headset. Zo’n Variphone setje gebruik ik in plaats van de stoere pilotenkoptelefoons die meestal bij de camera’s waarmee ik werk geleverd worden. Ik had al heel lang zo’n ‘oortje’ met een klein microfoonarmpje, zoals scheidsrechters ze ook wel dragen, maar ik had wat technische en praktische gedoetjes met dat ding en de leverancier. 

Tot ik Tjidde leerde kennen. 

Vanaf de eerste tel dat ik aanklopte bij zijn kantoortje in Houten wist ik dat ik nooit meer problemen zou hebben. Wij begrijpen elkaar. Natuurlijk heeft Tjidde service hoog in het vaandel, maar er is meer dan dat. Een klik. Of een soort liefde op het eerste gezicht, maar dan zonder seksuele lading. Binnen de kortste keren zaten wij in een diepgravend gesprek over het leven, over vriendschappen en wat écht telt als het even niet alleen maar rozengeur en maneschijn is.

Ondertussen werden mijn spullen grondig nagekeken, kreeg ik een eerlijk advies -dat niet persé in het voordeel van de verkopende partij was- en besloot ik om desondanks toch tot vervanging over te gaan. Gehoorbescherming is belangrijk en ik gebruik dat setje bijna dagelijks. Het is zo fijn werken met zo’n lichtgewicht headsetje dat ik eigenlijk niet meer zonder kan. Ik heb er inmiddels verloopkabeltjes in alle soorten en maten bij en word echt ongelukkig als het een keer niet werkt op de camera van de dag.

Terug naar Tjidde Smilda. Ik hoef hem niet te vragen wat het kost en ik ga al helemaal niet uitzoeken of het ergens anders goedkoper is. Het is iemand de ik blind kan vertrouwen op zijn blauwe ogen. Hij is altijd redelijk, doet er iets extra bij als het kan en de goede man moet er ook van leven. Waarom zou ik iemand uitknijpen als ik er zelf ook een bloedhekel aan heb wanneer ze dat bij mij doen?

En dan het pakketje bij de post…

Er zat een klein clipje aan mijn headsetje, waarmee je het draadje aan je kraag vast kan zetten. Dat ding ging stuk en dit bleek in de praktijk best onhandig. Dus was ik op zoek naar een nieuw clipje. Na een kort mailtje stuurde Tjidde per omgaande post een nieuwe toe. Gratis en voor niets. Alleen bleek dat type niet aan mijn kabeltje te passen. Geen probleem, ik kreeg van Tjidde een nieuwe en daarmee was mijn vraag beantwoord en het euvel verholpen. Alleen niet voor Tjidde. Ook dit onderdeel was in zijn ogen niet ideaal. Bij mijn volgende bezoek vertelde hij me dat iemand een nog beter clipje had, maar dat hij niet precies wist waar dat vandaan kwam. Hij stuurde me later nog een foto. Ik zei dat ik die oplossing ook heel mooi vond, maar dat ik al blij was. En toen kreeg ik deze week dus ongevraagd post. Met een nieuw, beter en mooier clipje. Zomaar!

Het stelt misschien niet zo veel voor, maar ik word hier extreem blij van. Omdat het uit een goed hart komt en omdat hij daar ongevraagd moeite voor heeft gedaan. Het geeft aan dat hij precies begrijpt hoe belangrijk die headset voor mij is en hoe zuinig ik er op ben. Hij geeft mij het gevoel dat ik een speciale klant ben en ik ben daar gevoelig voor.

Ik kan al mijn collega’s zo’n Variphone headset van harte aanbevelen. Het is misschien even wennen en soms wat gerommel met instellingen, maar het is al snel veel fijner dan de headsets die standaard bij de camera’s geleverd worden. Los nog van de hygiëne, want fris is het natuurlijk niet om doppen op je oor te zetten waar gisteren nog een collega vrolijk in stond te zweten en die vervolgens zonder poetsen in een kist zijn gepropt. Maar ik kan vooral iedereen een bezoekje aan Tjidde aanraden. Ook voor in-ears of gehoorbescherming. Hij is wat mij betreft hét adres voor communicatievraagstukken.

racebaan

 

Ergens heb ik gelezen dat het wereldwijde aantal kijkers per Formule 1 race ongeveer 88 miljoen is. Naar de Grandprix van Hongarije keken in 2020 zelfs meer dan 103 miljoen mensen. Daar kan ik nu beter even niet aan denken. Het is al spannend genoeg. 

Zandvoort, zondagmiddag. Ik zit op een camerakist in een klein tentje langs de baan. Eet een broodje en drink een blikje cola. Het uitzicht is bocht 9. Voor me staat camera 17. Hiermee ga ik vanmiddag mijn debuut maken als ‘trackcameraman’ bij de Formule 1. Dit mooie apparaat heeft haar hele leven niks anders gezien dan circuits en autosport. De vorige week stond ze nog in de regen van Spa-Francorchamps en over een paar dagen is ze alweer op Monza. Formula One Management is de eigenaar van deze camera en dit weekend ook mijn opdrachtgever. Het is de organisatie achter de Formule 1 en zij produceren hun eigen tv-registraties. Die content verkopen ze aan tv-stations over de hele wereld. Zo kan het dat alle raceverslagen er qua ‘look and feel’ ongeveer hetzelfde uitzien. 

Een grote crew, voornamelijk Engelsen, reist met elkaar de wereld rond om deze sport in beeld te brengen. Dit weekend heeft één Nederlandse cameraman de unieke kans gekregen om mee te draaien in dit fantastische team. 

Eerlijk gezegd maak ik me best een beetje zorgen over deze klus. Het in- en uitzoomen, scherpstellen of het van rechts naar links zwenken, is niet het probleem. Dat is mijn vak. Het hele weekend heb ik kunnen oefenen tijdens vrije trainingen, kwalificatie en de races van Formule 3, de W Series en de Porsche Supercup. De snelheid waarmee de racewagens voorbijkomen is ook te overzien. Het lastige van deze klus zit hem in de communicatie, het anticiperen op wat er gebeurt en dat je razendsnel moet schakelen. Ze willen dat je zoveel mogelijk racewagens volgt, want op ieder moment kan er een crashen. Als iemand voor je neus spint, móét je het hebben. In de uitzending volgen ze specifieke auto’s. Op de momenten waarop die voorbijkomen word je ‘on-air’ geschakeld. Daarom is het belangrijk dat je altijd precies weet bij welke rijder of welk gevecht ze in de uitzending zitten. Zodra die om de hoek komt moet je er in een split-second bovenop zitten. De ene keer close en als ze in een duel zitten juist wat ruimer in het kader. Teammaatjes komen soms vlak na elkaar of er schiet een andere racewagen, die er qua kleurstelling een beetje op lijkt, door je kader. Dan is het killing als je met de verkeerde mee gaat. De regie schakelt van gevecht naar gevecht. Na een aantal ronden en de eerste pitstops rijden alle auto’s door elkaar. Daardoor wordt het best onoverzichtelijk. Gelukkig kunnen ze in de regie met behulp van GPS zien wie waar rijdt. Alle communicatie is echter in het Engels en ook dat gaat soms razendsnel. Concentratie is hier dus het toverwoord.

 

In september 2000 werd mij gevraagd of ik een week later met, Olav Mol en Jack Plooij mee wilde naar de Grandprix van Amerika, op de Indianapolis Motor Speedway. Dat leek mij hartstikke leuk, maar ik wist werkelijk niets van de sport. Ik kende Michael Schumacher en Jos Verstappen, meer niet. Gelukkig vonden de mannen van RTL GP sociale vaardigheden en camera technische skills op dat moment belangrijker dan kennis van autosport. Olav gaf mij een uitgebreide rondleiding in de pitstraat, waarbij ik compleet werd overrompeld door alle details. Later die dag moest ik een shot maken van Jenson Button en kwam ik terug met vier minuten materiaal van Ralf Schumacher. Dat stond ook met koeienletters boven zijn pitbox. Gelukkig konden de heren er om lachen. Vervolgens werd ik voorgesteld aan Rick Winkelman en Frits van Eldik van het tijdschrift RaceReport, die mij een beetje op sleeptouw konden nemen. Volgens hen hoefde ik heus niet elke keer te filmen als Jos Verstappen een rondje ging rijden met zijn Arrows, maar toen ik mijn camera vervolgens op de grond liet staan sloegen opeens de vlammen uit zijn motor.

Het is een klein wonder dat ik daarna nog achtenveertig keer met de heren mee mocht. We vlogen van Melbourne tot aan Sao Paulo, van Barcelona naar Silverstone. Het was altijd een feest om ergens op de wereld in de paddock van de Formule 1 te lopen. Ik filmde vooral interviews en maakte beelden in de pits of in de paddock. Het waren de jaren van Ferrari, Jos Verstappen en Robbert Doornbos. Op zondagmiddag deden we live de gridwalk, maar verder mocht ik nooit langs de baan komen. Dat werd voor mij een bucketlist-dingetje. Zeven jaar lang heb ik ongelofelijk veel plezier de Formule 1 gehad, maar toen werd ik vader en vond ik het belangrijker om meer thuis te zijn. Mijn vijftigste grandprix heb ik net niet gehaald. 

Tot nu. Veertien jaar later.

 

De uitzending is begonnen. Onze ‘worldfeed’ is te zien in alle landen waar ze van autosport houden. Ik maak beelden van een volle tribune. Het is feest op Zandvoort. Oranjevlaggen, oranje capes en oranje rookpluimen. Zojuist kwam Max Verstappen voorbij voor zijn ‘formation lap’. Het rode lampje in mijn zoeker lichtte op. Het publiek ging uit zijn dak. Ik had heel even kippenvel.

 

Mijn dochter ging de vorige week voor het eerst naar de middelbare school. Omdat ze was uitgeloot bij de school van haar eerste keuze, kwam ze terecht in een klas waar ze niemand kende. Dat was super spannend voor mijn lieve kleine meisje. ’s Avonds moest ik me melden in het hotel waar de F1 crew in een coronabubbel zat en voelde ik me ook even een onzekere brugpieper. Alle andere cameramensen kenden elkaar al jaren en iedereen wist precies wat er verwacht werd. Voor mij was alles nieuw. Om eerlijk te zijn maakte ik me al een paar weken druk voor dit moment. Maar deze Engelse crew is een grote familie. Die gasten zijn super vriendelijk, uiterst correct en buitengewoon behulpzaam. Ze gunnen het elkaar en ze gunden het mij. Vanaf de eerste minuut werd ik in het team opgenomen alsof ik er al jaren deel van uitmaakte. Ze vroegen om beurten of ze me nog ergens mee konden helpen, gaven praktische tips en tricks, wensten me ‘good luck’ en ‘lots of fun’. Dat lijkt normaal, maar toch kunnen we daar in Nederland soms nog iets van leren. Positief, uiterst correct en vooral super attent.

 

Tijdens de race moet ik me zo focussen op mijn job, dat ik geen tijd meer heb om na te denken over kijkcijfers, druk of de gevolgen van een misser. Er zijn twee regisseurs die dit programma maken. Eentje is hier in Zandvoort en hij schakelt alle camera’s die langs de baan staan. Dat noemen ze de ‘trackfeed’. In Engeland zit de eindregisseur die de onboard camera’s, de camera’s in de pitlane, de helikopter, de herhalingen en alle graphics toevoegt. Daar maken ze het uiteindelijke programma. In mijn zoeker zie ik natuurlijk het beeld van mijn eigen camera, maar om te weten waar we zijn kan ik ook de ‘trackfeed’ bekijken. Onder een andere knop heb ik het eindproduct, maar daar kom ik amper aan toe. Als ik voor het eerst op mijn ‘return B’ druk om te zien welke rijder op de vierde plek rijdt en om te zien hoeveel ronden we nog moeten, blijkt dat we al in de 62^e ronde zitten. Het is al bijna afgelopen. Ik voel opluchting, omdat het tot nu toe foutloos gaat, maar ook teleurstelling, omdat dit voor mij nog wel even mag duren. Het geeft een enorme kick dat alles, na een weekend hard werken, op zijn plaats valt.

 

Om 16.49 uur wint Max Verstappen de eerste Grandprix van Zandvoort sinds 1985. Ik ben erbij. In zijn uitloopronde word ik nog één keer geschakeld. Dan is het klaar voor camera 17. Het is goed gegaan en ik heb de neiging om net zo uitzinnig te reageren als het oranje legioen op de tribune voor me. Alles valt op zijn plek. Wat een geweldige ervaring. Een van de coolste dingen die ik in mijn lange carrière heb gedaan. Misschien juist wel, omdat ik me er vooraf zo druk over heb gemaakt. 

Een hele dikke groene vink op mijn bucketlist.

 

schoolmusicalvideo.nl

dagboek - ZZP’er in crisistijd 

nr. 31 / dag 81

Mag ik één keer van de gelegenheid gebruik maken om schaamteloos mijn nieuwe handeltje te promoten? Ik heb namelijk bedacht dat het in deze gekke tijd wellicht een goed idee is om schoolmusicals te filmen. Samen met mijn vrienden van Miltenburg AV uit Maarssen heb ik een plan gemaakt om dit op professionele wijze te doen, voor een tarief dat scholen, ouderraden en/of ouders misschien nog net kunnen betalen. 

We bieden een opname aan met vier camera’s, optimaal geluid en ikzelf werp me op als de deskundige regisseur. De registratie die we maken kunnen we streamen op een beveiligd netwerk. Zo zijn ouders, opa’s, oma’s, broertjes, zusjes, ooms en tantes in de gelegenheid op afstand live mee te kijken. Aan het eind van de avond ontvangt iedereen een link waarmee de opname te downloaden is, om deze te bewaren voor de eeuwigheid.

Ik begreep dat veel basisscholen op dit moment worstelen met de vraag in welke vorm ze de eindmusical van groep 8 moeten gieten. Het is op dit moment nog niet helemaal duidelijk hoeveel mensen, straks in de laatste schoolweken, in hun aula’s, buurtcentra of kleine theatertjes mogen komen kijken. En áls er al publiek kan worden toegelaten, dan moeten bezoekers anderhalve meter uit elkaar zitten. Dit betekent weer dat er minder mensen dan gebruikelijk aanwezig kunnen zijn. En er zijn vast opa’s en oma’s die normaal gesproken graag waren komen kijken, maar die dat nu niet aandurven. Daarom is een professionele live-registratie in mijn ogen dé ideale oplossing!

Inmiddels zijn de eerste scholen geïnteresseerd en heb ik een eerste opdracht binnen. Voorlopig richt ik me op de regio Utrecht, maar ik ken veel werkloze ZZP’ers dus als dit echt heel succesvol wordt, dan kan ik altijd collega’s benaderen met de vraag of ze willen helpen. Mijn netwerk bedekt in principe het hele land.

Ik leg de lat hoog. Het is niet mijn stijl om met slechts een cameraatje te komen en een beetje in en uit te zoomen. Het moet er professioneel en strak uitzien. Mensen moeten met plezier een hele musical blijven kijken. Daarom heeft goed geluid ook onze hoogste prioriteit. Dit is misschien wel het moeilijkste aan het registreren van schoolmusicals. De verbinding moet goed zijn en we gaan niet klungelen op YouTube, waar je weer vanaf gegooid wordt als je muziek gebruikt waar wellicht nog rechten op zitten.

Kortom, overal is over nagedacht. Nu is het alleen nog zaak dat alle schoolhoofden, klassenmoeders, groep 8 meesters en juffen of muziekleerkrachten geïnformeerd worden. En daar kan ik jullie hulp goed bij gebruiken. Ik heb een super eenvoudige website gebouwd, die te vinden is onder de noemer: www.schoolmusicalvideo.nl. Je mag ook mijn mailadres doorgeven of mijn telefoonnummer. 

En ik zal zelf een liedje zingen voor iedereen die een concrete opdracht aandraagt. Onder de douche. Maar dat moet je dan wel gewoon van mij aannemen. Is ook beter als we dat niet gaan streamen.

Jan Rein Hettinga

06 – 54.21.86.45

reinzelf@janreinhettinga.nl

anti-promoterreurdemonstratie

Gelukkig mag in ons land iedereen zich druk maken over de dingen die hij of zij belangrijk vindt. Je hebt mensen die zich nog steeds fanatiek verzetten tegen de roetveegpiet, homo’s zijn kwaad op Johan Derksen, dierenvrienden bekommeren zich om de hertjes in de Oostvaardersplassen, Sven Kramer vindt dat we moeten stoppen met de verkiezing van de Sportman van het Jaar en dan heb je nog ‘de gele hesjes’, die zelf ook niet precies weten waar ze voor of tegen zijn. Heerlijk! Ik gun iedereen zijn actie en wens (bijna) iedereen succes in de strijd, maar heb persoonlijk mijn eigen zinloze zorgen. Ik maak me heel boos over de promo’s van de NPO. 

Heb je toevallig de afgelopen maanden nog wel eens met een schuin oog gekeken naar Jeroen Pauw die zijn talkshow aanprijst? Of naar Tom Egberts die vriendelijk vraagt of je na de reclame naar zijn programma wil kijken? Aan het eind van elke promo of teaser knalt namelijk iemand een enorme titel in beeld, die standaard zo is gepositioneerd dat hij áltijd dwars over de belangrijkste delen van het kader heen valt. Vaak zijn dat de gezichten van presentatoren of van de gasten. Het is zo bedacht dat het nooit lekker in het beeld past. Doorgaans slaat die vormgeving als een lul op een drumstel. Ik heb wat foto’s gejat van de Facebookgroep ‘TV Graphic Failures’ waar inmiddels veel televisiemakers hun verdriet en ergernis van zich af lachen. Hier kan je even zien wat ik bedoel.

(lees onder deze foto's verder)

Je moet wel heel weinig gevoel voor beeld of compositie hebben, wil je niet met kromme tenen naar deze promo’s van de NPO kijken. Wie heeft in een dronken bui besloten dat het zo moet? Stevie Wonder? Ik vrees een hele commissie van duurbetaalde chefjes, adviseurs, ingehuurde deskundigen en vormgevers. In ieder geval allemaal mensen die het geen bal kan schelen wat het achterliggende shot is en met hoeveel zorg cameramensen, beeldtechnici en belichters dit hebben gemaakt. Flats! Maar het is wel een duidelijke standaard en goed voor de herkenbaarheid.

Zo worden we dus elke avond opnieuw getrakteerd op de meest pijnlijke beeldvervuiling. Ik heb al close-ups voorbij zien komen van mensen die het logo van de NPO als een soort Hitlersnor op hun bovenlip kregen. Klets. Hele gezichten worden afgedekt en kaders die met bloed, zweet en tranen zijn uitgesneden worden bruut verkracht door schreeuwende letters, knallende balkjes en die verfoeide zenderlogo’s. Alsof het allemaal niet iets subtieler kan.

Een ding is zeker: Hier valt niet tegenaan te filmen. Geen cameraman of regisseur kan nog rekening houden met deze grafische diarree. Hoe kan je nou toch in het midden van je beeld ruimte houden voor vormgeving?

Ik ga de straat op! Met slechts één doel ga ik binnenkort demonsteren. De locatie is niet het Malieveld of de Dam, maar de Bart de Graaffweg te Hilversum. Dat is namelijk op het Mediapark, bij het hoofdkantoor van de NPO. Het moet afgelopen zijn met die vreselijke promotitels en wel zo snel mogelijk. Ik reken tijdens deze anti-promoterreurdemonstratie op alle beeldbroeders in Omroepland.  

woolpower

Het leven als cameraman is behoorlijk onvoorspelbaar. Vraag aan een cameraman wat hij de afgelopen week heeft gedaan of waar hij is geweest en hij moet diep graven in zijn geheugen. Gelukkig heb ik een aantal vaste ijkpunten in het jaar. Klussen die terug komen en waar ik naar uit kan kijken. Het zijn voor mij ook de opdrachten die de seizoenen kenmerken. Zo heb ik carnaval in de winter, Koningsdag in het voorjaar, is Pinkpop voor mij het traditionele begin van de zomer, markeert De Brabantse Dag het einde van de zomervakantie en luidt de Military van Boekelo de herfst in. Bij deze klussen hoort ook een ander kledingpakket. Dus heb ik het afgelopen weekend weer een muts in mijn rugzak gestopt en de zonnebrandcrème eruit gevist. De korte broek ligt niet meer in de kofferbak van mijn auto, maar de dikke donsjas wel. Het is nog niet zo koud, maar ik laat me niet graag verrassen. Bovendien ben ik een koukleum.
Daarom ben ik ook zo blij met mijn kledingadviseur en sponsor. Zijn advertentie staat al een tijdje niet meer op deze site, maar nog steeds krijg ik ongevraagd en precies de juiste momenten kleine cadeautjes toegestuurd. Omdat een cameraman het ideale proefkonijn is voor de leverancier van thermokleding, mag ik af en toe iets uitproberen.
Zo kreeg ik deze week een heerlijk shirt van dunne Merinowol, te gebruiken als onderhemd of midlayer. Een product uit Zweden. Het is in principe ondergoed, maar je zou het als een dunne trui kunnen gebruiken. Die wol houdt de warmte vast als het koud is en laat warmte los wanneer te warm wordt. Het isoleert als je bezweet bent en dat doet katoen of polyester niet. Hoe dat allemaal kan weet ik ook niet, maar het werkt. Afgelopen zaterdag heb ik dat tijdens de Military in Boekelo proefondervindelijk vastgesteld.
De dag begon in alle vroegte en toen was het toch nog behoorlijk fris. Vrijwel direct ben ik mijn camera gaan opbouwen en daarbij moest ik me even inspannen, om vervolgens een aantal uren achter elkaar op een steigertje in de wind te staan. Het was een heerlijke dag en gelukkig bleef het droog, maar er waren wel perioden met bewolking. Zodra de zon achter de wolken verdween koelde het best af, kwam hij terug dan was het gelijk aangenaam. Dat zijn van die typische jasje aan / jasje uit dagen. Perfecte omstandigheden om een verkoudheid op te lopen. Aan het eind van de lange dag, na 92 combinaties gevolgd te hebben over drie hindernissen, moesten we nog even een paar kilometer camerakabel ophaspelen. Dat is een werkje waar je behoorlijk van gaat zweten, zeker als iedereen probeert een nieuw opruimrecord te vestigen.
Mijn nieuwe shirt heeft de test glansrijk doorstaan. Ik ben er super blij mee. Deze dunne Woolpower is perfect voor werken in de frissere periode die nu voor de deur staat. Het schijnt dat dit spul zelfs beter wordt als je het een paar keer gewassen hebt en wat ik grappig vind is dat op het etiket de naam van de Zweedse naaister staat die dit shirt gemaakt heeft: Inese Karenika. Als zij ooit nog een keer haar naam bij Google intikt komt ze wellicht hier terecht en daarom zeg ik nog even: "Tack för att göra min vackra skjorta!"

draadloze dinsdag

Het was vandaag ‘Draadloze Dinsdag’ bij Broadcast Rental in Hilversum. Het verhuurbedrijf van gespecialiseerde broadcast apparatuur hield op het Mediapark in Hilversum een open dag om al haar middelen op het gebied van RF techniek en draadloze camera’s te tonen aan iedereen die een kijkje wilde nemen. Mij was gevraagd om deze middag, als veelvuldig gebruiker van deze mooie spullen, aanwezig te zijn en eventuele vragen van bezoekers te beantwoorden. Dat vond ik zo’n eer dat ik, bij wijze van hoge uitzondering, een keer mijn heilige papadag heb overgeslagen.
Ik ben dol op draadloze camera’s. Het is waar ENG en meercamera bij elkaar komen. Een zogenaamde RF camera wordt namelijk meestal gebruikt bij een grote meercamera productie, maar de taak van deze camera is vaak minder vastomlijnd. Denk aan de camera’s die tijdens Koningsdag met het Koninklijk gezelschap meelopen of die bij de intocht van Sinterklaas de hele tijd bij Sint en Pieten blijven. Ook bij andere programma’s heeft de draadloze camera vaak een wat vrijere rol en kan de cameraman, mede door de extra bewegingsvrijheid, makkelijker verhalen vertellen of mensen volgen. Ook technisch is het werken met zo’n RF camera net even anders. Het helpt wanneer je in geval van nood zelf het diafragma kan overnemen. Je moet weten waar je collega’s staan, want er is geen mogelijkheid om met behulp van het zogenaamde ‘extern’ knopje het programma te volgen. Het kan handig zijn als je weet wat het bereik van de camera is en als je weet waar de ontvangers staan.
Genoeg uitdagingen voor de cameraman dus, maar vandaag ging het vooral over de technische ontwikkelingen en nieuwe mogelijkheden. De heren van Broadcast Rental zijn de afgelopen jaren druk geweest met het ontwikkelen van een uiterst betrouwbaar systeem. Voor elk probleem hebben ze een oplossing. Als die er nog niet is, dan zullen ze hem bedenken en desnoods zelf bouwen. Technische wonderboys van Broadcast Rental hebben camera’s zo omgebouwd dat die voldoen aan de hoogste eisen, gebruiksvriendelijk zijn en dat alles er super strak uitziet. Nu zijn de schappen van hun RF-winkel goed gevuld met mooie spullen en mag de hele omroepwereld dat weten.
Het leuke van de ‘draadloze dinsdag’ was dat producenten, regisseurs, inkopers en techneuten bij elkaar kwamen en geïnspireerd werden door de nieuwe mogelijkheden die dankzij deze techniek ontstaan. Je kan super kleine camera’s gebruiken en handcamera’s, maar ook grote camera’s met enorme telelenzen. Wie het netwerk van ontvangers eenmaal heeft neergezet kan vervolgens op die locatie alle draadloze camera’s via de zelfde antennes binnen halen. Deze wetenschap zette mij in ieder geval aan het denken. Er zijn wel een paar klussen die je volgens mij op een heel andere manier zou kunnen benaderen. Dat kan niet alleen op creatief vlak interessant zijn, maar in sommige gevallen misschien zelfs tot besparingen leiden.
Ik moet toegeven dat het niet alleen over de techniek ging. Het was lekker netwerken. Er waren genoeg bezoekers om het gezellig te houden. Toch heb ik vandaag ook een aantal grote namen gemist. Regisseurs en producers waarvan ik zeker had verwacht dat ze deze gelegenheid met twee handen zouden aangrijpen om zich te laten informeren over de nieuwste ontwikkelingen op het gebied van de draadloze camera systemen. Misschien waren ze te druk. Ik hoop voor deze collega’s dat Broadcast Rental binnenkort nog eens al haar materiaal demonstreert. Het is zeker de moeite van het bestuderen waard.

De Engel van Detroit

Het is niet dat ik Ap van der Meulen goed ken. We hebben een paar keer samengewerkt en de laatste keer was volgens mij in 2003. Toch zijn we wat mij betreft vrienden voor het leven. Dat heeft alles te maken met de meest heftige reis die ik in mijn carrière als cameraman gemaakt heb. Drie weken Venezuela voor het BNN programma Kamphues zoekt de Grens. Nou de grens hebben we daar wel bereikt. Rob Kamphues beschrijft deze reis mooi in zijn boek Naar de Haaien en als je goed zoekt kan je op dit weblog ook verschillende blogs over onze avonturen op en rond de Orinoco vinden.

We zijn bijna neergestort in de jungle, doodgereden door idioten in een Jeeps zonder vering, afgedaald in levensgevaarlijke illegale goudmijnen, bijna opgepakt door het leger, omdat we hadden staan filmen bij een grenscontrole… enzovoort.

Op het moment dat ik na vele tegenslagen en bijna-doodervaringen de handdoek in de ring wilde gooien fluisterde Ap een paar woorden in mijn oor: ‘We hebben de beer bijna geschoten. Je kan hem ruiken. Hij ligt hier ergens in de struiken. Het is een kwestie van richten, trekker overhalen en dan hebben we hem. We kunnen nu niet meer opgeven, anders grijpt hij ons.’

Met deze simpele zinnen verdwenen de onweerswolken boven mijn hoofd. Letterlijk en figuurlijk. Ik kon weer lachen en besloot dat het te vroeg was om de presentator van dienst iets aan te doen. Vervolgens filmde ik als een bezetene de sterren van de hemel.

Je moet erbij geweest zijn.

Wat ik alleen maar zeggen wil, is dat Ap kan toveren met woorden. En nu heeft hij een boek geschreven. Zijn tweede roman al. De eerste dateert uit 1995 en is waarschijnlijk nergens meer te krijgen. Ik heb het gelezen en vond De Erfenis een goed boek. Maar het boek dat je nu moet kopen, De Engel van Detroit, is nog veel beter. Wat een heerlijke vertelling! Knap geschreven, mooi geconstrueerd en een verhaal dat je niet los laat.

Voor alle televisiemakers onder ons een absolute must, want het gaat onder andere over de onwaarschijnlijke ego’s in Omroepland en daar heeft Ap, die zelf jarenlang bij de televisie werkte, een interessante kijk op.

Ik ben niet helemaal objectief, maar zo vaak val ik jullie niet lastig met reclameboodschappen. Bestel dat boek nu gelijk en stop De Engel van Detroit alvast in je koffer! Lees het deze zomer op het strand of op de camping. In de jungle of op een terras. Desnoods in Detroit. Je zal er geen spijt van krijgen.

De Engel van Detroit

Ap van der Meulen

Uitgeverij Aspekt