Niks is leuker dan live

 

We reden woensdagavond met vijf man op elkaar gepropt in een vrij kleine auto van het ijsstadion naar de NOS Studio bij het TeamNL huis aan de andere kant van Milaan. Enige haast was geboden. De duizend meter voor mannen was voor onze programmering al laat begonnen en had door de extra rit van Joep Wennemars ook langer geduurd. Na afloop moesten wij buiten het stadion wachten op voetballer Marten de Roon, voor een kort interview. Al met al waren we aan de late kant voor het begin van de uitzending van Studio Olympico.

Presentator Jeroen Stekelenburg zat de hele weg onafgebroken te bellen. Spoedoverleg met de redactie in Hilversum, met redacteuren op de schaatsbaan, met collega’s van productie en met persmensen. Je kunt immers de inhoud van een programma rondom de Olympische Spelen pas definitief vaststellen als je weet wat er tijdens de wedstrijd is gebeurd. Vervolgens ben je afhankelijk van wie er naar de studio wil komen en of ze het op tijd halen. We hadden minder dan driekwartier voor het begin van de show.

Het is voor mij als televisiedier natuurlijk mooi om bij de Spelen naar alle aanwezige techniek te kijken, maar het draait uiteindelijk om de verhalen en de inhoud van de programma’s die we maken. Door de manier waarop we hier met elkaar samenwerken zit ik ook met mijn neus bovenop de redactionele processen. Het blijft interessant om te zien wat er allemaal bij komt kijken. Ik vind de passie van alle NOS-medewerkers mooi om te zien. Zij zijn echt van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat bezig met het bedenken van mogelijke scenario’s. En niemand moppert als op het laatste moment alle plannen moeten worden gewijzigd, omdat de actualiteit daar om vraagt.

Wil Erben Wennemars komen? Komt Jenning de Boo of komt hij niet? Hoe laat kan hij vertrekken bij de schaatsbaan en moeten we ervoor zorgen dat hij dan bij ons iets kan eten? Hebben ze in Hilversum de hoogtepunten van zijn race al klaar staan? En welke beelden laten we zien van de dramatische wissel van Joep Wennemars? 

De straat waar het TeamNL-huis is, was geblokkeerd door bussen met Nederlandse supporters die eerder dan wij waren vertrokken bij de schaatsbaan. Dus besloten we om het laatste stuk maar te lopen. Jeroen nog steeds aan de telefoon. Redacteur Matthijs moest de auto ergens parkeren. Doorlopen! En zo kwamen we tien minuten voor het begin van de uitzending aan in de studio. Jeroen snel naar de visagie en een ‘oortje’ in, zodat hij kon doorpraten met de eindredactie in Hilversum.

Opeens stond Erben Wennemars naast me. Zijn gezicht op onweer. Begrijpelijk. Fijn dat hij toch naar ons was gekomen voor een rustig gesprek aan tafel. Jenning de Boo zou nog bij de dopingcontrole zijn. Zijn beste vrienden waren wel al gearriveerd om plaats te nemen in de achtergrond. Producer Gijs regelde een biertje voor ze.

Het reclameblok voor de uitzending van Studio Olympico liep al toen ik op mijn positie ging zitten en mijn headset opzette. De regie zat al op het puntje van de stoel. In Hilversum repeteerden ze de opening van het programma. Dione gaf door wat haar eerste vraag voor Jeroen zou zijn.

 

Niks is leuker dan live. Als iedereen die erbij betrokken is op scherp staat. Als iedereen bevlogen met zijn vak bezig is. Als de leader loopt en de regie-assistent aftelt. 

In vijf, vier, drie, twee, een… en LIVE!

En het is helemaal geweldig als alle puzzelstukjes precies op hun plek vallen. Als de medaillewinnaar aan het eind van de uitzending aanschuift en voor het eerst zijn race terugziet. Als alle verhalen aan het eind van de dag verteld zijn. 

 

 

evoluon

Een korte broek, maar heus niet van spijkerstof. Misschien was het wel badstof. Leren schoenen van de Bata, sokken hoog opgetrokken en de pony een tikkeltje scheef geknipt. Daar sta je dan. Tien jaar en voor het eerst in het Evoluon. 

Ik kan me flarden van die dag nog zo voor de geest halen. Oma Hettinga was mee. Dit uitstapje had ik, als ik het me goed herinner, van haar voor mijn tiende verjaardag gekregen. En in haar tas zaten altijd van die lekkere Chocotoff’s, waar je je tanden op stuk kon bijten. Of Wycam’s Borstbollen uit een blikje. Of op zijn minst een rolletje King pepermunt.

In die tijd was de Ufo in Eindhoven nog een educatief technologiemuseum, zwaar gesponsord door Electronicaconcern Philips. Hier kon je de vooruitgang bewonderen en een voorproefje krijgen van de wondere wereld in de toekomst. Je mocht er zelf demonstratiemodellen bedienen en kon experimentjes doen. Dat was in die tijd nog uniek en hyper modern voor een museum. 

Bij de tentoonstelling van 1982 stonden de nieuwste P2000 homecomputers. Ik geloof dat ik er voor het eerst Viditel heb gezien en iets van de compact disk. Maar het was mij vooral te doen om de televisiecamera. Toen al. Voor zover ik me kan herinneren stond er eentje opgesteld in de hoek van de telecommunicatie. Zo’n hele grote. De LDK6, denk ik. Die was toen state-of-art en daar mocht je niet aan komen.

Ik weet niet waar de fascinatie precies vandaan komt, maar ik vind camera’s nog steeds geweldig. Ondanks het feit dat ik er bijna elke dag wel eentje in mijn handen heb, blijven het magische apparaten. Inmiddels dus meer dan 38 jaar. Een tante vertelde onlangs nog dat ik zelfs ooit tegen mijn opa gezegd heb dat ik cameraman wilde worden en dan in de Tour de France achterop zo’n televisiemotor zou zitten. Dat is bijzonder, omdat mijn opa is overleden toen ik vijf was. 

De vorige week moest ik voor werk in het Evoluon zijn. Iets met een livestream voor DSM. Er kwam die middag een hoop bij elkaar en ik moest denken aan de foto uit het album van 1982. Mijn vader heeft hem opgezocht en onder de scanner gelegd. Anja heeft me geholpen om deze foto even na te maken.

Ik vind dat mooi. Zo zie je dat er in 38 jaar bijna niets is veranderd... aan buitenkant van het Evoluon. 

steun de fotografen!

Dappere persfotografen staken vandaag voor een beter tarief. Ze eisen meer geld voor hun foto’s en zeggenschap over hun auteursrecht. In De Volkskrant lees ik dat een freelance fotograaf € 42,- per geplaatste foto krijgt. Hoe je daar van kan leven begrijp ik niet, want het betekent dat fotocollega’s die ik bijvoorbeeld langs de lijn bij een voetbalwedstrijd tegenkom soms nog geen vijftig euro krijgen voor een avond of middag werk. 

De Volkskrant is ook zo eerlijk om ook haar eigen beleid ten aanzien van fotografen te publiceren. Ze schrijven dat fotografie heel belangrijk is voor de krant en dat ze er veel geld aan uitgeven, maar uit € 145,- per klus of € 260,- voor een dag spreekt niet bepaald liefde voor de fotografen. Daar kan je als ZZP’er niet gezond van leven. Laat staan investeren in je onderneming, reserveren voor mindere tijden, een goede arbeidsongeschiktheidsverzekering betalen of iets regelen voor je pensioen. 

Online is het helemaal het wilde westen als het gaat om fotografie. De meeste websites hebben nauwelijks budget voor fotografen, maar willen wel bij elk artikel een of meerdere plaatjes. Zij maken vaak gebruik van spotgoedkope stockfoto’s, ze jatten wat er te jatten valt of ze betalen bedragen waarvoor je in Bangladesh niet eens een T-shirt kan laten naaien. Op die manier wordt fotojournalistiek steeds meer een bijbaan. Mensen die echt kunnen fotograferen storten zich op commerciële opdrachten en de beunhazen blijven over. 

Het komt al geregeld voor dat ik achter het doel bij een voetbalwedstrijd mensen met klikklakcamera’s betrap die er meer uitzien als fan dan als fotograaf. Ook bij andere evenementen lopen steeds vaker zolderkamerartiesten met een accreditatie. Het komt de kwaliteit van de fotografie niet ten goede. Bovendien is het wachten op de eerste serieuze incidenten met mensen die totaal niet weten waar ze mee bezig zijn en die daar dan ook nog eens totaal onverzekerd rondlopen. De dag waarop medeplichtige of schuldige opdrachtgevers achter hun oren zullen krabben komt dichterbij. 

Het is geen beschermd beroep en dus kan iedereen met een toestel zichzelf fotograaf noemen. Dat helpt niet. Veel incompetente beeldboeren realiseren zich totaal niet dat ze ook de echte professionals mee omlaag trekken. Types die blij zijn met een naamsvermelding of een boekenbon bederven de markt. Ook vandaag en morgen zal je zien dat er beelden zijn van alle gebeurtenissen en evenementen, omdat er altijd klojo's zijn die uitsluitend aan de korte termijn denken. Toch denk ik dat de actievoerende fotografen terecht een punt maken. Opdrachtgevers moeten gewoon serieus betalen voor het beeld waarmee ze hun verhalen verkopen en meer selecteren op basis van kwaliteit. Iedereen weet dat je een goede schilder of loodgieter niet voor minder dan € 40,- per uur kan krijgen. Dat zou ook voor persfotografie een heel normaal basistarief kunnen zijn. Pas dan kan een fulltime fotograaf zijn apparatuur, auto, hypotheek, verzekeringen en pensioen bij elkaar verdienen.

Ik steun de protesterende fotografen van harte en wens ze veel succes in deze moeilijke, maar dappere strijd. Vooral omdat ik het ontzettend jammer vindt dat we steeds vaker worden geconfronteerd met slechte kiekjes in kranten, tijdschriften en op websites, terwijl goede fotografie zo ontzettend belangrijk is voor ons wereldbeeld. Echte mooie foto’s zijn kunstwerkjes. Daar kijk ik graag naar en ik kan heel erg genieten van een mooie foto. Het is zaak dat we de kunstenaars die zulke fantastische beelden kunnen maken in het zadel houden. Laten we de echte fotografen serieus nemen en ook eens naar ze luisteren!

Pinkpop 2018

Ik vind dit een geweldige foto. Hij is afgelopen zondag gemaakt op mainstage bij Pinkpop. Het was achttien minuten over zes, tijdens het optreden van Di-Rect. Denilson heeft deze plaat voor mij gemaakt. Op basis van deze foto verdient deze vriendelijke assistent, wat mij betreft, direct een plek in de volgende cameraopleiding van United. Maar wie ben ik?  

De heerlijke kiek is genomen met mijn Canon G7X Mark II. Ik heb die kleine compact camera altijd op zak, omdat je er mooiere foto’s mee kan maken dan met een telefoon. Kijk maar! De lens is van een hoger niveau en je kan meer functies zelf instellen. Bovendien fotografeert dit apparaat in RAW en dus kan je de foto’s achteraf beter bewerken. Dat heb ik in dit geval ook gedaan. Ik heb de lucht zwaarder aangezet, gitarist Spike meer in het licht gezet, wat gerommeld met de kleuren en het contrast. Maar de timing en compositie zijn de belangrijkste factoren waardoor dit voor mij een bijzondere foto is. Hulde voor Denilson, die ik het cameraatje halverwege het fantastische optreden van Di-Rect heb toegeworpen. Tof dat hij even door de knieën is gezakt voor dit lage perspectief.

Ik vraag wel vaker aan een assistent om tussendoor een actiefoto te maken, maar het levert lang niet altijd iets op. Dat is ook helemaal niet erg. Niet iedere assistent vindt fotografie even leuk en meestal zijn ze druk genoeg met het werk waarvoor ze wel betaald krijgen. Gelukkig had Denilson zondag zin en tijd om een kunstzinnige actiefoto te schieten. Het leverde een aardige reeks op, maar dit vind ik met stip het beste beeld. Het is een prachtige herinnering aan een onvergetelijk weekend.

Pinkpop is al jarenlang mijn favoriete project. In drie dagen tijd registreren we met zeven camera’s een stuk of twaalf bands op het hoofdpodium. Daar zitten mindere goden tussen, maar ook wereldsterren. De afgelopen jaren stonden onder andere Bruce Springsteen, Coldplay, Green Day, The Red Hot Chilli Peppers, Rammstein, Lionel Richie, Live, Kings of Leon, Muse, Robbie Williams en Metallica voor onze lenzen. Dit jaar waren de Foo Fighters en Di-Rect mijn persoonlijke hoogtepunten. Pearl Jam was buitencategorie, maar die band mochten we niet langer dan twee keer zestig seconden filmen. Ik heb een minuut voor mijn rekening genomen en kan dus zeggen dat ik ze voor mijn camera heb gehad, maar eigenlijk telt dat niet. Het was ontzettend jammer en onbegrijpelijk dat we dit steengoede optreden niet mochten vastleggen.

Je ziet camera 2. Dit noemen wij een grote camera. Er zit een super telelens op waarmee je op grote afstand nog alle vullingen van een zanger kan tellen. Met deze lens kan je nagenoeg elke gebeurtenis in beeld vangen. Soms in een wat ruimer kader en vaak in een close shot. De camera staat op een dolly waarmee je niet alleen kan rijden, maar ook in hoogte kan variëren. Ik zal jullie verder alle technische details besparen, maar dit is voor de cameraman in kwestie een fijn apparaat en een goede positie. Je staat òp het podium, wat het gevoel geeft dat je een heel klein beetje een onderdeel van de show bent. Het publiek reageert gelijk als de cameraman zijn positie inneemt, omdat ze weten dat de volgende band dan elk moment kan beginnen. 

Di-Rect was een dankbaar bandje. Dat zie je gelijk op deze foto. Marcel, Spike en de andere mannen van deze Haagse formatie bouwden een stevig feestje. Ze zorgden ervoor dat op het podium genoeg gebeurde. Ze hadden een goede interactie met elkaar, met het publiek en met onze camera’s. Die zochten ze voortdurend op. Vandaar dat het voor mij hard werken was, maar vooral ook ultiem genieten tegelijk. Dat gevoel komt gelijk weer boven drijven als ik naar deze foto kijk. 

Dankjewel Denilson!

dag 2017, hallo 2018

Ik geef gelijk toe dat je er licht neurotisch voor moet zijn, maar ik heb een fotodagboek. In principe maak ik elke dag foto’s en elke avond stop ik er eentje in een aparte map. Deze foto krijgt als bestandsnaam de datum van die dag (171231) en daarmee staan ze allemaal keurig op volgorde. Het is meegenomen als het mooie foto’s zijn, maar doorgaans moet het plaatje vooral iets vertellen over die dag of de plek waar ik ben geweest. Dit doe ik al sinds 2005. Voor ieder jaar heb ik een map met de titel ‘fotodagboek’. Aan het eind van een jaar is het aardig om daar even doorheen te scrollen. Het geeft een aardig beeld van alles wat ik heb meegemaakt.

De map van 2017 bevat nu 303 foto’s. Het is geen optie om die hier allemaal even te tonen. In de eerste plaats omdat ik niet weet hoe dat moet, maar ook omdat er privéfoto’s tussen zitten die ik lekker voor mezelf houd. Om nieuwsgierigen toch een beeld te geven wilde ik tien plaatjes selecteren, maar dat is niet helemaal gelukt. Een redelijk willekeurige greep:

170208

Het Noordelijk Lijsttrekkersdebat in Groningen

Verkiezingen zijn altijd goed voor onze handel. Ik was bij twee debatten en tijdens de uitslagenavond bij het feest van D66.

170217

De Medicijnmannen

Een invalbeurt voor een programma over wonderlijke middeltjes. Deze aflevering ging over slaapproblemen en zo kwamen we bij een bijzonder vreemde ceremonie in Schoonhoven. Het was alsof ik weer voor Paradijsvogels mocht draaien.

170310

Andere Tijden Sport

Het is in mijn geval altijd lastig om meerdere draaidagen voor een programma in te plannen, want ik werk maar vier dagen in een week, sommige opdrachten zijn lang vooruit vastgelegd en ik heb ook nog eens een vaste papadag die behoorlijk in de weg kan zitten. Daarom is het super fijn als een programmamaker zijn best doet om een beetje rekening te houden met de volle agenda van een cameraman. In het geval van de Andere Tijden Sport over John Blankenstein is dit goed gelukt. Hulde aan Kees Jongkind.

170420

College Tour

Een nieuwe titel die ik vanaf dit jaar mag toevoegen aan de lange lijst met interessante programma’s waarvoor ik heb mogen werken. De gasten bij College Tour hebben altijd een boeiend verhaal. Het is een programma dat echt ergens over gaat en daar houd ik van.

170531

Huldiging Tom Dumoulin

Een last minute klus waar ik erg graag bij wilde zijn. Zo graag dat ik mezelf twee keer had verkocht deze dag. Een beetje dom natuurlijk, maar ook een wijze les. Je moet als cameraman ook weer niet té gretig zijn.

170604

Pinkpop 2017

Jaarlijks feestje. Ik hoef hier niet meer uit te leggen hoe vrolijk ik word van deze dolle dagen met geweldige collega’s in Landgraaf. Zelfs als het programma op mainstage een keer een beetje minder spectaculair is. Pinkpop is echt een van de belangrijkste redenen waarom ik cameraman geworden ben. En nu maar bidden dat ik er in 2018 gewoon bij ben als Pearl Jam en The Foo Fighters weer komen.

170615

Podium aan Zee

Klassieke muziek op de Pier in Scheveningen. Een strak blauwe lucht en knalrode schoenen. Moet ik meer uitleggen? Het was prijs schieten. Een heerlijke opdracht. En diep respect voor de geluidsman die alle muziek mooi heeft opgenomen, ondanks een straffe zeewind.

170617

Stofwisseltour

Twee dagen ‘maatjestijd’ op de motor voor een bijzonder project van de NOS. Met cameraman/motorrijder Joost Tenniglo mooie beelden gemaakt van mensen die op de fiets geld inzamelden voor onderzoek naar een zeldzame ziekte.

170625

NK Wielrennen

Ik ben dol op wielrennen. Ik kijk altijd uit naar de Amstel Goldrace en het NK Wielrennen, nu ik mijn kinderen geen drie weken meer kan missen om naar de Tour de France te gaan. En gelukkig ben ik niet de enige die bij een koers de hele dag loopt te stralen. Weer of geen weer.

170627

Lerarenstaking

Misschien wel mijn persoonlijke hoogtepunt van het afgelopen jaar. De actie die ik spontaan verzon, om de leraren van Daltonschool Apollo 11 in De Meern een hart onder de riem te steken tijdens hun werkonderbreking. Het is op een leuke manier een beetje uit de hand gelopen. We hebben met een aantal ouders de kinderen opgevangen op het schoolplein en met stoepkrijt een rode loper gemaakt voor het team dat een uurtje later kwam. En toen de meesters en juffen arriveerden hadden we muziek, een erehaag van ouders en kinderen, toeters, confettishooters, protestborden, bloemen en taart voor het team. Niet alleen de lokale media was er op afgekomen, maar ook het NOS Jeugdjournaal.

170801

Vakantie Denemarken en Zweden

170808

Klassiek viert de Zomer

Direct na een heerlijke zomervakantie nog een week voor de NTR naar Toscane, dat was een cadeautje. Met een fijn team op bezoek bij leuke mensen en een bijzonder klassiek festival op unieke locaties. Een genot voor de hartwerkende cameraman die zijn lol op kon langs schitterende cypressenlaantjes, in oude kloosters, bij een klavecimbelbouwer, in wijnkelders en in de Italiaanse keuken. En elke avond een betoverende zonsondergang, omdat die altijd mooi meegenomen is.

170827

Brabantse Dag

De Brabantse Dag is al een fantastische klus die gelukkig elk jaar terug keert, maar als je dan ook nog eens je eigen assistent mee mag nemen wordt het helemaal leuk. En meneer wilde natuurlijk het allerliefst even de scannercrane bedienen. ‘Super simpel, papa! Het is net een Playstation…’

170831

Markerwadden

Je komt nog eens ergens. Bijvoorbeeld op natuurgebied De Markerwadden in aanleg. Op zoek naar vogeltjes die deze dag niet in grote getale te vinden waren, maar wel lekker op pad met Jan, Rick en Menno voor Vroege Vogels. Een programma waarvoor ik sowieso altijd graag op tijd mijn bed uit kom.

170919

Prinsjesdag

Die stond nog op de bucketlist. Van alle grootste jaarlijkse televisie-evenementen had ik deze nog niet eerder gedaan en dus wilde ik graag bij wijze van grote uitzondering mijn papadag inwisselen voor een shot van Prinses Beatrix die van achter een raam wuifde naar haar zoon in de Glazen Koets. Een hele ochtend wachten tussen gillende schoolkinderen en drie keer verplaatsen om precies op de juiste plek te staan. Alles voor dat ene plaatje. Maar het lukte. Zelfs door het glas van de koets heen zag je de oude Koningin zwaaien naar de nieuwe Koning. En als zij verder had gekeken, dan had ze een dolgelukkige cameraman gezien.

171208

Helden van de Top2000

Vanavond op televisie op het moment dat we de oliebollen ontkurken. Een heerlijk concert met het aftelmoment en de klok. Een paar weken geleden al opgenomen in de Afas Live en dat was een geweldige avond. Ik vind altijd het moment het mooist waarop het publiek in de zaal staat te wachten op het begin van zo’n concert en dat dan opeens de cameramensen en de volgspotters hun posities innemen. Dan wordt iedereen onrustig, gaan de mensen nog een paar stappen naar voren en voel ik me super cool als piepklein onderdeel van de show.

En toen was het jaar alweer voorbij. Voor mij persoonlijk was 2017 een heel goed jaar. Als 2018 net zo afwisselend en vrolijk wordt, dan teken ik daar direct voor. Ik wens jullie ook allemaal een gezond en afwisselend nieuwjaar met veel geluk en succes in de dingen die je graag doet.

photo-log: Een niet alledaags, maar vrolijk pasen

Het is half zeven in de ochtend, op eerste paasdag 2015. Ik ben in Drachten, bij de Bethelkerk. Dat is overigens meer een evenementenhal, dan een traditioneel kerkgebouw. Hier vandaan zal de EO tussen 09.00 en 10.00 uur een paasviering uitzenden. Live met acht camera's. Gisterenavond hebben we opgebouwd en gerepeteerd. We hebben overnacht in een hotel. Mijn kamertje rook naar stopverf.

Kwart voor negen. Na de laatste repetities, een eenvoudig ontbijt en twee bekertjes koffie zijn we er helemaal klaar voor. Dit is mijn camera, rechts voor het podium. Inmiddels is de zaal gevuld met ongeveer 2.000 bezoekers. Die mensen zijn allemaal heel vroeg opgestaan om met elkaar het paasfeest te vieren. Ik wist helemaal niet dat dit bestond en kijk mijn ogen uit. 

Twaalf uur precies! Na de dienst hebben we razendsnel afgebroken en opgeruimd. Om elf uur zijn we vertrokken in Drachten. Nu ben ik in Hilversum, waar mijn eigen auto op een bekende carpoolplek stond. Ik ga namelijk door naar een volgende klus. Omdat een collega ziek is ben ik gisterenavond laat gevraagd om bij te springen in Rotterdam. Daar heeft iemand anders inmiddels mijn camera opgebouwd en wachten ze inmiddels op mij. Ik geef gas.

Van de Bethelkerk in Drachten naar Stadion Woudestein in Rotterdam kan je in 123 minuten rijden, inclusief pitsstop. Ik ben ruim op tijd voor aanvang van de wedstrijd Excelsior - ADO aanwezig en word opgevangen door een projectmanager die klaar staat met een toegangspas en een hesje waarmee je op het veld kan komen. Die had ik namelijk niet meegenomen naar de kerkdienst.

Vriendelijke collega's van DutchView hebben alles opgebouwd en gecontroleerd. Ik mag camera 4 doen, de camera tussen de dug-outs.

De eerste helft is niet om door te komen. Gelukkig gebeurt er in de tweede helft genoeg. Het beslissende doelpunt van ADO valt pas in de allerlaatste minuut. Ik volg de feestende trainer en film de interviews na afloop. Tijdens het opruimen merk ik pas dat het best een enerverend dagje was. 

Om zeven uur ben ik eindelijk thuis, tot grote vreugde van mijn lieve vrouw, de kinderen en onze trouwe stofzuiger. 

facebook fotochallenge

Het is wat met die nominaties op Facebook. Eerst een bak water over mijn hoofd, nu weer het verzoek om vijf dagen lang een (zwart-wit) foto te plaatsen en ik zag al dat er ook zo’n ‘kettingbrief’ rond gaat over geluksmomenten. Nou was ik zeker niet van plan om aan die flauwekul mee te blijven doen, maar als collega Johan van Elk mij uitdaagt kan ik niet weigeren.

Nu heb ik dus wel een probleem. Namelijk dat de lat hoog ligt. Johan zelf is een begenadigd fotograaf en hij schrijft ook nog eens op Facebook dat ik ‘een mooi oog’ heb. Of ik dat even waar wil maken terwijl al mijn collega’s, verschillende fotografen, een hele berg regisseurs en tientallen verslaggevers handenwrijvend meekijken. Ik voel opeens een last op mijn schouders die niet te vergelijken is met de druk van een gewone televisiecamera.

Op de harde schijf waarop ik mijn foto’s bewaar staan meer dan 300 mapjes met bijna 500 gigabyte aan foto’s. Alles is keurig geordend en als ik iets nodig heb weet ik het zo te vinden. Ook mijn oude ‘analoge’ foto’s zitten netjes in doosjes, op jaar en reis gesorteerd. Maar vraag me niet om de vijf mooiste foto’s tevoorschijn te toveren.

Het voelt als het jaarlijkse stemmen voor de Top2000 a Gogo. Niet alleen het kiezen is heel lastig, maar het blijft ook gek om te zeggen: Dit zijn de allerbeste vijf!

Zo heb ik de afgelopen week ook kritisch naar de foto’s van anderen gekeken. Met zo’n blik van ‘is dit voor jou het hoogst haalbare?’ Nu krabbel ik opeens terug en vind ik dat anderen veel beter kunnen fotograferen dan ik.

Zullen we gewoon nog een emmer koud water over mijn hoofd flikkeren?

Nee, ik ga met de billen bloot. Ik heb in elk geval 1 foto gevonden waarmee ik durf te beginnen. Deze is al een paar jaar oud en is nog gemaakt met mijn oude Canon 400D. Om precies te zijn op 26 april 2010 in Amsterdam, tijdens een locatiebezoek voor het programma The Phone. Het is eigenlijk een kiekje. Hij is scheef, maar dat is in dit geval niet bezwaarlijk.

Ik beloof bij deze plechtig dat ik niet verder terug zal grijpen. De volgende vier foto’s zijn van na 2010. Denk ik. Hoop ik. Het wordt nog een hele zoektocht…

Oh ja, en ik heb besloten dat ik niemand zal nomineren. Iedereen die zich geroepen voelt mag het ook proberen om eens vijf goede foto’s uit te zoeken. Als ik toch namen moet noemen, dan wil ik wel eens weten wat de keuze is van Rob Keeris, Raymond Rutting, Peter Schols, Klaas-Jan van der Weij en Frits van Eldik.

in the picture

Roel leest de krant van wakker Nederland. Blijkbaar. En hij was er vroeg bij. Al om 07.45 uur stuurde hij mij een berichtje met daarin een snapshot van een foto uit De Telegraaf van vandaag. Roel vroeg zich af of ik het was op de foto. En verdomd; ik sta in de krant!!!

Ik naar de winkel. Gelijk De Telegraaf uit het schap getrokken en al bladerend richting kassa, maar nog voor ik kon betalen had ik door dat ik er niet in stond. Niet in deze. Krant terug in het rekje en naar een andere winkel. Ook daar vond ik het artikel over de carnavalsoptocht van gisteren in Sittard niet terug. Gek! Wel kreeg ik via Facebook meer meldingen binnen van vrienden in den lande die mij gespot hadden. Kennelijk staat het stuk in allerlei edities, maar niet in de editie van Utrecht en omgeving. Jammer.

Gelukkig was Roel later op de dag zo vriendelijk om in Enschede een foto te maken van het artikel. Daar dus wel. Dit plaatje vond ik aan het eind van de middag in mijn mail. 

Deze foto is gisterenmiddag gemaakt bij de jubileumoptocht van een vereniging van praalwagenbouwers uit Sittard. Die club bestaat 11x11 jaar en dat is in Limburg een belangrijk lustrum. Ze hadden ruim vijftig grote carnavalswagens uit het hele land naar Sittard laten komen voor een bijzondere stoet. Carnaval in mei. Het was een beetje vreemd, maar wel lekker. Vooral het weer dan.

Arnoud Nilwik, de fotograaf, heb ik zien lopen. Dit is volgens de fotoredactie van zijn krant kennelijk de beste foto die hij tijdens dit evenement heeft gemaakt. Eerlijk gezegd valt het mij een beetje tegen. Het draaide namelijk allemaal op joekels van praalwagens, allemaal even kleurrijk en imposant, maar wat we te zien krijgen zijn twee verklede meisjes, een cameraman en zijn assistent.

Nou is het niet netjes om hard te oordelen over gemaakte keuzes als je de beweegredenen niet kent. Ik probeer me dan ook in te houden. Misschien is de camera van de fotograaf na afloop gestolen en is alles wat hij nog had een kiekje, gemaakt met zijn mobiele telefoon. Wellicht heeft de fotoredacteur op zondagmiddag een beroerte gekregen. Of er stond nog veel meer op deze plaat en is er een belangrijk stuk van de compositie afgesneden door een vormgever die zijn dag niet had. Zou allemaal kunnen.

Het leuke aan deze foto -en tevens het enige positieve wat ik kan bedenken- is mijn hoofd. Die kop spreekt boekdelen. Op het moment van afdrukken gooi ik de camera op mijn schouder. Het voorgaande shot heb ik onderhands gemaakt. Het is kennelijk weer tijd om op ooghoogte te filmen. Met een veelbetekenende blik kijk ik nog even over mijn schouder. De vorm van mijn mond doet vermoeden dat ik niet blij ben, maar ik moet hierbij aantekenen dat dit een actiefoto is. Een momentopname. Zelf wil ik het liever betitelen als een geconcentreerd hoofd met een gespannen mondje.

Het voorbij trekken van die hele optocht heeft anderhalf uur geduurd. Misschien nog wel langer. Natuurlijk heb ik gedurende die hele registratie een paar keer gebaald. Dat hoort erbij. In de hitte van de strijd zijn er vele momenten die net niet gaan zoals je zou willen. Dan lukt een shot niet, word je net te laat geschakeld om nog een mooie beweging in te zetten, kom je een keer net niet helemaal scherp uit, zie je te laat dat je door het beeld van een collega banjert of de regisseur drukt je weg, precies wanneer jij hèt shot van de dag wil maken. Kan zomaar gebeuren. Op zulke momenten kijk ik kennelijk zo.

Mensen die met een vergrootglas naar deze foto gaan kijken wil ik voor zijn. Ik keek zo twijfelachtig naar achteren, omdat ik me zorgen maakte. Mijn vriendelijke kabelassistent had namelijk al halverwege de opname meer knoop dan kabel in zijn handen. Ik had een sprintje getrokken om snel te laten zien dat een van die grote wagens vast zat tussen Hotel de Limbourg en de St Michielskerk, bij het oprijden van de Sittardse Markt. In paniek had mijn steun en toeverlaat de bos triax losgelaten en nu zaten we met de gebakken peren. Precies op het moment waarop ik even de schade achter mij opnam, heeft de fotograaf van De Telegraaf zijn sluiterknop ingedrukt.

Eigenlijk moet je als cameraman dus te allen tijde alert zijn. Je kan op elk moment van de dag vereeuwigd worden en voor je het weet sta je met je witte gympen in de krant. Ja, die gympen, die zijn eigenlijk nog het allerergste. Dat ligt hier in huize Hettinga uiterst gevoelig. Mijn vrouw vindt het namelijk absoluut niet meer kunnen dat ik nog zulke schoenen draag. Sportschoenen die trek je volgens mijn lieve Lief uitsluitend aan als je gaat sporten. Kinderen en pubers met witte sokken in witte gymschoenen, dat kan nog net, maar een volwassen kerel, 41 jaar oud en een slordige 95 kilo zwaar, die loopt niet meer op dit soort gympies.

Alleen had ik die schoenen gisteren stiekem aangetrokken, omdat ze zo lekker zitten. En ik had een korte broek aan, daar staan volgens mij ook niet zomaar alle schoenen bij. Dus ik dacht nog, toen ik in alle vroegte het huis uit sloop en richting Limburg vertrok, ‘Wat niet weet, dat niet deert.’
En nu sta ik verdomme met die gympen in de krant…