vernietigend

Na twaalf jaar freelancen lag de halve zolder vol ordners. Ook van voor die tijd had ik nog mappen vol papierwerk waar ik geen afscheid van durfde te nemen, maar langzamerhand werd het een kwestie van opruimen óf verhuizen. Om orde op zaken te stellen kocht ik een papierversnipperaar. De Rexel Momentum X312-SL, om precies te zijn. Die is, ondanks de lage rentestand, goedkoper dan een woning met meer bergruimte. De boekhouder had me uitgelegd dat alles van voor 2014 weg mocht. Dat zou sowieso drie dozen vol papierwerk schelen. Het verpulveren van duizenden afschriften, bonnen, facturen en belastingpapieren leek me een flinke klus, maar nog altijd minder werk dan verhuizen. 

Het viel tegen. 

Mijn X312-SL kan, volgens het opschrift op de doos, maximaal 12 vellen tegelijk verwerken, maar in de praktijk trekt hij dat slecht. Het reservoir onder de messen zit bovendien snel vol. Mijn zoon stelde voor een brandstapel te creëren, maar dat leek me geen goed idee in de Vinex wijk waar wij wonen.

Vol goede moed ben ik begonnen met het vernietigen van de administratie van 2009. Met hulp van de kinderen werd het een waar feestje op zolder. Tot de Rexel het warm kreeg. We namen even gas terug en lieten het apparaat een beetje afkoelen. Ondertussen leegde ik de bak in een grote vuilniszak. Alleen toen we weer verder wilden liet de papierversnipperaar ons in de steek. Niks, nada, noppes. Geen lampje wilde nog branden. Alsof alle stoppen waren doorgeslagen. Hadden we deze nieuwe aankoop werkelijk binnen een half uur gesloopt? Daar leek het wel op.

Ik de volgende morgen terug naar de Makro. Een beetje lullig was het zeker, want uitgerekend de bon had ik gebruikt om de versnipperaar te demonstreren. Het eerste velletje dat ik vernietigd had. Een beetje dom, ja. 

Bij de Makro konden ze gelukkig in het systeem zien wat ik de dag ervoor had aangeschaft en de vriendelijke servicemedewerker ruilde de Momentum X312-SL zonder morren of moeilijke vragen om. 

Dolgelukkig ging ik weer aan het werk. Zeg maar ‘dag’ tegen 2009. Wel iets voorzichtiger dan bij de eerste papierversnipperaar duwde ik stapeltjes van zes, zeven of acht vellen in het gretige mondje van mijn Holle Bolle Gijs. Ik draaide er vlotjes een halve ordner doorheen. Voor de laatste debiteuren van dat jaar moest ik de opvangbak opnieuw leeg maken. Ik zette het apparaat uit, vulde de vuilniszak, plaatste de bovenkant terug op het reservoir, schakelde mijn nieuwe Rexel in en toen… WÉÉR STUK!

Ik werd gek. En boos. Natuurlijk twijfelde ik hevig aan mezelf. Hoe had ik het voor elkaar gespeeld om twee apparaten in een mum van tijd kapot te maken? Wat ik ook probeerde en hoe ik ook keek, het leverde niks op. Dood. 

Op zondagmorgen reed ik wederom naar Nieuwegein. Deze keer werd ik geholpen door een begripvolle meneer die het apparaat ook even uit de doos haalde en zelf constateerde dat er niks meer gebeurde wanneer je het inschakelde. Hij begreep dat ik geen Rexel meer wilde. Toch vroeg hij door en ik legde piekfijn uit dat ik niks geks gedaan had. Louter het reservoir geleegd. De man keek nog eens naar het apparaat. Hij haalde de bovenkant van de onderkant, draaide de bak om, zette de machine aan en verdomd…

Er zit een plastic uitsteeksel in het papierreservoir en een sleuf in de bovenkant. Daar zit een sensor, waardoor het apparaat niet werkt als je de versnipperaar open maakt. Zo kan je niet met je vingers tussen draaiende messen komen. Logisch. Alleen kan je hem blijkbaar op twee manieren terug plaatsen. Op de juiste wijze, maar ook gedraaid. Dan doet het apparaat helemaal niets.

Met het schaamrood op de kaken en mijn tweede papiervernietiger onder de arm verliet ik even later de Makro. De eerste is vast ook niet stuk, maar inmiddels wel op weg terug naar de leverancier. Ik hoop dat ze zich bij Rexel snel zullen realiseren dat ze een list moeten verzinnen, waardoor je de bovenkant maar op één manier op de onderkant kan zetten. Een pijl of een sticker kunnen al helpen. Een kort tekstje in de gebruiksaanwijzing of een kleine aanpassing aan het apparaat, zodat het maar op één manier past. 

Of zou ik dan toch de enige zijn die zo onhandig is? Dat kan natuurlijk ook.

held op sokken

Nog even een klein vuilniszakje met restafval in de container gooien, dat leek mij gisterenavond niet zo’n probleem. Het was weliswaar half tien geweest en we hebben te maken met die vermaledijde avondklok, maar in ons stille Vinex straatje moest dat kunnen. Dacht ik. Op mijn sokken en zonder jas liep ik naar buiten. Het was net iets frisser dan gedacht, maar de ondergrondse containers staan op nog geen honderd meter van onze voordeur. Net even de hoek om. Daar bij het parkeerterrein van het Balijepark Restaurant, wat overigens echt een aanrader is, maar dat terzijde.

Met een klap sloot ik de draaideksel van de container en liep ik weer huiswaarts. Geen kip op straat. Maar ik was nog een vijf meter van die afvalbak verwijderd toen een auto achter mij de Augustusweg in draaide. Ik hoorde hem. Koplampen prikten in mijn rug. De auto reed rustig. Ik keek om en kon niet gelijk zien of het een politieauto was, maar het schoot wel door mijn hoofd.

De stapel avondklokverklaringen in het handschoenenkastje van mijn auto groeit met de week. Ik heb een alibi’s gekregen van L1, de NOS, The Crew, NEP, Philharmonie Zuidnederland en ik heb als ZZP’er mijn eigen verklaringen opgesteld, maar dat telt natuurlijk allemaal niet als je op sokken door de buurt sluipt.

En het wás een politieauto. Natuurlijk! Dat heb ik weer.

Heel even heb ik overwogen om een steegje in te schieten en me te verschuilen, maar hoe verdacht maak je jezelf dan? Voor je het weet lok je een hele klopjacht uit en hangt er een politiehelikopter boven je hoofd. Nee, ik ging dit dragen als een man. Mocht ik die boete van vijfennegentig euro krijgen, dan zou ik hem netjes betalen. Regels zijn regels. En eigen schuld, dikke bult.

Op de hoek van de straat, waar ik moest oversteken, reed de politieauto naast me. Als ik snel zou oversteken, dan was ik thuis. Fatsoenshalve deed ik dat niet. Ik liet hem rustig voor gaan. Voor mijn neus stopte de hij. Ook dat nog. Het raampje ging langzaam open en ik zag onze vaste wijkagent. Ik groet die man altijd vriendelijk, maar verder kennen we elkaar gelukkig niet. Nog niet…

“Waar gaan wij naartoe?” 

Hij vroeg het echt. Nu kon ik een grap maken over dat woordje ‘wij’, maar dat durfde ik toch niet. Held op sokken. Ik stamelde iets over een vuilniszakje en dat ik aan de overkant woon. “Naar huis,” zei ik. Een beetje met een vraagteken. Ik hoopte vurig dat hij me liet gaan.

En dat deed hij. Gelukkig. De politie is je beste vriend. Waarschijnlijk had hij ook geen zin in alle papieren rompslomp of zag ik er betrouwbaar genoeg uit. We wensten elkaar een fijne avond en toen reed hij door. Op weg naar andere mensen die hij eventjes de stuipen op het lijf kon jagen.

Binnen werd ik keihard uitgelachen door mijn bloedeigen zoon, die het tafereeltje had gadegeslagen en die stiekem had gehoopt dat oom agent mij eens goed te grazen had genomen.

applaus voor de juf

dagboek van een werkloze ZZP’er

dag 6 – applaus voor de juf

En toen ging er ook een dikke streep door het Songfestival. Ik wist dat het ging gebeuren en toch kon ik wel janken. Niet dat ik erbij zou zijn in Ahoy, maar omdat het nu vrij zeker is dat er lang niet genoeg werk is voor mij en veel van mijn collega’s tot en met mei. Alle andere evenementen in die maand gaan er nu ook aan. Het wordt een lange stille lente en dat kon ik er even niet bij hebben. 
Ik holde vanmorgen heen en weer tussen twee kleine thuiswerkers, die om beurten om mijn assistentie vroegen. Inlogstress, gebrek aan overzicht, onduidelijkheid over opdrachten en printerproblemen. Hoe vind je in de Bosatlas het percentage van de beroepsbevolking dat in Amerika in de landbouw werkt en waarvoor staat het romeinse cijfer MMXX? En dat dan tegelijk. Zelf kwam ik helemaal nergens aan toe. Wat dat betreft heb ik vandaag nog veel meer respect gekregen voor alle docenten en leerkrachten, die normaal gesproken elke dag met dertig ongeduldige zieltjes zitten opgescheept.  

Na schooltijd heb ik maar eens contact opgenomen met mijn accountant. Een leuke, lieve en altijd zeer betrokken dame met verstand van zaken. Ze belde binnen drie minuten terug. Haar woorden waren ook niet bepaald opbeurend. Allereerst moeten we nog even wachten tot alle nieuwe regelingen, die ons kabinet gisteren heeft aangekondigd, verder zijn uitgewerkt. Dat duurt nog wel een paar weken. Daarnaast moet je geen gouden bergen verwachten. Uitstel van belastingbetaling betekent dat je het op een later tijdstip alsnog moet betalen. Daar moet je dus heel voorzichtig mee zijn. De mogelijkheid voor ZZP’ers om gebruik te maken van een soepele bijstandsregeling is fantastisch, want strikt genomen hadden ze dat niet hoeven doen, maar het is zeker geen vetpot. Als dit langer dan een paar maanden gaat duren (en daar ziet het nu naar uit) dan zullen alle ZZP’ers flink interen op hun reserve. Het is te hopen dat iedereen een spaarvarkentje heeft.

Ik las vanavond dat ABN AMRO hard werkt aan een regeling waarbij particuliere klanten, die in de problemen zijn gekomen door de Corona-crisis, tijdelijk hun hypotheekafdrachten kunnen halveren of stoppen. Dat zou een fijne reddingsboei zijn. Eigenlijk is het niet meer dan terecht als de banken, die in 2008 zijn gered door de Nederlandse belastingbetaler, nu ook even met ons meedenken en de vaste lasten voor een paar maanden verlagen.

Nog even terug naar alle mensen die in het onderwijs werken. Het is onvoorstelbaar hoe hard daar de afgelopen dagen is gewerkt om het thuiswerken voor alle leerlingen mogelijk te maken. Natuurlijk verloopt dat de eerste dagen nog niet helemaal vlotjes, maar ik maak toch een diepe buiging voor alle mensen die hun baan binnen een paar dagen zagen veranderen juf of meester tot helpdeskmedewerker. En dan te bedenken dat daar ook heel veel digibeten tussen zitten, die eigenlijk niet zo veel moeten hebben van computers. Ze krijgen opeens allemaal een stoomcursus en zetten noodgedwongen grote stappen in de digitale wereld. Zo heb elk nadeel toch zijn voordeel.

levensweg

dagboek van een werkloze ZZP’er

dag 4 - levensweg

En zo zat ik vanmorgen al om kwart over acht met mijn kinderen in een potje ‘Levensweg’. Mijn lieve lief is vanaf vandaag kostwinner en moest voor spoedoverleg naar haar werk. Het is voor ons super fijn dat zij sinds 1 maart een nieuwe baan in het onderwijs heeft. Die timing is briljant, maar het is voor haar wel een gekke start ten tijde van deze idiote crisis. De kinderen waren ook een beetje van slag. Normaal zitten ze het liefst op hun tablets, maar nu wilden ze het oude spel spelen, dat we gisteren hadden meegenomen na een -voorlopig- laatste bezoek aan opa en oma. Zo kon het gebeuren dat ik opeens een paar honderdduizend gulden in mijn handen had. Dat voelde even heel goed. 

Direct na het spel vroegen ze in koor: “Wat nu?” Daar had ik ook even geen passend antwoord op. Een plan voor de komende drie weken zonder school had ik nog niet. We moesten naar de winkel, voor de hamsteraars de vakken weer geplunderd hadden. Verder had ik een afspraak in de middag en wilde ik graag even een paar mensen telefonisch spreken. Midden in een heel serieus gesprek schreeuwde mijn dochter naar haar konijn Flip dat hij moest stoppen met knabbelen aan de deur: “Kappen nu!” De HR manager aan de andere kant van de lijn was even van zijn à propos.

Ondanks het konijn heb ik in de loop van de ochtend constructieve telefoongesprekken gevoerd met mensen van United, NEP en The Crew. Deze drie belangrijke facilitaire bedrijven hebben eerder deze week in een gezamenlijk persbericht kenbaar gemaakt dat ze elkaar gedurende deze crisis zullen steunen waar mogelijk en dat ze voorlopig vooral eigen personeel zullen inzetten. Dit tot groot ongenoegen van een aantal ZZP’ers, die het bericht zagen als een dolk in hun rug. Ik begrijp donders goed dat die bedrijven ook behoorlijk zijn schrokken toen hun omzet in een klap wegviel. Het is voor de ZZP’ers van cruciaal belang dat deze firma’s het Coronatijdperk  overleven. En vandaag bleek ook dat men zich bij deze bedrijven buitengewoon veel zorgen maakt over het lot van alle freelancers, waar ze normaal gesproken zo graag mee werken. Ik vond dat prettig om te horen. Bovendien willen deze bedrijven hun expertise op het gebied van wet- en regelgeving en hun netwerk naar de politiek, verschillende overheden, het UWV en de belastingdienst graag inzetten om freelancers te helpen die in de problemen komen. 

Het goede nieuws is dat er in Den Haag hard wordt gewerkt aan noodmaatregelen, waarbij ook de ZZP’ers niet vergeten worden. De eerste voorstellen worden voor woensdag bekend gemaakt door minister Koolmees.

Ik denk dat het belangrijk is als ZZP’ers in Omroepland zich op een of andere manier snel organiseren. Zo kunnen ze zaken beter met elkaar afstemmen, belangrijke informatie uit eerste hand met elkaar delen en met één mond spreken in de richting van de politiek als dat nodig is. Hoe dit geregeld moet worden weet ik nog niet. Zelf ben ik geen fan van vakbonden. Onder ZZP’ers lijkt er niet zo veel animo te zijn om op dit gebied een kar te trekken. Wat dat betreft zijn het toch rare jongens en meisjes, die freelancers. Ook als ze tijd genoeg hebben zijn ze allemaal druk druk druk.

Vanavond moest ik, na de indrukwekkende toespraak van Premier Mark Rutte, nog een potje Levensweg spelen. De kinderen wilden revanche nemen en ik wilde graag weer even wat geld verdienen. Dat is wel het mooie aan deze tijd: We spelen weer ouderwets spelletjes met elkaar.

zakkenvuller

De moeder van Annefleur staat al te kakelen op het schoolplein als ik aankom om mijn kinderen op te halen. Ze is altijd extra vroeg, waarschijnlijk om niet te hoeven fileparkeren met haar peperdure SUV. Bovendien heb ik niet het gevoel dat ze veel beters te doen heeft dan blond wezen, shoppen en andere moeders vermoeien met ongenuanceerde kletspraat. Factchecken is aan haar niet besteed. Als het even kan wacht ik in haar buurt tot de bel gaat, om stiekem mee te luisteren. Veel andere ouders op het plein ergeren zich wezenloos aan deze tuthola, die zo uit De Luizenmoeder weggelopen zou kunnen zijn. Ik waardeer de amusementswaarde. Het is alleen beter als je niet met haar in discussie gaat.

Ik hoor haar iets zeggen over de offerte van een schilder. Driehonderdtachtig euro voor een dag schilderen vindt mevrouw ‘buh-lachelijk’. En dan moet ze óók nog de verf betalen. ‘Ab-surd!’ Wat zo’n schilder wel niet in een maand verdient als hij gemiddeld twintig dagen staat te verven. Het is volgens haar berekening bijna net zo veel als haar man bij een internationaal accountants en adviesbureau. “Dat is toch idioot…”

Als ze die schilder ook nog ‘een zakkenvuller’ noemt knallen bij mij alle stoppen eruit. Ik kan me niet inhouden en vraag of ze het verschil kent tussen bruto- en netto-inkomen. Of ze misschien weet wat een arbeidsongeschiktheidsverzekering voor schilders kost? Die vallen namelijk in de duurste categorie, omdat schilders op levensgevaarlijke steigers staan en fysiek zwaar werk doen. Ze zijn nogal een risicogroep voor zo’n verzekering. En of ze wel eens van een bedrijfsaansprakelijkheidsverzekering heeft gehoord. Weet je wel wat zo’n schilder moet reserveren voor pensioen? Dat hij zijn eigen belastingen moet afdragen, geen vakantiegeld krijgt, een boekhouder moet betalen en zelf het risico moet afdekken voor de rustige perioden in een jaar. Hij krijgt dus niet doorbetaald als het regent of wanneer hij op vakantie gaat en er is geen uitkering als hij even ‘in-between-jobs’ zit. Dus of ze enig idee heeft wat zo’n schilder aan het eind van een dag kwasten naar zijn privérekening mag overmaken?

Claudine van Huppelkut tot Supertrut kijkt alsof ze water ziet branden. Ze is totaal in de war. Waarschijnlijk vooral omdat ik, voor het eerst in zeven jaar tijd, meer dan twee woorden tegen haar zeg en mijn toon is iets feller dan strikt noodzakelijk. Het Porsche-Cayenne-moedertje heeft natuurlijk geen enkel benul. Ze zwijgt wel vijf seconden en dat is in haar geval een absoluut wereldrecord. 

Maar ik ben ook de beroerdste niet. Ik adviseer haar om eens te informeren naar een ENG geluidsman. Dat is een soort speciale aanbieding. De Action onder alle vakmensen. Die is namelijk nog eens honderd (!) euro goedkoper dan zo’n  peperdure schilder, werkt geen acht, maar tien uur per dag en kan veel meer dan schilderen alleen. Geluidsmannen repareren ook auto’s in de woestijn, verstoppen zenders in minuscule bh’tjes, bevestigen GoPro’s aan alles wat beweegt en boeken tickets om van gemiste vluchten. Ze vliegen met drones, zijn mental coach van nerveuze cameramannen, fiksen defecte apparaten, blazen gecrashte computers nieuw leven in en zijn hartstikke leuk met honden, schoonmoeders of kinderen. Als het moet doen zij alles tegelijk en zonder gezond eten. Een beetje geluidsman kan echt wel een kozijntje opschuren en schilderen. Hij is immers gewend om met zo’n lange stok te lopen waar een soort roller aan vast zit.

Royalistic Live 2.0 en de generatie-grandcanyon

Waar ik nu toch weer terechtgekomen ben… En het was niet eens voor werk. Het is wel alweer een paar weken geleden, maar deze blog is een beetje blijven liggen op de desktop van mijn laptop.

Mijn zoon Art (11 jaar) nam me in de kerstvakantie mee naar Royalistiq Live 2.0 in het Beatrix Theater, naast Utrecht CS. Ik had geen idee. En eerlijk gezegd weet ik achteraf nog steeds niet precies waar ik getuige van was, maar toch zal ik proberen om het uit te leggen. 

Royalistiq is de nickname van de 21-jarige Roy Beszelsen, die dagelijks filmpjes op YouTube plaatst en bijna 627.000 abonnees heeft. In zijn video’s speelt hij Fortnite en tijdens het spelen geeft hij commentaar bij de beelden van het razend populaire spel. Zo’n video duurt een ongeveer twintig minuten en wordt volgens de statistieken van YouTube gemiddeld 200.000 keer bekeken. Ik ken televisiemakers die een moord plegen voor zulke kijkcijfers, maar dat terzijde. 

Fortnite is op dit moment onder jongeren en met name bij jongens dé game van dit moment. Ze spelen het spel op hun computer, tablet of Playstation. Tijdens zo’n spel worden honderd online spelers vanuit een vliegende ‘Battlebus’ op een eiland gedropt, waar ze wapens en materialen verzamelen. Met hout, steen en metaal bouwen ze constructies om zich te verdedigen. Vervolgens moeten ze de aanval op een andere speler inzetten. Een storm die over het eiland trekt maakt het speelveld langzaam kleiner. Het is de bedoeling om alle tegenstanders te verslaan. Wie uiteindelijk overblijft, is de winnaar.

Hoewel ik een klein jaar geleden nog de illusie had dat ik vechtspelletjes buitenshuis kon houden, is ook mijn zoon op dit moment lichtelijk verslaafd aan Fortnite. Als hij niet zelf of met zijn vrienden samen speelt, kijkt hij op YouTube naar video’s waarin anderen Fortnite spelen. Zouden wij zijn tablettijd niet begrenzen en als hij niet af en toe naar school moest, eet of slaapt, dan zou hij er waarschijnlijk dag en nacht mee bezig zijn. Gelukkig zijn er nog grenzen, maar toen Royalistiq, in samenwerking met het Rode Kruis, een live event in het Beatrix Theater aankondigde wilde hij daar direct naartoe. Sinterklaas leverde twee kaartjes en ik moest mee als begeleider, popcornkoper en zijn persoonlijke vlogcameraman, ook al had ik geen flauw benul waar het over ging.

Op 28 december in het Beatrix Theater wist ik niet wat ik zag. We waren er om elf uur, terwijl het evenement pas een uur later zou beginnen. Twee merchandise stands, zoals je ze kent van grote popconcerten met T-shirts, hoodies, boeken en zelfs mokken met het logo van Royalistiq, werden min of meer bestormd door mannetjes tussen de 9 en 15 jaar oud. Ondanks pittige prijzen ging de koopwaar als zoete broodjes over de toonbank. Er waren filmploegen van RTV Utrecht, SBS6, het NOS Jeugdjournaal en vooral van Royalistiq zelf, voor de aftermovie. Mijn zoon werd direct aangesproken door een verslaggever van Hart van Nederland, maar tot het grote verdriet van mijn mannetje werd zijn quote die avond niet gebruikt in de reportage.

Om kwart voor twaalf gingen de deuren van de grote zaal open. Al die joelende jongens en enkele meisjes namen plaats. Het bleek stijf uitverkocht. Op het podium stond een tafel met vier computers en er was een mega groot scherm waarop het beeld van deze computers te zien was. 

De hoofdpersoon kwam op, ik noem hem voor het gemak maar Royalistiq, en hij nodigde een ‘bekende’ YouTuber uit om met hem mee te komen spelen. Ook mochten twee kids uit de zaal mee doen in zijn squad en toen gingen ze een spelletje spelen. Telkens als ze een tegenstander uitschakelden klonk er luid gejuich vanuit de zaal. Zo heb ik met twee korte onderbrekingen, voor cola en popcorn, ruim drie uur zitten te kijken naar mensen die een game speelden waar ik niets van begreep. 

Die Royalistiq is echt razend populair, ondanks het feit dat ik nog nooit van hem had gehoord. Zoonlief wilde niets liever dan een handtekening of een selfie met deze beroemdheid, maar dat mislukte deze dag tot drie maal toe jammerlijk. Na afloop was nog wel een signeersessie, maar daar stond een enorme rij. Waar wij stonden holde hij onder begeleiding van een aantal officiële beveiligers voorbij. 

Dat ik oud word was nog nooit zo duidelijk. De generatiekloof was gigantisch. Ik moest denken aan mijn eigen jeugd in de jaren ’80. Toen begrepen mijn ouders niet helemaal wat ik zo leuk vond aan Doe Maar en waarom ik toch al die buttons wilde hebben of van die groen/roze zweetbandjes en waarom ik heel hard “Heroïne godverdomme” of “Je loopt je lul achterna” zong, terwijl ik nog helemaal niet wist waarover ik zong.
Zoiets.

Boos op PostNL

Hoe het niet moet met je klantenservice:

De rubbers van onze douchedeur zijn aan vervanging toe. Dus na maanden waterballet in de badkamer heb ik eindelijk bij de webshop van onze douchedeurleveranvier twee rubber strips besteld. Eentje voor de onderkant en eentje voor de muurzijde van de glazen deur. Alleen ging er direct na de betaling iets mis met mijn aankoop. De site van de douchedeurrubbers gaf een foutmelding. Het geld was wel afgeschreven, maar de bestelling bleek niet te zijn doorgekomen. Dus ik mailen met Ducholux. Het kon snel worden opgelost, maar toen ik een paar dagen later een pakketje kreeg zag ik gelijk dat het mis was. Dit was geen twee meter lange doos, maar een korte waarin twee onderkanten zaten. Nader onderzoek wees uit dat ik in de mailwisseling weliswaar heel duidelijk was over een zijkant en een onderkant, maar zelf bij het kopieren en plakken van de typenummers tweemaal hetzelfde nummer had gebruikt. Formeel mijn fout. Dus moest een van de twee waterkeerprofielen terug op eigen kosten. En zo kwam ik terecht bij PostNL. 

Bij de plaatselijke boekhandel is een PostNL postkantoor, waar ik mijn pakket inleverde. De zending moest terug naar België én het was een afwijkende maat, dus het bleek een relatief duur grapje. Op de vraag of ik gebruik wilde maken van de duurdere variant mèt Track & Trace antwoordde ik dan ook dat ik alle vertrouwen had in PostNL en dat het alleen maar teruggestuurd hoefde te worden. Dat kostte € 9,80 en ik kreeg een keurig bonnetje.

Twee dagen later stond het pakket echter weer bij ons in de gang. Teruggestuurd door PostNL. Ik had geen idee of het door de ontvangende partij was geweigerd of door de post. Op een klein stickertje las ik dat er geen 3S barcode van PostNLop het pakket had gezeten. Wat dit precies betekende wist ik op dat moment ook niet, maar het was niet goed. Ik terug naar het postkantoor. Daar gaven ze toe dat het hun fout kon zijn, maar ik kreeg een visitekaartje met een telefoonnummer van de klantenservice van PostNL en als ik daarmee zou bellen was het snel opgelost.  

Het nummer bleek niet meer te bestaan. Op de website van PostNL zocht ik me een ongeluk naar een ander nummer, maar alle mogelijkheden om direct met ze in contact te treden zijn daar goed verstopt. Je wordt telkens teruggestuurd naar een soort zelfhulpteksten, maar in alle rubrieken die ik vond kwam mijn probleem niet voor. Uiteindelijk had ik een live chat met de klantenservice, maar die bleek alleen voor zakelijke klanten en al helemaal niet voor mensen die de optie Track & Trace niet genomen hebben. Zij konden mij jammer genoeg niet helpen.

Ik vond een telefoonnummer, hing acht minuten in de wacht en toen werd de verbinding verbroken. Langzaam werd ik moedeloos. Na nog eens tien minuten wachten bleek ik per ongeluk weer de zakelijke afdeling te spreken. Ik werd doorverbonden en eindelijk had ik een vriendelijke mevrouw aan de lijn. Die wilde wel helpen, maar had geen idee. Dit moest ze voorleggen aan haar superieuren. Ze beloofde terug te bellen. Dat deed ze een kwartier later, maar toen zat ik net even te poepen. Op mijn voicemail sprak ze in dat ook zij mij niet kon helpen. Als je geen Track & Trace hebt genomen kan PostNL niets voor je betekenen. Einde bericht. Einde verhaal. Als ik niet tevreden was kon ik nog een klacht indienen.

Dat zal ik doen.

Het is niet erg dat ergens een foutje wordt gemaakt, maar ik houd er niet van als ze er vervolgens alles aan doen om het probleem in mijn schoenen te schuiven. Dat is wat er nu gebeurt. Al moet ik tot de hoogste baas van PostNL, maar die stomme € 9,80 krijg ik terug. Of mijn pakket wordt alsnog netjes verzonden.

Wordt vervolgd…

YouTuber

De jeugd heeft de toekomst. Mits ze nog een keer van de bank af komen, want vooralsnog hangen ze daar het liefst de hele dag, met hun iPad op schoot. Het goede nieuws is dat ze ontzettend veel filmpjes bekijken. Het slechte nieuws is dat ze nauwelijks nog kijkcijfers genereren. Mijn dochter (8) zoekt zelfs naar Het Klokhuisop YouTube, terwijl de ZappApp van de NPO slechts één icoontje verder is. Mijn zoon (10) is nòg erger. Die kijkt hoofdzakelijk naar vloggers. De stomste filmpjes vindt meneer leuk en sinds hij weet hoeveel Enzo Knol, Ties en StukTV verdienen met hun visuele strapatsen droomt hij ook van een carrière als gevierd vlogger. Dat je daarvoor in actie moet komen is soms nog lastig te verteren, maar met een beetje dwang is hij wel te motiveren. Abonnees en ‘duimpjes omhoog’ krijg je immers niet vanzelf.

Mijn zoon zit dus niet op hockey, maar op YouTube. Ik ben geen hockeyvader, die op zaterdagmorgen langs de lijn staat te schreeuwen, maar zijn vlogcoach, cameratrainer en editoefenmeester. Samen gaan we als de brandweer. Op zijn kanaal staan al een stuk of acht video’s en hij heeft inmiddels meer dan dertig volgers. Elke avond checkt hij het aantal weergaven en de likes. Er zit een stijgende lijn in.

Ondertussen analyseer ik wat de concurrentie doet en ontdek wie-wie is op YouTube. Tegelijkertijd verbaas ik me over het beroerde camerawerk. Als ouderwetse cameraman zie ik met pijn in het hart dat het tegenwoordig niet zo veel meer uitmaakt of een shot recht, scherp of goed belicht is. Filmpjes met een bedroevende technische kwaliteit halen hoeveelheden views waar ze bij de Publieke Omroep of RTL een moord voor doen. Bibberende beelden en onverstaanbaar geluid zijn geen belemmering. Ook de inhoud van veel vlogs is niet bepaald om over naar huis te schrijven. Kwantiteit lijkt belangrijker dan creativiteit. Zolang de Wifi het blijft doen zullen de mensenkinderen kijken, klikken en liken. 

Uiteraard is het niet alleen maar rommel op de populaire videosite. Als je even zoekt kom je wonderschone filmpjes tegen. Visuele kunstwerkjes, dappere acties en emotionele verhalen. Ik probeer mijn zoon uit te leggen dat je er moeite voor moet doen om iets origineels te maken. Wil je de (Nederlandse) Messi van YouTube worden of de nieuwe Dylan Haegens, dan zal je keihard hard moeten werken. Elke dag opnieuw trainen, net als de jeugd bij Ajax. Je moet alle trucjes kennen, creatief zijn en anders dan anderen. Dat is nog knap lastig op de plek waar dagelijks 300.000 probeersels worden geupload.

Gelukkig ligt de lat bij ons niet zo hoog. Ik hoop eerlijk gezegd dat hij niet echt doorbreekt en op zijn twaalfde al een manager nodig heeft. Dat er straks geen massa meisjes voor hem in de tuin liggen of dat we nooit meer op een normale manier met het hele gezin naar de Beekse Bergen kunnen. Hoewel… Laatst liet hij me een video zien van ene Gio, ook een populaire Nederlandse vlogger, die voor zijn vader een Ferrari heeft gekocht. Ik zou zelf al tevreden zijn met een nagelnieuwe Passat.

We moeten dus wèl aan de bak. Waar ik de afgelopen jaren het oefenen met Final Cut X of Adobe Première voor me uit kon schuiven is er nu geen ontkomen meer aan. Ik ontdek eindelijk de filmmodus van mijn fotocamera en heb onlangs zelfs een kleine drone gekocht. Samen met mijn zoon experimenteer ik er lustig op los. Met eenvoudige middelen maken we al aardige filmpjes. Zo maakt die 10-jarige vlogger van zijn vader een cameraman 2.0 die helemaal klaar is voor de toekomst, want eerlijk gezegd leer ik voorlopig nog het meest van onze gezamenlijke YouTube-ontdekkingsreis.

(Hier een linkje naar : YouTube Art Hettinga)

Deze column schreef ik voor BM (voorheen Broadcast Magazine), hét mediavakblad van Nederland. Elke maand mag ik een stuk schrijven voor dit prachtige tijdschrift in de reeks ‘Point of view’. Dit betoog staat in BM 374, de uitgave van april 2018. Een abonnement op BM kan ik iedereen van harte aanbevelen.

boeven vangen

Mijn lieve lief is trouw kijker van Opsporing Verzocht. Als dat op tv is mag ik haar niet storen. “Ik ga even boeven vangen,” zegt ze dan. Kennelijk hoopt zij stiekem dat ze iemand op de altijd vage beelden van bewakingscamera’s herkent. Ik vind dat stom en ga meestal iets anders doen. Van Opsporing Verzocht word ik doorgaans een beetje verdrietig. Allemaal kansarme gasten, die toch al zo’n beroerde jeugd hebben gehad en die dan ook nog eens te kakken worden gezet op de nationale televisie met hun slecht georganiseerde misdaad. Sneue figuren die niet begrepen hebben dat juist zij naar dit programma moeten kijken, omdat het dé perfecte trainingsvideo is. Wie een paar weken Anniko van Santen voor lief neemt weet precies wat je wel en wat je zeker niet moet doen wanneer je kwaad wil in de buurt van beveiligingscamera’s. 

Noem mij naïef, maar ik geloof in het goede van de mens en wil het verder allemaal liever niet weten. Val mij niet lastig met overvallen, plofkraken, brute berovingen op oude mensen. Zo lang ik niet weet wat er allemaal gebeurt kan ik gewoon als blije eikel over straat. Bovendien weet ik toch niet meer of ik op vrijdag 16 maart ergens een bordeauxrode Fiat Doblo heb zien rijden. Maar gisteren dacht ik voor het eerst dat het toch beter was geweest als ik eens wat vaker naast mijn vrouw op de bank had gezeten tijdens het uurtje van Ellie Lust. 

Ik had even tijd over en stond in mijn favoriete fotowinkel met een stomme vraag over mijn compact camera. Bij de grote balie waren drie medewerkers en die waren alle drie druk. Ik scande de klanten om te zien welke het eerst klaar zou zijn. Een meneer die vooral zelf aan het woord was, een jonge man die geïnteresseerd was in de Canon EOS 1DX mark II en een meneer die iets met garantie aan het regelen was. Er was ook nog een mevrouw voor me. Ik keek op mijn klok en zag dat de tijd die ik over had steeds minder werd. Zou het nog lukken vandaag? 

De jongen met de 1DX mark II was teleurgesteld dat de camera niet goed gedemonstreerd kon worden, omdat de batterijen in de verpakking niet opgeladen waren. De verkoper bood hiervoor nog netjes zijn verontschuldigingen aan. Hij mocht wel even voelen hoe zwaar het toestel was. En toen holde hij plotseling naar de uitgang van de winkel. Slechts één tel was ik verbaasd. Ik hoorde mezelf heel hard “HEY!” roepen, zoals ik dat in mijn rol als pleinwacht soms ook op het schoolplein kan doen, wanneer kinderen proberen om bijvoorbeeld een frisbee op het dak te gooien. Dan is die “hey!” best effectief, maar deze klootzak zou zich natuurlijk niet bedenken als iemand zoiets roept. Alsof hij dan opeens zou stoppen, zich om ging draaien en in het terug lopen een welgemeend ‘Sorry’ zou zeggen… 

Zonder nadenken sprintte ik achter de winkeldief aan. Nou moet je daar niet teveel bij voorstellen, want eenmaal buiten was de boef alweer een volgende hoek om. Ik ben dik, al 45 jaar oud en mijn conditie is zeker niet optimaal voor sprintwerk. Na honderd meter werd ik ingehaald door twee medewerkers van de fotowinkel. 

Waarom was ik niet alerter geweest? In de rij had ik me al afgevraagd wat zo’n jonge vent in hemelsnaam van plan was met een fotocamera van € 6.500,-. Er was geen enkel belletje gaan rinkelen. Ook niet toen ik opving dat hij geen fotolenzen had. Wel had ik bedacht dat de Canon 1DX niet bepaald een instapmodelletje is. De mevrouw voor me had nog vriendelijk advies gegeven om zo’n camera eerst eens te huren bij Budgetcam, toen bleek dat de demonstratie in de winkel beperkt was. Als ik nou minder de lente in mijn bol had gehad en meer in een rechtse PVV-bubbel leefde, dan was ik vast en zeker niet keurig netjes achteraan in de rij gaan staan. Ik had de weg naar de uitgang meer moeten blokkeren. Dus als ik meer Opsporing Verzocht had gekeken, dan had ik niet de longen uit mijn lijf hoeven lopen, maar deze eikel al lang en breed kunnen tackelen voor hij de winkel kon verlaten.

We liepen richting het water. Ik hijgend, puffend en met een spontane zweetuitbarsting waar zelfs vrouwen in de overgang van opkijken. De dief was al over de brug en bijna op de grote weg. Maar op die brug stond een politieauto. Je moet ook een beetje mazzel hebben in het leven. De verkoper schreeuwde iets in de richting van de agenten, die onmiddellijk gas gaven en door het rood reden. Ik kon niet meer en moest mijn burgerinitiatief al na 187 meter opgeven om een hartaanval te voorkomen. Gelukkig weet ik dat Daphne Schippers ook altijd bekaf is na zo’n kort stukje lopen. Ondertussen had ik, met dank aan de winkeldief, wel drie dingen geleerd in een minuut:

1. Ik moet weer aan mijn conditie werken.

2. Ik mag best iets minder goed van vertrouwen zijn.

3. Vaker met mijn vrouw naar Opsporing Verzocht kijken voor een completer wereldbeeld.

Terug in de winkel was de enig overgebleven verkoper inmiddels druk met het helpen van alle mensen die niet waren gaan hollen. Inmiddels stonden er ook nieuwe klanten in de rij. Toen even later de andere twee medewerkers terug kwamen moest ik echt weg. Ik hoorde nog net dat de cameraboef was overmeesterd door de politie en heb mijn telefoonnummer achtergelaten, omdat ik dolgraag zou willen getuigen als dat nodig is.

’s Middags werd ik gebeld door de filiaalmanager die mij even vriendelijk wilde bedanken voor heldhaftig optreden. Als ik met mijn vraag terug in de winkel kom heeft hij een kleine attentie voor me. Mijn zoon dacht, toen hij het hoorde, gelijk aan die Canon 1DX. Ikzelf vrees dat het eerder een bon voor de sportschool zal zijn. Een goede massage is ook geen gek idee.

curling

Gisterenavond was ik bij een inspirerende ouderavond op de toch al zo fantastische Daltonschool Apollo11 in De Meern, waar mijn kinderen zitten. Ja, ik ben ietwat enthousiast. Het was namelijk een zeer informatieve bijeenkomst over het leren van kinderen en ik had vooraf niet bedacht dat dit een leuke avond kon worden. Er werden verschillende keuzeworkshops gegeven. Eentje over de verwachtingen die wij van onze kinderen hebben en een andere over feedback geven. Zelf ben ik aangeschoven bij de ouder-arena, waarin wij mochten vertellen wat we vinden van het onderwijs. Het was allemaal interessant, positief en opbouwend, maar het allerleukst vond ik toch de presentatie van twee leerkrachten aan het begin van de avond, die de ouders op een grappige, gedurfde en toch zeer sympathieke wijze confronteerden met hun eigen gedrag.

Ze gaven sprekende voorbeelden van ouders die het pad voor hun kind voortdurend schoonvegen, zodat die soepel en gladjes door het leven gaan. Dat noemden ze ‘curling’. Uit onze antwoorden op een paar vragen bleek dat bijna alle ouders aan curling doen. We regelen alles voor onze oogappeltjes. Helpen bij het maken van een surprise of een werkstuk, we smeren de boterhammen, strikken schoenen terwijl ze dat al lang zelf kunnen en spreken de juf aan als kindlief moeite had met een Engelse toets. Dat doen we met goede bedoelingen, want we willen allemaal het beste voor ons kind. Zonder er echt bewust van te zijn beschermen we ons suf. Anno 2018 zijn tegenslagen uit den boze.

Curling dus.

Alleen leren kinderen hierdoor niet meer omgaan met teleurstellingen. Ze worden gemakzuchtig en leren niet om voor zichzelf op te komen. We gaan conflicten uit de weg en stimuleren niet dat ze zelf problemen oplossen. En dat terwijl wij, diezelfde ouders, even daarvoor in een computerprogramma hadden ingevuld wat we onze kinderen het liefst willen meegeven. Massaal hadden we begrippen als ‘zelfstandigheid’, ‘zelfvertrouwen’ en ‘doorzettingsvermogen’ ingetikt. Die begrippen verschenen het grootst in een schitterend woordweb op het digibord.

Persoonlijk denk ik dat het niet goed is als de volgende generatie volwassenen beschikt over een eindeloos zelfvertrouwen en als ze nog assertiever worden dan wij al zijn, maar ze moeten juist wel flexibel zijn, dealen met (opbouwende) kritiek, problemen oplossen, uitdagingen aangaan en overeind blijven in conflictsituaties. Daarom moeten ze leren dat niet alles in het leven gladjes verloopt. Hier en daar een hindernis is onvermijdelijk in het leven.

Ik dacht eerlijk gezegd dat ik niet zo sportief was, maar sinds gisterenavond ben ik me er van bewust dat er een tak van sport is waarvoor ik zeker aanleg heb. Voor mij was deze presentatie en de vergelijking met curling een enorme eyeopener. Als papa moet ik dus minderen met curlen, want zoals juf Ank in de hit serie De Luizenmoeder al zei: “Als je wil dat je kind groeit, moet je er vooral niet bovenop gaan zitten!”

dag 2017, hallo 2018

Ik geef gelijk toe dat je er licht neurotisch voor moet zijn, maar ik heb een fotodagboek. In principe maak ik elke dag foto’s en elke avond stop ik er eentje in een aparte map. Deze foto krijgt als bestandsnaam de datum van die dag (171231) en daarmee staan ze allemaal keurig op volgorde. Het is meegenomen als het mooie foto’s zijn, maar doorgaans moet het plaatje vooral iets vertellen over die dag of de plek waar ik ben geweest. Dit doe ik al sinds 2005. Voor ieder jaar heb ik een map met de titel ‘fotodagboek’. Aan het eind van een jaar is het aardig om daar even doorheen te scrollen. Het geeft een aardig beeld van alles wat ik heb meegemaakt.

De map van 2017 bevat nu 303 foto’s. Het is geen optie om die hier allemaal even te tonen. In de eerste plaats omdat ik niet weet hoe dat moet, maar ook omdat er privéfoto’s tussen zitten die ik lekker voor mezelf houd. Om nieuwsgierigen toch een beeld te geven wilde ik tien plaatjes selecteren, maar dat is niet helemaal gelukt. Een redelijk willekeurige greep:

170208

Het Noordelijk Lijsttrekkersdebat in Groningen

Verkiezingen zijn altijd goed voor onze handel. Ik was bij twee debatten en tijdens de uitslagenavond bij het feest van D66.

170217

De Medicijnmannen

Een invalbeurt voor een programma over wonderlijke middeltjes. Deze aflevering ging over slaapproblemen en zo kwamen we bij een bijzonder vreemde ceremonie in Schoonhoven. Het was alsof ik weer voor Paradijsvogels mocht draaien.

170310

Andere Tijden Sport

Het is in mijn geval altijd lastig om meerdere draaidagen voor een programma in te plannen, want ik werk maar vier dagen in een week, sommige opdrachten zijn lang vooruit vastgelegd en ik heb ook nog eens een vaste papadag die behoorlijk in de weg kan zitten. Daarom is het super fijn als een programmamaker zijn best doet om een beetje rekening te houden met de volle agenda van een cameraman. In het geval van de Andere Tijden Sport over John Blankenstein is dit goed gelukt. Hulde aan Kees Jongkind.

170420

College Tour

Een nieuwe titel die ik vanaf dit jaar mag toevoegen aan de lange lijst met interessante programma’s waarvoor ik heb mogen werken. De gasten bij College Tour hebben altijd een boeiend verhaal. Het is een programma dat echt ergens over gaat en daar houd ik van.

170531

Huldiging Tom Dumoulin

Een last minute klus waar ik erg graag bij wilde zijn. Zo graag dat ik mezelf twee keer had verkocht deze dag. Een beetje dom natuurlijk, maar ook een wijze les. Je moet als cameraman ook weer niet té gretig zijn.

170604

Pinkpop 2017

Jaarlijks feestje. Ik hoef hier niet meer uit te leggen hoe vrolijk ik word van deze dolle dagen met geweldige collega’s in Landgraaf. Zelfs als het programma op mainstage een keer een beetje minder spectaculair is. Pinkpop is echt een van de belangrijkste redenen waarom ik cameraman geworden ben. En nu maar bidden dat ik er in 2018 gewoon bij ben als Pearl Jam en The Foo Fighters weer komen.

170615

Podium aan Zee

Klassieke muziek op de Pier in Scheveningen. Een strak blauwe lucht en knalrode schoenen. Moet ik meer uitleggen? Het was prijs schieten. Een heerlijke opdracht. En diep respect voor de geluidsman die alle muziek mooi heeft opgenomen, ondanks een straffe zeewind.

170617

Stofwisseltour

Twee dagen ‘maatjestijd’ op de motor voor een bijzonder project van de NOS. Met cameraman/motorrijder Joost Tenniglo mooie beelden gemaakt van mensen die op de fiets geld inzamelden voor onderzoek naar een zeldzame ziekte.

170625

NK Wielrennen

Ik ben dol op wielrennen. Ik kijk altijd uit naar de Amstel Goldrace en het NK Wielrennen, nu ik mijn kinderen geen drie weken meer kan missen om naar de Tour de France te gaan. En gelukkig ben ik niet de enige die bij een koers de hele dag loopt te stralen. Weer of geen weer.

170627

Lerarenstaking

Misschien wel mijn persoonlijke hoogtepunt van het afgelopen jaar. De actie die ik spontaan verzon, om de leraren van Daltonschool Apollo 11 in De Meern een hart onder de riem te steken tijdens hun werkonderbreking. Het is op een leuke manier een beetje uit de hand gelopen. We hebben met een aantal ouders de kinderen opgevangen op het schoolplein en met stoepkrijt een rode loper gemaakt voor het team dat een uurtje later kwam. En toen de meesters en juffen arriveerden hadden we muziek, een erehaag van ouders en kinderen, toeters, confettishooters, protestborden, bloemen en taart voor het team. Niet alleen de lokale media was er op afgekomen, maar ook het NOS Jeugdjournaal.

170801

Vakantie Denemarken en Zweden

170808

Klassiek viert de Zomer

Direct na een heerlijke zomervakantie nog een week voor de NTR naar Toscane, dat was een cadeautje. Met een fijn team op bezoek bij leuke mensen en een bijzonder klassiek festival op unieke locaties. Een genot voor de hartwerkende cameraman die zijn lol op kon langs schitterende cypressenlaantjes, in oude kloosters, bij een klavecimbelbouwer, in wijnkelders en in de Italiaanse keuken. En elke avond een betoverende zonsondergang, omdat die altijd mooi meegenomen is.

170827

Brabantse Dag

De Brabantse Dag is al een fantastische klus die gelukkig elk jaar terug keert, maar als je dan ook nog eens je eigen assistent mee mag nemen wordt het helemaal leuk. En meneer wilde natuurlijk het allerliefst even de scannercrane bedienen. ‘Super simpel, papa! Het is net een Playstation…’

170831

Markerwadden

Je komt nog eens ergens. Bijvoorbeeld op natuurgebied De Markerwadden in aanleg. Op zoek naar vogeltjes die deze dag niet in grote getale te vinden waren, maar wel lekker op pad met Jan, Rick en Menno voor Vroege Vogels. Een programma waarvoor ik sowieso altijd graag op tijd mijn bed uit kom.

170919

Prinsjesdag

Die stond nog op de bucketlist. Van alle grootste jaarlijkse televisie-evenementen had ik deze nog niet eerder gedaan en dus wilde ik graag bij wijze van grote uitzondering mijn papadag inwisselen voor een shot van Prinses Beatrix die van achter een raam wuifde naar haar zoon in de Glazen Koets. Een hele ochtend wachten tussen gillende schoolkinderen en drie keer verplaatsen om precies op de juiste plek te staan. Alles voor dat ene plaatje. Maar het lukte. Zelfs door het glas van de koets heen zag je de oude Koningin zwaaien naar de nieuwe Koning. En als zij verder had gekeken, dan had ze een dolgelukkige cameraman gezien.

171208

Helden van de Top2000

Vanavond op televisie op het moment dat we de oliebollen ontkurken. Een heerlijk concert met het aftelmoment en de klok. Een paar weken geleden al opgenomen in de Afas Live en dat was een geweldige avond. Ik vind altijd het moment het mooist waarop het publiek in de zaal staat te wachten op het begin van zo’n concert en dat dan opeens de cameramensen en de volgspotters hun posities innemen. Dan wordt iedereen onrustig, gaan de mensen nog een paar stappen naar voren en voel ik me super cool als piepklein onderdeel van de show.

En toen was het jaar alweer voorbij. Voor mij persoonlijk was 2017 een heel goed jaar. Als 2018 net zo afwisselend en vrolijk wordt, dan teken ik daar direct voor. Ik wens jullie ook allemaal een gezond en afwisselend nieuwjaar met veel geluk en succes in de dingen die je graag doet.