#LVK2023

Deze week mag ik als gastcolumnist de online-rubriek ‘De Week Van…’ vullen op de site van Broadcast Magazine. Dit is mijn vijfde en laatste bijdrage voor deze reeks:

Gisterenmorgen schreef ik hier nog dat ik zou gaan werken aan een livestream voor Adyen, maar ik moet eerlijk opbiechten dat ik daar helemaal niet ben geweest. Woensdagavond had mijn dochter een klein ongeluk tijdens het paardrijden. Terwijl ik terugreed uit Zeeland, zat zij met haar moeder bij de huisartsenpost om naar een pijnlijke arm te laten kijken. Ik ben medisch gezien nogal een doemdenker en vreesde gelijk dat het wel eens gebroken zou kunnen zijn. Het leek me beter om snel een vervanger te zoeken voor mijn volgende draaidag. Ik wilde niet het risico nemen dat ik laat op de avond nog allerlei collega’s moest bellen. Gelukkig had ik snel een waardige vervanger gevonden. Alleen had ik mijn bijdrage voor deze rubriek al doorgemaild en ik ben er niet meer aan toegekomen om dat nog aan te passen.

Uiteindelijk viel het met dochterlief reuze mee. Flink gekneusd en een slechte nacht. Opeens was ik verpleger in plaats van camera operator. Chef Paracetamol. Het was goed dat ik er voor haar kon zijn en ik was blij met een opdrachtgever die daar alle begrip voor had. 

Je zou kunnen zeggen dat het mij als ZZP’er serieus inkomsten scheelt en dat mijn vrouw, die in het onderwijs werkt, zich beter ziek had kunnen melden, maar ik redeneer nooit op die manier. Werk is voor mij superbelangrijk, dagen zijn altijd lang en ik ben vaak van huis, maar als het er écht toe doet, dan gaat mijn gezin voor. Niets is belangrijker dan dat. Zo heb ik ook jarenlang een vaste vrije dag gehad (papadag mag je niet meer zeggen) en daardoor kon ik veel langlopende klussen niet aannemen. Dat heeft vast geld gekost, maar het heeft me nog veel meer opgeleverd. Liefde en een superleuke tijd met mijn kinderen. Normaalgesproken ben ik de vaste poepschepper bij het paardrijden van mijn dochter. En zo zie je maar; ga ik één keertje niet mee, dondert ze ervan af…

 

Vandaag ga ik wel werken. Ik mag naar het LVK in Venray. Het Limburgs Vastelaovesleedjes Konkoer is misschien wel de belangrijkste radio- en televisieproductie van het jaar voor de regionale zender L1. In een gigantische hal, met duizenden kleurrijk uitgedoste liefhebbers van Limburgstalige muziek, wordt uit twintig finalisten het carnavalsliedje van het jaar gekozen. De winnaar van dit songfestival is de komende jaren verzekerd van honderden optredens in de hele provincie.

Voor mij is het vanavond de 14e editie, sinds ik in 2003 in Sittard voor het eerst van de partij was. Ik was erbij toen De Toddezèk wonnen, W-Dreej, La Bamba, Spik en Span, Hoondervel en het vorig jaar toen de eer ging naar Bjorn en Mieke. Allemaal wereldberoemde artiesten in Limburg. Hun winnende liedjes kunnen ze daar op elke hoek van de straat meezingen. De grote live-uitzending van het LVK is een van de terugkerende projecten in mijn jaar en ik vind het bijzonder dat L1 al zo lang een van mijn trouwe opdrachtgevers is. Het is voor mij ook de vaste link met de streek waar ik ben opgegroeid. Inmiddels woon ik al veel langer in de randstad dan dat ik ooit in het zuiden heb gewoond en ik vier zelf al 100 jaar geen carnaval meer, maar het is toch leuk om dankzij projecten van L1 op de hoogte te blijven van wat er in Limburg speelt.

De kans is groot dat vanavond rond een uur of tien de hashtag #LVK2023 trending is in Nederland. De meeste landgenoten zullen geen idee hebben als ze dat voorbij zien komen, maar in Limburg weet iedereen dat dan de finale van het Limburgs Vastelaovesleedjes Konkoer in volle gang is. En jullie weten nu dat ik daar dan op of rond het podium ren met een camera op mijn schouder.

 

Tot zover mijn bijdrage als gastcolumnist voor deze rubriek. Het was mij een genoegen om jullie deze week mee te nemen. Mocht je het leuk vinden en meer willen lezen over mijn avonturen als freelance camera operator, kijk dan ook eens op mijn weblog. Op www.reinonline.nl kan je duizenden verhaaltjes vinden, die ik de afgelopen jaren heb geschreven. Dankzij BM heb ik verse inspiratie gekregen om daar de komende tijd weer vaker van me te laten horen.  

 

terugblikken en vooruitkijken

 

Het is de laatste ochtend van 2021. De auto moest naar de garage voor een beurt, dus zit ik al vroeg met een kop koffie en een vers broodje aan de keukentafel. De rest van mijn mooie gezinnetje ligt nog heerlijk op een oor. Buiten kleurt de lucht rood, roze, oranje, paars. Als je hem zo schildert wordt het gelijk kitsch, maar een simpel kiekje van zo’n ochtendlucht kan altijd rekenen op veel ‘likes’. 

Ik heb even geen zin in de krant met al haar coronanieuws. Liever scrol ik door mijn foto’s van het afgelopen jaar en probeer ik voor mezelf een beeld te krijgen van wat er allemaal is gebeurd. 

Vandaag precies een jaar geleden overleed mijn moeder. Wij begonnen 1 januari met ongekend groot verdriet. Dat we haar voor altijd moeten missen, is de donkere schaduw van de afgelopen twaalf maanden. De zon stond wat lager en de schaduwzijde was langer, maar het is ook net waar je kijkt. Als ik naar het licht kijk, dan zie ik een hoop lieve mensen waar ik veel om geef. Natuurlijk mijn gezin, mijn familie, vrienden, maar ook een hoop toffe collega’s, waar ik veel meer mee heb dan een simpele werkrelatie. 

Het was best een druk jaar. Ik heb genoeg gedaan. Voor het eerst in mijn leven een echte iglo gebouwd! Ik heb de woonkamer geschilderd, de vloer laten schuren en de kinderkamers zijn aangepakt. Ik heb een aantal interessante projecten geproduceerd, een paar keer mogen regisseren en ik heb mezelf ontwikkeld op het gebied van remote camera’s. Een absoluut hoogtepunt was natuurlijk de Grandprix Formule1 op Zandvoort, waar ik als enige Nederlandse cameraman langs de baan stond voor de worldfeed. 

Ik heb dit jaar gewerkt voor meer dan dertig verschillende opdrachtgevers. Gedraaid met zo’n beetje alle camera’s en lenzen die je kan krijgen. Daarmee heb ik supertoffe dansprogramma’s gedraaid, heel veel mooie muziek opgenomen, topsport, cultuur, plat amusement, reality, documentair, talkshows, en een paar indrukwekkende herdenkingen. Met alle uiteenlopende livestreams ging een hele nieuwe wereld voor me open. Ik heb gewerkt voor de grote facilitaire bedrijven, voor zes regionale omroepen en voor kleine zelfstandigen. Een website gebouwd, les gegeven, in opdracht stukjes geschreven en gefotografeerd. Professioneel en zakelijk gezien was het een goed jaar, maar ik heb me ondanks alle drukte niet gek laten maken. De eerste coronaperiode heeft me geleerd dat het prettig is om soms wat vaker thuis te zijn. Dat het niet alleen om werk draait en dat je als zelfstandig ondernemer keuzes moet maken. De mensen en bedrijven die in het voorjaar van 2020 nog voor mij klaar stonden ben ik niet vergeten. Daar houd ik wat extra ruimte voor in mijn agenda. 

Het is allemaal best aardig in balans. Nu de kilo’s nog. Ik ben, onder dwang van mijn zoon, begonnen met hardlopen. Dat viel niet mee. Inmiddels jog ik gemiddeld twee keer in de week een rondje door de wijk en boek ik heel langzaam progressie. Daar ga ik, onder leiding van mijn strenge 14-jarige personal trainer, in het nieuwe jaar mee door. Ik moet minder snoepen en minder vlees eten. Verder begin ik het nieuwe jaar met een paar nieuwe technische ontwikkelingen waar ik graag meer over wil weten. Ik sta open voor nieuwe uitdagingen en ben benieuwd wat 2022 me weer zal brengen. Ik hoop vooral plezier en dat ik weer veel nieuwe creatieve en inspirerende mensen mag leren kennen. 

 

Tot slot wens ik jullie allemaal veel geluk en een goede gezondheid in het nieuwe jaar. Blijf positief. Het glas is half vol. Luister naar elkaar en naar je hart. Wees creatief en steek je energie in zaken waar je zelf vrolijk van wordt of waar je anderen blij mee maakt. 

held op sokken

Nog even een klein vuilniszakje met restafval in de container gooien, dat leek mij gisterenavond niet zo’n probleem. Het was weliswaar half tien geweest en we hebben te maken met die vermaledijde avondklok, maar in ons stille Vinex straatje moest dat kunnen. Dacht ik. Op mijn sokken en zonder jas liep ik naar buiten. Het was net iets frisser dan gedacht, maar de ondergrondse containers staan op nog geen honderd meter van onze voordeur. Net even de hoek om. Daar bij het parkeerterrein van het Balijepark Restaurant, wat overigens echt een aanrader is, maar dat terzijde.

Met een klap sloot ik de draaideksel van de container en liep ik weer huiswaarts. Geen kip op straat. Maar ik was nog een vijf meter van die afvalbak verwijderd toen een auto achter mij de Augustusweg in draaide. Ik hoorde hem. Koplampen prikten in mijn rug. De auto reed rustig. Ik keek om en kon niet gelijk zien of het een politieauto was, maar het schoot wel door mijn hoofd.

De stapel avondklokverklaringen in het handschoenenkastje van mijn auto groeit met de week. Ik heb een alibi’s gekregen van L1, de NOS, The Crew, NEP, Philharmonie Zuidnederland en ik heb als ZZP’er mijn eigen verklaringen opgesteld, maar dat telt natuurlijk allemaal niet als je op sokken door de buurt sluipt.

En het wás een politieauto. Natuurlijk! Dat heb ik weer.

Heel even heb ik overwogen om een steegje in te schieten en me te verschuilen, maar hoe verdacht maak je jezelf dan? Voor je het weet lok je een hele klopjacht uit en hangt er een politiehelikopter boven je hoofd. Nee, ik ging dit dragen als een man. Mocht ik die boete van vijfennegentig euro krijgen, dan zou ik hem netjes betalen. Regels zijn regels. En eigen schuld, dikke bult.

Op de hoek van de straat, waar ik moest oversteken, reed de politieauto naast me. Als ik snel zou oversteken, dan was ik thuis. Fatsoenshalve deed ik dat niet. Ik liet hem rustig voor gaan. Voor mijn neus stopte de hij. Ook dat nog. Het raampje ging langzaam open en ik zag onze vaste wijkagent. Ik groet die man altijd vriendelijk, maar verder kennen we elkaar gelukkig niet. Nog niet…

“Waar gaan wij naartoe?” 

Hij vroeg het echt. Nu kon ik een grap maken over dat woordje ‘wij’, maar dat durfde ik toch niet. Held op sokken. Ik stamelde iets over een vuilniszakje en dat ik aan de overkant woon. “Naar huis,” zei ik. Een beetje met een vraagteken. Ik hoopte vurig dat hij me liet gaan.

En dat deed hij. Gelukkig. De politie is je beste vriend. Waarschijnlijk had hij ook geen zin in alle papieren rompslomp of zag ik er betrouwbaar genoeg uit. We wensten elkaar een fijne avond en toen reed hij door. Op weg naar andere mensen die hij eventjes de stuipen op het lijf kon jagen.

Binnen werd ik keihard uitgelachen door mijn bloedeigen zoon, die het tafereeltje had gadegeslagen en die stiekem had gehoopt dat oom agent mij eens goed te grazen had genomen.

thuisonderwijs

  

Ik weet ook wel dat het niet voor alle ouders een feest is om thuis te werken en hun kinderen bij te staan ten tijde van lockdown, maar ik word er extreem vrolijk van. Terwijl ik dit schrijf zit ik op onze fijne werkzolder aan een lang bureau en Imme, mijn geweldige dochter van elf, heeft de plek naast mij ingenomen. Op het scherm van haar laptop staat de Google Meet van groep 8A. Ze zijn aan het rekenen. Juf Annemieke geeft instructie over het uitrekenen van de oppervlakte van een driehoek. Zo leer ik ook nog wat.

Tijdens de eerste lockdown, in het voorjaar, was het nog niet zo gestructureerd en moest ik iets vaker bijspringen, maar nu gaat het allemaal vanzelf. De kinderen van Daltonschool Apollo11 in De Meern hebben gewoon de hele dag les, zoals het normaal op school gaat. Om half negen logt Imme in en om kwart voor drie kan de computer weer uit. Klassikale dingen doen ze in ‘de meet’. Denk aan het opstarten van de dag met een gezellige check-in, alle instructies en het afsluiten. Ik hoor een dictee, ze kletsen gezellig tijdens het werken aan een tekenopdracht, de juf neemt geduldig het programma door voor na de pauze en ze hadden deze week een super leuke Kahoot quiz. Tussendoor maken de kinderen zelfstandig hun oefenopdrachten of ze werken samen met een maatje. Juf Annemieke is de hele dag te zien op het scherm en ze kunnen altijd vragen stellen in de chat of gewoon in de meet. Op afgesproken tijden komt de groep weer bij elkaar.

Natuurlijk is het beter voor de kinderen als ze gewoon naar school kunnen, als ze weer alle beschikbare materialen kunnen gebruiken en als ze weer echt contact mogen maken, maar ik geloof niet dat 8A achterstanden oploopt. Deze manier van werken maakt ze in zekere zin ook zelfstandiger en alle stof wordt ‘gewoon’ behandeld.

Als vader kan ik eindelijk eens stiekem meeluisteren. Het is interessant om te horen hoe het er op school aan toe gaat. Na twee en een halve week thuisonderwijs kan ik niet anders dan heel veel respect hebben voor de geweldige juf van mijn dochter. Daar valt of staat in het onderwijs natuurlijk alles mee en toevallig heeft mijn dochter dit jaar een juf uit duizenden. Annemieke is heel duidelijk, rustig, lief, grappig, altijd opgewekt en super positief. Ze beschikt over een jaloersmakende portie geduld. Voor zover ik het kan inschatten heeft ze precies in de smiezen welke kinderen ze even in de gaten moet houden. Aan het eind van de dag heeft zij alle tijd voor gesprekjes met individuele kinderen. Ook mijn dochter, die heel zelfstandig is en zich goed redt in deze gekke tijd, wordt zeker niet over het hoofd gezien. 

Ik vind dat het heel gezellig is in 8A. De kinderen zijn ook allemaal hartstikke schattig en lief. Ze werken heel serieus en stellen goede vragen. Eentje was deze week extra vroeg opgestaan om al zijn schoolwerk alvast af te maken. Imme doet ook uit zichzelf meer dan er van haar gevraagd wordt. Als dat het geval is, dan heb je het volgens mij als leerkracht dik voorelkaar.

Het zal niet overal net zo soepeltjes verlopen als in groep 8A van Apollo11, maar ik maak een hele diepe buiging voor alle leerkrachten in het basisonderwijs, die momenteel hun uiterste best doen om de boel bij elkaar te houden en voor juf Annemieke in het bijzonder.

 

  

schoolmusicalvideo.nl

dagboek - ZZP’er in crisistijd 

nr. 31 / dag 81

Mag ik één keer van de gelegenheid gebruik maken om schaamteloos mijn nieuwe handeltje te promoten? Ik heb namelijk bedacht dat het in deze gekke tijd wellicht een goed idee is om schoolmusicals te filmen. Samen met mijn vrienden van Miltenburg AV uit Maarssen heb ik een plan gemaakt om dit op professionele wijze te doen, voor een tarief dat scholen, ouderraden en/of ouders misschien nog net kunnen betalen. 

We bieden een opname aan met vier camera’s, optimaal geluid en ikzelf werp me op als de deskundige regisseur. De registratie die we maken kunnen we streamen op een beveiligd netwerk. Zo zijn ouders, opa’s, oma’s, broertjes, zusjes, ooms en tantes in de gelegenheid op afstand live mee te kijken. Aan het eind van de avond ontvangt iedereen een link waarmee de opname te downloaden is, om deze te bewaren voor de eeuwigheid.

Ik begreep dat veel basisscholen op dit moment worstelen met de vraag in welke vorm ze de eindmusical van groep 8 moeten gieten. Het is op dit moment nog niet helemaal duidelijk hoeveel mensen, straks in de laatste schoolweken, in hun aula’s, buurtcentra of kleine theatertjes mogen komen kijken. En áls er al publiek kan worden toegelaten, dan moeten bezoekers anderhalve meter uit elkaar zitten. Dit betekent weer dat er minder mensen dan gebruikelijk aanwezig kunnen zijn. En er zijn vast opa’s en oma’s die normaal gesproken graag waren komen kijken, maar die dat nu niet aandurven. Daarom is een professionele live-registratie in mijn ogen dé ideale oplossing!

Inmiddels zijn de eerste scholen geïnteresseerd en heb ik een eerste opdracht binnen. Voorlopig richt ik me op de regio Utrecht, maar ik ken veel werkloze ZZP’ers dus als dit echt heel succesvol wordt, dan kan ik altijd collega’s benaderen met de vraag of ze willen helpen. Mijn netwerk bedekt in principe het hele land.

Ik leg de lat hoog. Het is niet mijn stijl om met slechts een cameraatje te komen en een beetje in en uit te zoomen. Het moet er professioneel en strak uitzien. Mensen moeten met plezier een hele musical blijven kijken. Daarom heeft goed geluid ook onze hoogste prioriteit. Dit is misschien wel het moeilijkste aan het registreren van schoolmusicals. De verbinding moet goed zijn en we gaan niet klungelen op YouTube, waar je weer vanaf gegooid wordt als je muziek gebruikt waar wellicht nog rechten op zitten.

Kortom, overal is over nagedacht. Nu is het alleen nog zaak dat alle schoolhoofden, klassenmoeders, groep 8 meesters en juffen of muziekleerkrachten geïnformeerd worden. En daar kan ik jullie hulp goed bij gebruiken. Ik heb een super eenvoudige website gebouwd, die te vinden is onder de noemer: www.schoolmusicalvideo.nl. Je mag ook mijn mailadres doorgeven of mijn telefoonnummer. 

En ik zal zelf een liedje zingen voor iedereen die een concrete opdracht aandraagt. Onder de douche. Maar dat moet je dan wel gewoon van mij aannemen. Is ook beter als we dat niet gaan streamen.

Jan Rein Hettinga

06 – 54.21.86.45

reinzelf@janreinhettinga.nl

Royalistic Live 2.0 en de generatie-grandcanyon

Waar ik nu toch weer terechtgekomen ben… En het was niet eens voor werk. Het is wel alweer een paar weken geleden, maar deze blog is een beetje blijven liggen op de desktop van mijn laptop.

Mijn zoon Art (11 jaar) nam me in de kerstvakantie mee naar Royalistiq Live 2.0 in het Beatrix Theater, naast Utrecht CS. Ik had geen idee. En eerlijk gezegd weet ik achteraf nog steeds niet precies waar ik getuige van was, maar toch zal ik proberen om het uit te leggen. 

Royalistiq is de nickname van de 21-jarige Roy Beszelsen, die dagelijks filmpjes op YouTube plaatst en bijna 627.000 abonnees heeft. In zijn video’s speelt hij Fortnite en tijdens het spelen geeft hij commentaar bij de beelden van het razend populaire spel. Zo’n video duurt een ongeveer twintig minuten en wordt volgens de statistieken van YouTube gemiddeld 200.000 keer bekeken. Ik ken televisiemakers die een moord plegen voor zulke kijkcijfers, maar dat terzijde. 

Fortnite is op dit moment onder jongeren en met name bij jongens dé game van dit moment. Ze spelen het spel op hun computer, tablet of Playstation. Tijdens zo’n spel worden honderd online spelers vanuit een vliegende ‘Battlebus’ op een eiland gedropt, waar ze wapens en materialen verzamelen. Met hout, steen en metaal bouwen ze constructies om zich te verdedigen. Vervolgens moeten ze de aanval op een andere speler inzetten. Een storm die over het eiland trekt maakt het speelveld langzaam kleiner. Het is de bedoeling om alle tegenstanders te verslaan. Wie uiteindelijk overblijft, is de winnaar.

Hoewel ik een klein jaar geleden nog de illusie had dat ik vechtspelletjes buitenshuis kon houden, is ook mijn zoon op dit moment lichtelijk verslaafd aan Fortnite. Als hij niet zelf of met zijn vrienden samen speelt, kijkt hij op YouTube naar video’s waarin anderen Fortnite spelen. Zouden wij zijn tablettijd niet begrenzen en als hij niet af en toe naar school moest, eet of slaapt, dan zou hij er waarschijnlijk dag en nacht mee bezig zijn. Gelukkig zijn er nog grenzen, maar toen Royalistiq, in samenwerking met het Rode Kruis, een live event in het Beatrix Theater aankondigde wilde hij daar direct naartoe. Sinterklaas leverde twee kaartjes en ik moest mee als begeleider, popcornkoper en zijn persoonlijke vlogcameraman, ook al had ik geen flauw benul waar het over ging.

Op 28 december in het Beatrix Theater wist ik niet wat ik zag. We waren er om elf uur, terwijl het evenement pas een uur later zou beginnen. Twee merchandise stands, zoals je ze kent van grote popconcerten met T-shirts, hoodies, boeken en zelfs mokken met het logo van Royalistiq, werden min of meer bestormd door mannetjes tussen de 9 en 15 jaar oud. Ondanks pittige prijzen ging de koopwaar als zoete broodjes over de toonbank. Er waren filmploegen van RTV Utrecht, SBS6, het NOS Jeugdjournaal en vooral van Royalistiq zelf, voor de aftermovie. Mijn zoon werd direct aangesproken door een verslaggever van Hart van Nederland, maar tot het grote verdriet van mijn mannetje werd zijn quote die avond niet gebruikt in de reportage.

Om kwart voor twaalf gingen de deuren van de grote zaal open. Al die joelende jongens en enkele meisjes namen plaats. Het bleek stijf uitverkocht. Op het podium stond een tafel met vier computers en er was een mega groot scherm waarop het beeld van deze computers te zien was. 

De hoofdpersoon kwam op, ik noem hem voor het gemak maar Royalistiq, en hij nodigde een ‘bekende’ YouTuber uit om met hem mee te komen spelen. Ook mochten twee kids uit de zaal mee doen in zijn squad en toen gingen ze een spelletje spelen. Telkens als ze een tegenstander uitschakelden klonk er luid gejuich vanuit de zaal. Zo heb ik met twee korte onderbrekingen, voor cola en popcorn, ruim drie uur zitten te kijken naar mensen die een game speelden waar ik niets van begreep. 

Die Royalistiq is echt razend populair, ondanks het feit dat ik nog nooit van hem had gehoord. Zoonlief wilde niets liever dan een handtekening of een selfie met deze beroemdheid, maar dat mislukte deze dag tot drie maal toe jammerlijk. Na afloop was nog wel een signeersessie, maar daar stond een enorme rij. Waar wij stonden holde hij onder begeleiding van een aantal officiële beveiligers voorbij. 

Dat ik oud word was nog nooit zo duidelijk. De generatiekloof was gigantisch. Ik moest denken aan mijn eigen jeugd in de jaren ’80. Toen begrepen mijn ouders niet helemaal wat ik zo leuk vond aan Doe Maar en waarom ik toch al die buttons wilde hebben of van die groen/roze zweetbandjes en waarom ik heel hard “Heroïne godverdomme” of “Je loopt je lul achterna” zong, terwijl ik nog helemaal niet wist waarover ik zong.
Zoiets.

YouTuber

De jeugd heeft de toekomst. Mits ze nog een keer van de bank af komen, want vooralsnog hangen ze daar het liefst de hele dag, met hun iPad op schoot. Het goede nieuws is dat ze ontzettend veel filmpjes bekijken. Het slechte nieuws is dat ze nauwelijks nog kijkcijfers genereren. Mijn dochter (8) zoekt zelfs naar Het Klokhuisop YouTube, terwijl de ZappApp van de NPO slechts één icoontje verder is. Mijn zoon (10) is nòg erger. Die kijkt hoofdzakelijk naar vloggers. De stomste filmpjes vindt meneer leuk en sinds hij weet hoeveel Enzo Knol, Ties en StukTV verdienen met hun visuele strapatsen droomt hij ook van een carrière als gevierd vlogger. Dat je daarvoor in actie moet komen is soms nog lastig te verteren, maar met een beetje dwang is hij wel te motiveren. Abonnees en ‘duimpjes omhoog’ krijg je immers niet vanzelf.

Mijn zoon zit dus niet op hockey, maar op YouTube. Ik ben geen hockeyvader, die op zaterdagmorgen langs de lijn staat te schreeuwen, maar zijn vlogcoach, cameratrainer en editoefenmeester. Samen gaan we als de brandweer. Op zijn kanaal staan al een stuk of acht video’s en hij heeft inmiddels meer dan dertig volgers. Elke avond checkt hij het aantal weergaven en de likes. Er zit een stijgende lijn in.

Ondertussen analyseer ik wat de concurrentie doet en ontdek wie-wie is op YouTube. Tegelijkertijd verbaas ik me over het beroerde camerawerk. Als ouderwetse cameraman zie ik met pijn in het hart dat het tegenwoordig niet zo veel meer uitmaakt of een shot recht, scherp of goed belicht is. Filmpjes met een bedroevende technische kwaliteit halen hoeveelheden views waar ze bij de Publieke Omroep of RTL een moord voor doen. Bibberende beelden en onverstaanbaar geluid zijn geen belemmering. Ook de inhoud van veel vlogs is niet bepaald om over naar huis te schrijven. Kwantiteit lijkt belangrijker dan creativiteit. Zolang de Wifi het blijft doen zullen de mensenkinderen kijken, klikken en liken. 

Uiteraard is het niet alleen maar rommel op de populaire videosite. Als je even zoekt kom je wonderschone filmpjes tegen. Visuele kunstwerkjes, dappere acties en emotionele verhalen. Ik probeer mijn zoon uit te leggen dat je er moeite voor moet doen om iets origineels te maken. Wil je de (Nederlandse) Messi van YouTube worden of de nieuwe Dylan Haegens, dan zal je keihard hard moeten werken. Elke dag opnieuw trainen, net als de jeugd bij Ajax. Je moet alle trucjes kennen, creatief zijn en anders dan anderen. Dat is nog knap lastig op de plek waar dagelijks 300.000 probeersels worden geupload.

Gelukkig ligt de lat bij ons niet zo hoog. Ik hoop eerlijk gezegd dat hij niet echt doorbreekt en op zijn twaalfde al een manager nodig heeft. Dat er straks geen massa meisjes voor hem in de tuin liggen of dat we nooit meer op een normale manier met het hele gezin naar de Beekse Bergen kunnen. Hoewel… Laatst liet hij me een video zien van ene Gio, ook een populaire Nederlandse vlogger, die voor zijn vader een Ferrari heeft gekocht. Ik zou zelf al tevreden zijn met een nagelnieuwe Passat.

We moeten dus wèl aan de bak. Waar ik de afgelopen jaren het oefenen met Final Cut X of Adobe Première voor me uit kon schuiven is er nu geen ontkomen meer aan. Ik ontdek eindelijk de filmmodus van mijn fotocamera en heb onlangs zelfs een kleine drone gekocht. Samen met mijn zoon experimenteer ik er lustig op los. Met eenvoudige middelen maken we al aardige filmpjes. Zo maakt die 10-jarige vlogger van zijn vader een cameraman 2.0 die helemaal klaar is voor de toekomst, want eerlijk gezegd leer ik voorlopig nog het meest van onze gezamenlijke YouTube-ontdekkingsreis.

(Hier een linkje naar : YouTube Art Hettinga)

Deze column schreef ik voor BM (voorheen Broadcast Magazine), hét mediavakblad van Nederland. Elke maand mag ik een stuk schrijven voor dit prachtige tijdschrift in de reeks ‘Point of view’. Dit betoog staat in BM 374, de uitgave van april 2018. Een abonnement op BM kan ik iedereen van harte aanbevelen.

curling

Gisterenavond was ik bij een inspirerende ouderavond op de toch al zo fantastische Daltonschool Apollo11 in De Meern, waar mijn kinderen zitten. Ja, ik ben ietwat enthousiast. Het was namelijk een zeer informatieve bijeenkomst over het leren van kinderen en ik had vooraf niet bedacht dat dit een leuke avond kon worden. Er werden verschillende keuzeworkshops gegeven. Eentje over de verwachtingen die wij van onze kinderen hebben en een andere over feedback geven. Zelf ben ik aangeschoven bij de ouder-arena, waarin wij mochten vertellen wat we vinden van het onderwijs. Het was allemaal interessant, positief en opbouwend, maar het allerleukst vond ik toch de presentatie van twee leerkrachten aan het begin van de avond, die de ouders op een grappige, gedurfde en toch zeer sympathieke wijze confronteerden met hun eigen gedrag.

Ze gaven sprekende voorbeelden van ouders die het pad voor hun kind voortdurend schoonvegen, zodat die soepel en gladjes door het leven gaan. Dat noemden ze ‘curling’. Uit onze antwoorden op een paar vragen bleek dat bijna alle ouders aan curling doen. We regelen alles voor onze oogappeltjes. Helpen bij het maken van een surprise of een werkstuk, we smeren de boterhammen, strikken schoenen terwijl ze dat al lang zelf kunnen en spreken de juf aan als kindlief moeite had met een Engelse toets. Dat doen we met goede bedoelingen, want we willen allemaal het beste voor ons kind. Zonder er echt bewust van te zijn beschermen we ons suf. Anno 2018 zijn tegenslagen uit den boze.

Curling dus.

Alleen leren kinderen hierdoor niet meer omgaan met teleurstellingen. Ze worden gemakzuchtig en leren niet om voor zichzelf op te komen. We gaan conflicten uit de weg en stimuleren niet dat ze zelf problemen oplossen. En dat terwijl wij, diezelfde ouders, even daarvoor in een computerprogramma hadden ingevuld wat we onze kinderen het liefst willen meegeven. Massaal hadden we begrippen als ‘zelfstandigheid’, ‘zelfvertrouwen’ en ‘doorzettingsvermogen’ ingetikt. Die begrippen verschenen het grootst in een schitterend woordweb op het digibord.

Persoonlijk denk ik dat het niet goed is als de volgende generatie volwassenen beschikt over een eindeloos zelfvertrouwen en als ze nog assertiever worden dan wij al zijn, maar ze moeten juist wel flexibel zijn, dealen met (opbouwende) kritiek, problemen oplossen, uitdagingen aangaan en overeind blijven in conflictsituaties. Daarom moeten ze leren dat niet alles in het leven gladjes verloopt. Hier en daar een hindernis is onvermijdelijk in het leven.

Ik dacht eerlijk gezegd dat ik niet zo sportief was, maar sinds gisterenavond ben ik me er van bewust dat er een tak van sport is waarvoor ik zeker aanleg heb. Voor mij was deze presentatie en de vergelijking met curling een enorme eyeopener. Als papa moet ik dus minderen met curlen, want zoals juf Ank in de hit serie De Luizenmoeder al zei: “Als je wil dat je kind groeit, moet je er vooral niet bovenop gaan zitten!”

lang leve papadag

Het woord papadag mag dus niet meer. Dat vinden veel mama’s van deze wereld. Je bent immers elke dag papa. Volgens NRC-columniste Japke-d. Bouma moet het woord papadag bij het grofvuil en hoort het fenomeen zo vanzelfsprekend te zijn dat deze dag geen naam mag hebben. Ik moet blijkbaar iets gender neutraals verzinnen voor mijn vaste vrije dag.

Aan de andere kant mag een politicus als Jesse Klaver van Johan Derksen helemaal geen papadag hebben. Als je namelijk écht belangrijk bent, dan kun je je geen papadag veroorloven volgens de voetbalzuurpruim.

Nou, met beide stromingen ben ik het oneens. Deze papa viert elke dinsdag papadag! Het is een feestdag en die is heilig. De benaming ook. Ik ben er trots op. Zolang niet al mijn vrienden en collega’s met kinderen ook een vaste papadag hebben hoef ik me nergens voor te schamen en mag ik het met een gerust hart papadag noemen. Zo ingeburgerd is het nog niet dat je als vader minder gaat werken. Zeker niet in mijn wereldje. Veel ZZP’ers denken dat flexibiliteit betekent dat ze zeven dagen per week beschikbaar moeten zijn. Onzin natuurlijk.

Ik vind het prima wanneer mama de dagen waarop zij voor de kinderen zorgt mamadag noemt. Doe maar. Laat het maar opvallen dat mama er nog steeds meer voor de kinderen is dan papa. Wrijf het er maar in.

Ik vind het ook een hele eer dat ik op mijn papadag klassenmoeder van Groep 5/6A mag zijn. Daar doe ik niet moeilijk over. Waarom zouden we op elke slak zout leggen? Van al te kampachtig gedoe worden we volgens mij niet gelukkiger.

Pas als ik de vuilnis niet meer weg hoef te brengen, de tent niet hoef op te zetten, haar auto niet meer door de wasstraat hoef te rijden of alle spinnen in huis moet vangen en mijn vrouw galant mijn jas aangeeft of met een hand in haar broek naar Voetbal Inside wil kijken, overweeg ik om te minderen met het woord papadag. Het moet wel een beetje van twee kanten komen met die hele emancipatie.

dingen veranderen

Dingen veranderen.

Vroeger kregen kinderen een draai om hun oren als ze niet luisterden, speelden ze dagenlang buiten zonder mobieltje en lagen er geen rubber tegels onder alle klimtoestellen. Een gezelschapsspel speelde je op een bord en niet op een tablet. Je zat zonder riem op de achterbank of zonder stoeltje op de bagagedrager van je moeders fiets. Niemand droeg een helm op de brommer, laat staan op de fiets. De MaxiCosi bestond nog niet. Op tafel stonden glaasjes met daarin sigaretten voor de gasten en tijdens kinderfeestjes stond de kamer blauw van de rook. Moeders rookten zelfs tijdens de zwangerschap en ze dronken gewoon hun dagelijkse sherry. In snoepjes zaten kleurstoffen, in spuitbussen CFK’s. Er zat lood en cadmium in verf en asbest in plafonds. We koken niet meer op kolen en over een paar jaar ook niet meer op gas.

Zelfs stokoude tradities gaan met de tijd mee. Veel kinderen vieren tegenwoordig Halloween in plaats van Sint Maarten. Met kerst gaat bijna niemand nog naar de kerk. Met Pinksteren en Hemelvaart zijn we vrij, maar vraag niet naar de betekenis van die feestdagen. Op Koningsdag is er geen defilé en ook het koekhappen verdwijnt uit het straatbeeld. Valentijnsdag is erbij gekomen en steeds meer mensen geven elkaar cadeautjes met kerst. De komende jaren zal het vuurwerk tijdens oud en nieuw onder druk komen te staan, omdat mensen met huisdieren het vervelend vinden, er teveel ongelukken mee gebeuren, het ontzettend veel geld kost, veel troep oplevert en bar slecht is voor ons milieu.

Dingen veranderen.

Ik wilde er verder eigenlijk niks over zeggen, maar schrik telkens weer van ‘vrienden’ op mijn Facebooktijdlijn die, na de jarenlange pietendiscussie, nog steeds niet de moeite nemen om zich te verdiepen in de bezwaren van mensen die dit feest minder leuk vinden. Ik schaam me voor fanatieke wij-tegen-zij-denkers, volwassen mensen die krampachtig blijven roeptoeteren dat de traditie niet mag veranderen. Ik word heel verdrietig van mensen die dit zo belangrijk vinden dat ze op een autoweg ongelukken riskeren.

Het is zo kortzichtig om te beweren dat ‘ze’ van ‘ons’ kinderfeest moeten afblijven. Het is ook hun land en hun feest. Sinterklaas is van álle kinderen in Nederland! Ook van kinderen die het echt niet leuk vinden om voor Zwarte Piet te worden uitgemaakt.

Soms is moet je er heel even aan wennen, maar dingen veranderen nou eenmaal en dat kan best.