zaterdag 28 maart 2020

aan tafel

Vandaag geen nieuwe episode van het Dagboek van een werkloze ZZP'er, maar mijn column uit Broadcast Magazine. In de reeks Point of View schrijf ik maandelijks over mijn avonturen als cameraman. Deze column heb ik geschreven en ingeleverd vóór de coronacrisis losbarstte. Hij is gepubliceerd in het aprilnummer van BM, die dit weekend bij de abonnees op de mat ligt:


Aan Tafel!
Beau van Erven Dorens probeerde het in september nog even. Hij begon zijn late night talkshow dapper in een Amerikaans decor met een desk en een bankje, maar al na een paar weken liep hij met een meetlint door de studio van Pauw. Dezelfde avond klom hij live in de uitzending van De Wereld Draait Door op de tafel om deze op te meten, nadat Marc-Marie Huijbregts adviseerde om dat bureautje op Marktplaats te zetten. Twee dagen later stond ook in de studio van Beau een grote ovale tafel. Het zou de dynamiek van de gesprekken ten goede komen. 
In het buitenland zitten talkshowgasten vaak op een bank of op een stoel, maar in Nederland kiezen praatprogramma’s voor de veiligheid van een tafel. Decorontwerpers hebben de afgelopen jaren heel wat verschillende talkshowtafels afgeleverd. Voetbal Inside, Nieuwsuur, Formule1 Café, Jinek, Buitenhof… Het is me niet gelukt om alle tv-tafels te tellen, maar ergens tussen de vijftien en twintig kom je al gauw. Soms moesten tafels in rap tempo worden gemaakt of aangepast. Andere tafels kennen we al jaren. Het vertrouwde tafelblad van Pauw staat inmiddels in de opslag, maar van het onderstel wordt nog dankbaar gebruik gemaakt bij Op1. Ik hoorde dat deze nieuwe tafel vanwege zijn formaat ‘de landingsbaan’ wordt genoemd. Voor cameramensen is het echter prettig werken, omdat je de ruimte hebt. Bepaalde ‘kenners’ missen weer de intimitiet. Arjan Lubach nam zelfs een verrekijker mee naar de studio om de presentatoren van dichtbij te kunnen zien. 
Bij andere programma’s zitten de gasten dichter op elkaar en is het voor cameramensen soms een gevecht op de vierkante millimeter om goede mediumshots te maken. De vorm en het formaat van de talkshowtafels is bepalend. De ene is te klein, de ander te rond. Het helpt niet als er veel personen aan tafel zitten. De lengte en omvang van deze mensen speelt een rol en de vraag of ze precies op hun ‘merkje’ zitten. De presentator mag niet te ver naar voren leunen en hoe verder de camera’s van de tafel af staan, hoe lastiger het wordt. Het maken van een prettig talkshowmedium is een hele wetenschap. Er moet vaak een monitor op de achtergrond te zien zijn en de content daarop is ook nog eens bepalend. Shots die je de ene avond makkelijk kan maken lukken de volgende avond niet. Voor cameramensen en regisseurs is het soms gekmakend als een presentator op het puntje van zijn stoel zit of als een gast opeens gaat hangen.
Helaas moeten we van de meest iconische talkshowtafel uit de Nederlandse omroepgeschiedenis afscheid nemen. Of de tafel van De Wereld Draait Door mooi was, daarover kan je twisten, maar camera technisch was hij uiterst praktisch. Ook het feit dat de gasten per onderwerp aanschoven maakte het visueel lekker behapbaar. Jammer genoeg zal Matthijs van Nieuwkerk de legendarische woorden ‘Aan tafel!’ niet meer dagelijks uitspreken. Ik ga het missen. Niet alleen als kijker, maar ook als cameraman. Hopelijk blijft de tafel bewaard als museumstuk.




vrijdag 27 maart 2020

eregalerij

dagboek van een werkloze ZZP’er – nr. 12
dag 15 – eregalerij

Vanmorgen was ik heel vroeg wakker. Tijdens het piekeren heb ik besloten dat ik een kleine eregalerij ga maken, van personen die mij in deze crisistijd echt weten te ontroeren. Het kan gaan om een simpele mededeling waar ik blij van word, een bijzonder aanbod, onverwachte aandacht of directe hulp. Het gaat niet om de grootsheid, maar om het gebaar of het idee. Een simpel Appje of een telefoontje kan al voldoende zijn, zolang de liefde er maar vanaf spat. Het is lastig om dit uit te leggen zonder namen of voorbeelden te noemen, maar het zou ook gek zijn als ik dat wel doe. Dan breng ik die mensen in verlegenheid. Zij bieden hun hulp niet aan voor een stukje reclame, maar omdat ze spontaan willen helpen. Loyaal en recht uit hun hart. 
Het is voor de heldenstatus niet belangrijk of ik wel of geen gebruik maak van het aanbod. Het is meer de combinatie van de persoon, timing en vooral zijn of haar oprechtheid. Ik heb nu een briefje met daarop zes namen. In alle gevallen was ik totaal verrast of zelfs even emotioneel omvergeblazen door de spontane steun. Ze hadden het niet hoeven doen. Het zijn mensen die deugen en die blijkbaar niet naar binnen gekeerd zijn als er een crisis losbarst, maar juist naar buiten. Zij die zich echt bekommeren om een ander. Daar zijn er gelukkig heel veel van, maar ik heb het nu even over mijn eigen individuele lijstje. 
Toch één klein voorbeeld: Ik was gisteren bij de garage voor het wisselen van de winterbanden. Ik kom daar al 15 jaar, heb het altijd leuk met de mannen die daar werken en met de eigenaar in het bijzonder. We spreken over de Formule1, over auto’s, over zaken en over het leven in het algemeen. Zo ook nu. Ik dronk een kop koffie, we maakten een paar slechte grappen en ondertussen werd verderop mijn auto onder handen genomen. Toen die klaar was en ik wilde betalen werd ik lachend de zaak uit gebonjourd. Ik mocht deze keer helemaal niet afrekenen. Of ik gek geworden was. Heel stom, maar met traantjes in de ogen reed ik het terrein af. 
Het is niet zo dat ik al acute geldnood heb. Het gaat hem en mij niet om die paar rotcenten. Dit is een mooi voorbeeld van iemand die graag iets voor anderen wil doen. Daar wordt hij vrolijk van en ik word heel blij van het lieve gebaar. We benne op de wereld om mekaar te hellepe, nietwaar?
Wat ik precies ga doen met mijn kleine galerij weet ik nog niet. De namen en de momenten waarop ze mij de afgelopen weken raakten zal ik niet snel vergeten. Desondanks is het goed dat er nu een lijstje naast mijn bureau hangt. Het herinnert me er aan dat ik moet blijven denken aan anderen. Als je geeft krijg je ook iets terug. En dat is geen simpel heen- en weerverkeer van ik geef jou iets en dan wil ik ook iets van jou terug. Het is veel mooier. Je kan de een iets geven en vervolgens krijg je, op een dag, van heel iemand anders iets terug. Wie goed is, die goed ontmoet. Toch zal ik op een dag mijn persoonlijke helden verrassen. Tijd genoeg om daar over na te denken. 





donderdag 26 maart 2020

chagrijnig

dagboek van een werkloze ZZP’er – nr. 11
dag 14 – chagrijnig

We zijn vandaag precies twee weken onderweg, sinds het moment waarop premier Rutte de eerste grote maatregelen aankondigde om verspreiding van coronavirus tegen te gaan. Het gaat nog wel even duren, vrees ik. Met een beetje mazzel wordt het leven in juni weer normaal. Ik denk dat pas aan het eind van de zomer het werk weer een beetje aantrekt voor freelance cameramensen zoals ik. Dan zijn we vijf maanden verder. Van dat idee word ik verdrietig. Ik heb er nu al schoon genoeg van. Ik wil geen huisman zijn, ik heb geen zin om docent te spelen, ik wil geen uitkering aanvragen en ik wil ook geen ander baantje, maar ik ben vooral hélémaal klaar met die constante diarree van deprimerend nieuws over dat stomme virus. Inmiddels weet ik wel dat we 1,5 meter uit elkaar moeten blijven. Dat hoeft je mij geen 388 keer per dag in te peperen. Bovendien verdient de eerste die succesvol boodschappen heeft gedaan zónder ook maar één overtreding op die 1,5 meter regel, een eervolle vermelding in het Guinness Book of Records. 
Ja, het spijt me mensen. Ik heb vandaag geen goede dag. Hoe zeer ik ook positief, opgewekt en strijdbaar wil zijn; het lukt me even niet. Mag dat? Hopelijk morgen weer. 
Ik baal van mijn telefoonverslaving en zit toch de hele dag te scrollen langs al die zinloze berichtjes op Facebook, Twitter en LinkedIn. Tot overmaat van ramp zit ik ook in allerlei Appgroepen die ik niet kan of wil verlaten, maar waar zo nu en dan de oenigheid vanaf druipt… 
Als we nou eens afspreken dat je alleen iets mag plaatsen op social media als je zelf creatief bent geweest. Dus een mooie foto, een gedicht, een tekening, een fotomontage, een goede grap, een mooi verhaal of een scherpe observatie, allemaal prima, maar als je het niet zelf gemaakt hebt, dan mag het niet. Laten we het delen van berichten gewoon verbieden. Dat zou een hoop ergernis schelen! Laten we toch stoppen met het verspreiden van clickbait berichten, afschrikwekkende plaatjes, ongenuanceerde meningen, bangmakerijtjes, kansloze petities, waarschuwingen om te laten zien hoe goed we zelf bezig zijn en (voor)oordelen waar niemand iets mee opschiet. 
Natuurlijk mag je kritisch zijn op de overheid en je medemens, maar geef daar dan zelf een originele draai aan in plaats van het doorsturen van foto’s die op het strand of op een markt zijn gemaakt door iemand die je niet kent, waarvan je niet zeker weet wanneer ze zijn gemaakt en met welke telelens. Stop alsjeblieft met het delen van (nep)berichten uit het buitenland en vergelijkingsstaatjes waarvan wij leken helemaal geen idee hebben hoe we ze moeten interpreteren. 
Laten we het nemen van beslissingen overlaten aan de mensen die beschikken over de juiste informatie en de kennis hebben om deze informatie ook op waarde in te schatten. Onze leiders moeten in deze crisistijd moeilijke keuzes maken. Ze worstelen met duivelse dilemma’s en niet iedere beslissing zal de beste zijn. Er zijn meerdere wegen die je in kan slaan, maar van de meeste wegen weet niemand precies hoe ze lopen of waar ze uitkomen. Dat zelfs de deskundigen het niet altijd met elkaar eens zijn geeft maar aan hoe complex deze situatie is. Wie zijn wij dan om allerlei ongefundeerde meningen te poepen en in deze fase al oordelen te vellen? Laten we voor de verandering maar eens geduldig afwachten. Het enige wat we wel kunnen doen is creatief zijn. Maak een bloemstuk, een schilderij, ga batikken, kantklossen, strijkkralen, loomen, bedenk een verhaal, schrijf een lied of maak eens een foto vanuit een ander perspectief. En laat mij vandaag verder maar even met rust. 







dinsdag 24 maart 2020

push to talk

dagboek van een werkloze ZZP’er – nr. 10
dag 12 – push to talk

Alsof iemand met een vlakke hand in mijn gezicht sloeg. Tot 1 juni 2020 geen evenementen. Ik wist natuurlijk wel dat dit er aan zat te komen en er stond al bijna niets meer in de agenda, maar nu is het definitief. Het kwam toch weer hard aan. Heb medelijden met mijn geweldige vrouw en prachtige kinderen als ik tot die tijd voornamelijk thuis moet blijven. Of ik dan nog steeds zo’n begripvolle en grappige papa ben, dat durf ik niet te beloven. Ik ben namelijk televisieverslaafd. Niet zo zeer om er naar te kijken, maar om het te maken. De afwisseling en onregelmatigheid die horen bij mijn vak heb ik nodig. De spanning van live, de druk van moeten presteren op dat ene moment en de kick aan het eind van de dag als het weer gelukt is. Ik ben ook een sociaal dier. Ik wil veel meer mensen ontmoeten dan drie in een week, ook al zijn dat de mooiste en de allerliefste drie op aarde.
Het is vreemd dat ik mijn televisievrienden opeens niet meer zie en nauwelijks nog spreek. Ik vind het vreselijk dat ik niet precies weet hoe het met ze gaat. Ik wil mensen in de ogen kijken. Waar nodig iemand een schouderklop geven, een ferme hand, een high five of een boks en in geval van nood een knuffel of een troostende schouder aanbieden. Het is in een gewone situatie al ingewikkeld om ze allemaal een beetje in de gaten te houden, omdat de teams waarmee we werken zo wisselend zijn. Je kan zomaar missen dat het een tijdje niet goed met iemand gaat. Deze week ontdekte ik dat een grote lieverd, waarmee ik altijd graag werk, al een jaar thuis blijkt te zitten met een burn-out. Dat wist ik niet. Soms hoor je pas maanden later dat iemand een ongeluk heeft gehad of ernstig ziek is. Ik vind dat het lastige aan ons werk. Je werkt soms een periode super intensief met elkaar en bouwt dan een bijzondere band met elkaar op. Vervolgens kan het gebeuren dat je iemand een hele poos niet meer tegenkomt, maar dat wil niet zeggen dat het gevoel van vertrouwen of vriendschap dan opeens weg is.
Nu zitten we allemaal thuis, op veel meer dan 1,5 meter van elkaar, en is het helemaal ingewikkeld om de gemoedstoestand van al die fijne omroepvrienden te peilen. Deze week belde ik toevallig iemand met een simpele technische vraag en bleek al snel dat de collega, die altijd (dag én nacht) voor mij klaar staat, wel een oppepper kon gebruiken. De een kan nou eenmaal beter tegen de stress en angsten die bij deze crisis horen dan de ander. Ik was ontzettend blij dat hij dit in een bijzin liet blijken. Dat doet niet iedereen. Nu kan ik hem af en toe een bericht sturen of nog eens bellen. Waarschijnlijk zijn die berichtjes druppels op een gloeiende plaat, maar beter iets dan niets. 
Daarom doe ik een serieuze oproep aan alle coole kikkers in Omroepland om contact met iemand te zoeken als er iets is. Groot of klein, dat doet er niet toe. We zeggen vaak dat ons wereldje hard en genadeloos is, maar die vlieger gaat volgens mij lang niet in alle gevallen op. Er zijn heel veel toffe, lieve, warme en begripvolle mensen in onze branche. Schroom niet om die op te zoeken als je het even nodig hebt. Schaam je niet. Open up. 
Aan iedereen die zich prima voelt zou ik willen vragen om eens door je contacten te scrollen als je tijd over hebt. Kom je langs een naam waarvan je denkt dat diegene een aai over zijn of haar bol kan gebruiken, doe dat dan. Een beetje aandacht kost niks en volgens mij kan je niemand een overdosis liefde geven.



maandag 23 maart 2020

eerlijk delen?

dagboek van een werkloze ZZP’er – nr. 9
dag 11 – eerlijk delen?

Ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik heb gewerkt. En om het nóg erger te maken heb ik serieus overwogen om het niet te vertellen, zo schuldig voel ik me naar alle collega’s die deze week helemaal niets hebben verdiend. Toch wil ik eerlijk zijn, want anders moet je zo’n dagboek niet schrijven. Het was een kerkdienst voor Beam, de jongerenafdeling van de EO waarvan ik eerlijk gezegd nog nooit had gehoord, maar die ik nu een heel warm hart toedraag. De dienst op zondagmorgen werd uitgezonden op NPO2 en na afloop ging het nog even verder via een livestream. Ze waren zo aardig om hiervoor rechtstreeks een werkloze freelancer te benaderen. Ik ben ze eeuwig dankbaar. Het is zo fijn om even onbezorgd te filmen, na een week zorgen maken over inkomen, thuisonderwijs en dat stomme virus. Zeker als de mensen waarmee je die klus doet allemaal even aardig, enthousiast en betrokken zijn. Dan maakt het echt geen bal uit of het een grote spectaculaire tv-show is of een lief klein webcast project.

Nu worstel ik met twee vragen:

  1. Worden de inkomsten van een dag werken straks verrekend met de bijstandsuitkering waar ZZP’ers vanaf de komende week aanspraak op kunnen maken?
  2. Moet ik nu zo sportief zijn om een volgende aanvraag te weigeren, zodat een andere freelance cameraman gevraagd kan worden en we het beschikbare werk dus een beetje verdelen?


Het antwoord op die eerste vraag is eigenlijk niet zo relevant. Zo’n uitkering is een fijne noodmaatregel, maar liefst maak ik er helemaal geen gebruik van. Als ik hetzelfde kan binnen halen met een paar dagen werk, dan doe ik dat duizend keer liever. Ik heb het wel op mijn lijstje gezet van zaken die ik nog moet uitzoeken.
Die tweede vraag is interessanter, maar ook daar heb ik geen pasklaar antwoord op. In de basis zou ik graag met collega’s afspraken maken over het eerlijk verdelen van opdrachten, alleen weet ik uit ervaring dat dit vrij kansloos is. Er is meerdere malen geprobeerd om zaken met elkaar af te stemmen onder ZZP’ers, maar dat is telkens jammerlijk mislukt. Ook toen ik deze week in verschillende appgroepen en in dit Dagboek van de werkloze ZZP’er een oproep deed om iets te organiseren kreeg ik slechts tien enthousiaste reacties. Dat kan aan mij liggen. Misschien vinden ze mij een irritante betweter, maar de animo om iets te organiseren lijkt ver te zoeken. Het zijn telkens dezelfde mensen die bereid zijn hun nek uit te steken. De meerderheid leunt achterover en hoort het graag als er ergens een voordeeltje te behalen is. 
Ik wil niet zuur doen of negatief, maar dit is de realiteit. Er zijn genoeg freelancers in Omroepland die vooral ZZP’er zijn geworden, omdat ze dachten zo meer te kunnen verdienen dan in vaste dienst. Zij vinden de serieuze consequenties van het ondernemerschap eigenlijk alleen maar lastig. De opportunisten. Ik schat dat minstens een kwart niks heeft geregeld voor zijn of haar pensioen. Velen hebben geen arbeidsongeschiktheidsverzekering en sommigen zelfs niet eens een bedrijfsaansprakelijkheidsverzekering. De buffertjes zijn in sommige gevallen zo piepklein dat ze nu, binnen een week, al cashflowproblemen hebben. Ik heb jongens gesproken die niet eens wisten dat je als ZZP’er normaal gesproken helemaal geen recht hebt op een uitkering als je onverhoopt werkloos wordt.
En ik? Ik heb mijn winkel zo “goed” op orde dat dit nu als een molensteen om mijn nek hangt. Mijn peperdure AOV moet ik blijven betalen, anders kan ik er dadelijk geen aanspraak op maken als het onverhoopt nodig is. Dan zijn al die kosten voor niets geweest. Ook mijn pensioentje kost meer dan € 500,- in de maand. Als ik alle vaste kosten bij elkaar optel kom ik al boven het minimum loon. Dus stiekem ben ik deze maanden een beetje jaloers op de collega’s die niks geregeld hebben.
Met een potentiele opdrachtgever had ik deze week een gesprek over het eerlijk verdelen van werk en dat mensen die het hard nodig hebben eigenlijk het eerst geholpen zouden moeten worden. Bij nader inzien geloof ik niet dat je daar uit gaat komen, want wie is het meest zielig? Iemand die altijd goed gespaard heeft en in een klein oud autootje rijdt komt wellicht minder snel in de problemen dan iemand met een dikke leasebak en altijd de nieuwste gadgets. De freelancer zonder gezin heeft altijd harder kunnen werken en wellicht meer kunnen sparen dan iemand met een half elftal aan kinderen en twee exen aan zijn broek.
Kortom, ik vrees dat het ieder voor zich wordt. Toch hoop ik vurig dat we het gezellig kunnen houden en een beetje naar elkaar zullen omkijken. Maar hoe? Hoe doen we dat? 





vrijdag 20 maart 2020

Matthäus

dagboek van een werkloze ZZP’er
dag 8 – Matthäus aan de Maas

De dagen 20 en 21 maart stonden al heel lang met rood gemarkeerd in mijn agenda. We zouden deze vrijdag en zaterdag een bijzondere uitvoering van de Matthäus Passion registreren in Rotterdam Ahoy. Voor dit geweldige project van de EO had het facilitair bedrijf The Crew mij niet ingehuurd als cameraman, maar gevraagd in de rol van interim projectmanager. Daan, de enige echte OPL (operationeel project leider) van The Crew, is op een welverdiende vakantie en zodoende kreeg ik de kans om te debuteren in een voor mij totaal nieuwe rol. De afgelopen maanden heb ik veel tijd geïnvesteerd om alle facetten van zo’n grote productie voor mezelf op een rij te krijgen. 
Ik heb twee besprekingen met de opdrachtgever gehad, alle benodigde apparatuur besteld, checklists gemaakt,  de complexe details van dit project doorgenomen met alle betrokkenen en het uitgebreide callsheet stond klaar om te verzenden. Maar tot mijn grote verdriet werd ook Matthäus aan de Maas de vorige week geannuleerd. Eeuwig zonde. Het moest een unieke show worden met een enorm koor, een bijzondere lichtshow met videomapping en een camera die door de zaal zou zweven voor lange tracks. Het was de bedoeling om de vertrouwde Matthäus van Bach op een respectvolle wijze naar onze tijd te vertalen. Ik weet zeker dat we daar met een geweldig team in geslaagd waren als dat stomme virus geen roet in het eten had gegooid.
Ondertussen heb ik wel veel meer respect gekregen voor de projectmanagers van facilitaire bedrijven waarmee ik altijd mag werken. Wat dat betreft is jobhoppen zo gek nog niet. Als cameraman tref ik deze mensen op het moment dat zij het meeste werk achter de rug hebben en dus heb ik me eerlijk gezegd wel eens afgevraagd hoe noodzakelijk het was dat er een projectmanager op de klus stond. Daar denk ik nu genuanceerder over. Het is een super drukke baan met verantwoordelijkheid, veel regelwerk, afspraken en allerlei belangen die je moet laten meewegen. Je moet organiseren, beslissingen nemen, de gekste vragen beantwoorden en alles dubbel controleren. Zeker als er meerdere projecten door elkaar lopen is dat niet eenvoudig. De grap is ook nog dat ik altijd dacht dat ik wel wist wat er komt kijken bij een grote tv productie, maar ik heb dankzij dit project weer heel wat bijgeleerd over bekabeling, lichtkasten, verdeelboxen, intercomsystemen, opname apparatuur, audio en het organiseren van grote evenementen. 
In theorie ben ik geslaagd als projectmanager van deze klus, dat durf ik zelf gerust te stellen. Het is alleen ongelofelijk jammer dat ik nooit zal weten of ik het praktijkexamen ook glansrijk zou hebben doorstaan.

(Morgen neem ik een dag vrij, maar maandag ben ik er weer met het Dagboek van een werkloze ZZP'er)





donderdag 19 maart 2020

101 goede ideeën

dagboek van een werkloze ZZP’er
dag 7 – 101 goede ideeën

Piepend en krakend komt de economie tot stilstand, maar het creatieve brein van de ZZP’er is niet te stoppen. In de audiovisuele sector storten we ons massaal op webcasting of live-streaming. Online business to business, communicatiefilmpjes, creatieve content bladiebla, editing op afstand en socialmedia filmpjes. We moeten wat. Bij LinkedIn weten ze niet wat er gebeurt. Zoveel aandacht heeft dat platform van ons nog nooit gekregen. Het is mooi om daar te zien hoe iedereen probeert er het beste van te maken. De ideeën en initiatieven zijn niet meer te tellen, maar er zitten zeker pareltjes tussen die het coronavirus zullen overleven.
Ook ik ben er hartstikke druk mee. Dankzij dit Dagboek van de werkloze ZZP’er weten velen mij te vinden en dat is niet alleen hartverwarmend, maar ook super inspirerend. Vanmiddag was de batterij van mijn iPhone al rond vier uur leeg. Zoveel appjes, mailtjes en telefoontjes komen er binnen. De reacties op mijn blogs zijn louter positief. Bekenden en onbekenden delen hun gedachtenkronkels met mij. Het levert een hoop boeiende en inspirerende gesprekken op. Dat is pure winst. 
Ik vind het altijd interessant om te sparren, ookal is er geen sprake van een serieus plan B. Dat hoeft ook niet en misschien is het daar nog veel te vroeg voor. Laten we eerst dat virus verdrijven. De voorstellen die nu op tafel liggen leveren geen geld op, maar ze zijn wel goed voor het netwerk. Alleen heb ik voor mezelf bedacht dat ik graag mijn handen vrij wil hebben op het moment dat zich een betaalde opdracht aandient. Daarom heb ik besloten om mijn diensten nog niet aan te bieden aan een organisatie die leerkrachten ondersteunt met online videodiensten, investeer ik geen tijd in een videoproject over het Coronavirus in de media, heb ik me nog niet aangemeld bij een vers platform dat ZZP’ers bij elkaar wil brengen om nieuwe formats te bedenken en twijfel ik over het verzorgen van online gastlessen voor studenten van een audiovisuele opleiding. Het zijn wel stuk voor stuk geweldige initiatieven! 
Ik wil iedereen graag bedanken voor het delen van hun ideeën en ik wil graag helpen, maar ik moet ook aan mijn eigen winkeltje blijven denken. Daarom heb ik nog niets gedaan met mijn voornemen om ZZP’ers in de AV sector meer te verenigen. Een paar dagen geleden wilde ik zelf snel het initiatief nemen om de freelancers te organiseren, maar daar kom ik al op terug. Als er iemand is die dat wil doen krijgt hij of zij mijn steun, maar ik kies nu even voor mezelf. 
Mocht je dit lezen en geïnteresseerd zijn in een van de zaken die ik hier boven benoemd heb, dan moet je aan de bel trekken en breng ik je in contact met de mensen waarmee ik heb gesproken. Ondertussen blijf ik heel graag met jullie meedenken. Laten we creatief blijven.
Het enige nadeel van al die plannenmakerij is dat ik inmiddels betwijfel of ik aan het eind van deze crisis wel toegekomen ben aan het schilderen van onze woonkamer. 



woensdag 18 maart 2020

applaus voor de juf

dagboek van een werkloze ZZP’er
dag 6 – applaus voor de juf

En toen ging er ook een dikke streep door het Songfestival. Ik wist dat het ging gebeuren en toch kon ik wel janken. Niet dat ik erbij zou zijn in Ahoy, maar omdat het nu vrij zeker is dat er lang niet genoeg werk is voor mij en veel van mijn collega’s tot en met mei. Alle andere evenementen in die maand gaan er nu ook aan. Het wordt een lange stille lente en dat kon ik er even niet bij hebben. 
Ik holde vanmorgen heen en weer tussen twee kleine thuiswerkers, die om beurten om mijn assistentie vroegen. Inlogstress, gebrek aan overzicht, onduidelijkheid over opdrachten en printerproblemen. Hoe vind je in de Bosatlas het percentage van de beroepsbevolking dat in Amerika in de landbouw werkt en waarvoor staat het romeinse cijfer MMXX? En dat dan tegelijk. Zelf kwam ik helemaal nergens aan toe. Wat dat betreft heb ik vandaag nog veel meer respect gekregen voor alle docenten en leerkrachten, die normaal gesproken elke dag met dertig ongeduldige zieltjes zitten opgescheept.  

Na schooltijd heb ik maar eens contact opgenomen met mijn accountant. Een leuke, lieve en altijd zeer betrokken dame met verstand van zaken. Ze belde binnen drie minuten terug. Haar woorden waren ook niet bepaald opbeurend. Allereerst moeten we nog even wachten tot alle nieuwe regelingen, die ons kabinet gisteren heeft aangekondigd, verder zijn uitgewerkt. Dat duurt nog wel een paar weken. Daarnaast moet je geen gouden bergen verwachten. Uitstel van belastingbetaling betekent dat je het op een later tijdstip alsnog moet betalen. Daar moet je dus heel voorzichtig mee zijn. De mogelijkheid voor ZZP’ers om gebruik te maken van een soepele bijstandsregeling is fantastisch, want strikt genomen hadden ze dat niet hoeven doen, maar het is zeker geen vetpot. Als dit langer dan een paar maanden gaat duren (en daar ziet het nu naar uit) dan zullen alle ZZP’ers flink interen op hun reserve. Het is te hopen dat iedereen een spaarvarkentje heeft.
Ik las vanavond dat ABN AMRO hard werkt aan een regeling waarbij particuliere klanten, die in de problemen zijn gekomen door de Corona-crisis, tijdelijk hun hypotheekafdrachten kunnen halveren of stoppen. Dat zou een fijne reddingsboei zijn. Eigenlijk is het niet meer dan terecht als de banken, die in 2008 zijn gered door de Nederlandse belastingbetaler, nu ook even met ons meedenken en de vaste lasten voor een paar maanden verlagen.

Nog even terug naar alle mensen die in het onderwijs werken. Het is onvoorstelbaar hoe hard daar de afgelopen dagen is gewerkt om het thuiswerken voor alle leerlingen mogelijk te maken. Natuurlijk verloopt dat de eerste dagen nog niet helemaal vlotjes, maar ik maak toch een diepe buiging voor alle mensen die hun baan binnen een paar dagen zagen veranderen juf of meester tot helpdeskmedewerker. En dan te bedenken dat daar ook heel veel digibeten tussen zitten, die eigenlijk niet zo veel moeten hebben van computers. Ze krijgen opeens allemaal een stoomcursus en zetten noodgedwongen grote stappen in de digitale wereld. Zo heb elk nadeel toch zijn voordeel.




dinsdag 17 maart 2020

boos en blij tegelijk

dagboek van een werkloze ZZP’er
dag 5 – boos en blij tegelijk

Ik mis mijn mooie vak nu al. Los van alle financiële consequenties vind ik het onverteerbaar dat zoveel toffe projecten niet door gaan. Mijn agenda stond tot eind mei vol met prachtige klussen. Hier en daar was het eigenlijk té druk, maar ik kon en wilde niet kiezen. Een maand of langer niks doen, dat wil ik helemaal niet. Ik wil een camera in mijn handen of op mijn schouder. Ik wil basketbal filmen, naar Matthäus aan de Maas, de Marathon van Rotterdam, de Korfbal League Finale in Ahoy, 75 jaar Bevrijding voor Omroep Gelderland en naar de Janse Bagge Bend. Ik hoorde al dat Koningsdag in Maastricht niet door gaat, de Formule 1 staat op losse schroeven. Over het wel of niet doorgaan van de Invictus Games is nog niks bekend, maar ik houd mijn hart vast. Het is zo ontzettend jammer allemaal.
Ik wil helemaal geen Franse en Engelse grammatica oefenen met mijn zoon of breuken gelijknamig maken met mijn dochter. Als ik dat leuk had gevonden, dan was ik wel leerkracht geworden. Toch hebben we vandaag de schoolspullen opgehaald. Alle bureautjes in huis zijn opgeruimd en ingericht voor een periode van thuisonderwijs. Er is een schema gemaakt waarbij de kinderen ’s ochtends hun schooltaken gaan doen, ’s middags tijd voor zichzelf hebben en ze ook meer gaan helpen in het huishouden. Zoonlief heeft vanavond al gekookt, maar dat betekent niet dat ik het lekker rustig heb. Om beurten roepen ze me, omdat er ergens mee geholpen moet worden. Ik heb de neiging om alles voor te zeggen, mits ik het snap. Soms moet ik ook even nadenken. Veel stof is al lang weggezakt, als ik het überhaupt ooit geweten heb.
Dit worden drie lange weken.
De afgelopen dagen stond ik nog in een modus van zoveel mogelijk ondernemen. Heel langzaam komt het besef dat we echt een periode ingaan waarbij we hier in huis met ons vieren op elkaar zijn aangewezen. Vandaag mochten de kinderen nog een paar uurtjes met een vriendje of vriendinnetje spelen, maar ik geloof dat dit eigenlijk helemaal niet de bedoeling is. We moeten alle maatregelen serieus nemen en zo min mogelijk direct contact met mensen hebben. Alleen kan ik maar niet wennen aan dat idee. Het is zo onwerkelijk. 
Wel hulde voor de noodmaatregelen die ons kabinet vandaag heeft aangekondigd. Wat ben ik blij dat ik in Nederland woon! De regering heeft razendsnel geschakeld en doet haar stinkende best om ons hier op positieve wijze doorheen te loodsen. Geen idee of het genoeg is en of we er mee gered zijn, maar het is zeker ruimhartig. Ik moest wel even lachen toen ik de eerste opgeluchte reacties las van ZZP’ers, die een paar dagen geleden nog in staat waren om minister Eric Wiebes te lynchen. En gek dat er een tijdje geleden financieel nog niet zo veel mogelijk was toen de leerkrachten uit het basisonderwijs aan de bel trokken en later ook de mensen uit de zorg. Ik hoop dat er snel nog eens gekeken kan worden naar de loonstrookjes van deze mensen, al vrees ik dat aan het eind van de crisis de grote zak met geld helemaal leeg is en het nog lang zal duren voor we die weer met z’n allen hebben aangevuld.
Kut vleermuis!




maandag 16 maart 2020

levensweg

dagboek van een werkloze ZZP’er
dag 4 - levensweg

En zo zat ik vanmorgen al om kwart over acht met mijn kinderen in een potje ‘Levensweg’. Mijn lieve lief is vanaf vandaag kostwinner en moest voor spoedoverleg naar haar werk. Het is voor ons super fijn dat zij sinds 1 maart een nieuwe baan in het onderwijs heeft. Die timing is briljant, maar het is voor haar wel een gekke start ten tijde van deze idiote crisis. De kinderen waren ook een beetje van slag. Normaal zitten ze het liefst op hun tablets, maar nu wilden ze het oude spel spelen, dat we gisteren hadden meegenomen na een -voorlopig- laatste bezoek aan opa en oma. Zo kon het gebeuren dat ik opeens een paar honderdduizend gulden in mijn handen had. Dat voelde even heel goed. 
Direct na het spel vroegen ze in koor: “Wat nu?” Daar had ik ook even geen passend antwoord op. Een plan voor de komende drie weken zonder school had ik nog niet. We moesten naar de winkel, voor de hamsteraars de vakken weer geplunderd hadden. Verder had ik een afspraak in de middag en wilde ik graag even een paar mensen telefonisch spreken. Midden in een heel serieus gesprek schreeuwde mijn dochter naar haar konijn Flip dat hij moest stoppen met knabbelen aan de deur: “Kappen nu!” De HR manager aan de andere kant van de lijn was even van zijn à propos.
Ondanks het konijn heb ik in de loop van de ochtend constructieve telefoongesprekken gevoerd met mensen van United, NEP en The Crew. Deze drie belangrijke facilitaire bedrijven hebben eerder deze week in een gezamenlijk persbericht kenbaar gemaakt dat ze elkaar gedurende deze crisis zullen steunen waar mogelijk en dat ze voorlopig vooral eigen personeel zullen inzetten. Dit tot groot ongenoegen van een aantal ZZP’ers, die het bericht zagen als een dolk in hun rug. Ik begrijp donders goed dat die bedrijven ook behoorlijk zijn schrokken toen hun omzet in een klap wegviel. Het is voor de ZZP’ers van cruciaal belang dat deze firma’s het Coronatijdperk  overleven. En vandaag bleek ook dat men zich bij deze bedrijven buitengewoon veel zorgen maakt over het lot van alle freelancers, waar ze normaal gesproken zo graag mee werken. Ik vond dat prettig om te horen. Bovendien willen deze bedrijven hun expertise op het gebied van wet- en regelgeving en hun netwerk naar de politiek, verschillende overheden, het UWV en de belastingdienst graag inzetten om freelancers te helpen die in de problemen komen. 
Het goede nieuws is dat er in Den Haag hard wordt gewerkt aan noodmaatregelen, waarbij ook de ZZP’ers niet vergeten worden. De eerste voorstellen worden voor woensdag bekend gemaakt door minister Koolmees.
Ik denk dat het belangrijk is als ZZP’ers in Omroepland zich op een of andere manier snel organiseren. Zo kunnen ze zaken beter met elkaar afstemmen, belangrijke informatie uit eerste hand met elkaar delen en met één mond spreken in de richting van de politiek als dat nodig is. Hoe dit geregeld moet worden weet ik nog niet. Zelf ben ik geen fan van vakbonden. Onder ZZP’ers lijkt er niet zo veel animo te zijn om op dit gebied een kar te trekken. Wat dat betreft zijn het toch rare jongens en meisjes, die freelancers. Ook als ze tijd genoeg hebben zijn ze allemaal druk druk druk.

Vanavond moest ik, na de indrukwekkende toespraak van Premier Mark Rutte, nog een potje Levensweg spelen. De kinderen wilden revanche nemen en ik wilde graag weer even wat geld verdienen. Dat is wel het mooie aan deze tijd: We spelen weer ouderwets spelletjes met elkaar.





zondag 15 maart 2020

rustig nadenken

dagboek van een werkloze ZZP’er
dag 3  - rustig nadenken

We zijn met z’n allen terecht gekomen in een slechte film. Het is een onwerkelijk verhaal. Niet bekend is hoelang de film duurt en hoe het afloopt. Dat maakt het spannend, bizar en frustrerend tegelijk. Niemand weet precies hoe je de verschillende scenes het beste kan interpreteren. Ik ben er het ene moment rustig en kalm onder, maar even later komen er berichten, meningen of ideeën voorbij die me onrustig maken. We zijn pas een paar dagen onderweg en toch heb ik nu al schoon genoeg van deze ingrijpende onzekerheid.
Wat er met mij de afgelopen dagen is gebeurd kan je misschien een beetje vergelijken met een auto-ongeluk. Donderdag was ik in shock. De klap van alle annuleringen en het feit dat ik in een halve dag compleet werkloos was kwam hard aan. Ik had dit niet zien aankomen. Vrijdag voelde ik me strijdbaar, alsof ik puur op adrenaline gelijk de schade wilde herstellen. Ook gisteren had ik nog allerlei wilde plannen, maar nu begin ik me langzaam te realiseren dat het helemaal niet om de schade aan mijn bankrekening gaat. Dit is veel groter. We hebben even helemaal niks meer te willen. We moeten dit virus bloedserieus nemen en ons opsluiten in onze huizen. Alleen de mensen met écht nuttig werk moeten vooral blijven bakken, verkopen, beveiligen, transporteren, informeren, blussen, verzorgen en vooral genezen. De komende weken rest ons niet veel anders dan deze mensen zo veel mogelijk ondersteunen en onze waardering tonen voor wat zij doen. Laten we elkaar helpen waar mogelijk.

Mijn gedachten vliegen heen en weer. Ik stel mijn mening op sommige punten per uur bij. Het nieuws is amper bij te houden. Social media en ongenuanceerde berichten in App-groepen zorgen voor extra onrust. Zo zag ik vandaag allemaal boze reacties voorbij komen op een uitspraak van minister Wiebes, die zondagmorgen bij WNL heeft gezegd dat ZZP’ers er zelf voor hebben gekozen om te ondernemen en dat ze geen vast dienstverband wilden. Volgens NU.nl betekent deze uitspraak dat ze niet hoeven te rekenen op  extra financiele steun vanuit de overheid. 
Vanavond heb ik het fragment eindelijk in zijn geheel teruggekeken en blijkt het wel iets genuanceerder te zijn wat Wiebes heeft gezegd. Hij zegt er namelijk direct achteraan dat het niet betekent dat het kabinet de ZZP’ers laat stikken. Letterlijk zegt hij: “Ze hebben zelf bewust het risico genomen, maar ook voor hen is er een vangnet. Dus in deze samenleving ligt niemand straks op straat als gevolg van de coronacrisis.” Waarop Rick Nieman zegt: “Dan moet je bijvoorbeeld eerst je eigen huis opeten voor je voor bijstand in aanmerking komt. Dus voor ZZP’ers heeft u voorlopig nog geen extra regeling.” En dan zegt Wiebes: “Maar ook daar hebben we gisteren weer uitgebreid in het kabinet over gesproken, ook met Koolmees en ook daar zijn we aan het kijken wat er nog allemaal kan, wat de problemen zijn, in wat voor situaties mensen zitten. We staan niet stil. Dus telkens weer pakken we signalen op en wat er nodig is. We zijn bereid allerlei regelingen aan te passen waar dat nodig is, aan te vullen, op te schalen. Het loopt op dit moment allemaal. Misschien dat we over een maand iets nodig hebben wat we samen nu niet kunnen verzinnen, maar als we dat over een maand nodig hebben dan komt het er.”
Nou ben ik zelf zeker niet de voorzitter van de fanclub van Eric Wiebes, maar we moeten ook niet te snel en vanuit de onderbuik reageren. Dat is hartstikke lastig, maar ik heb mezelf vandaag wel voorgenomen om het hele verhaal van de afgelopen dagen even in te laten dalen. Nu eerst even rustig nadenken, de juiste bronnen raadplegen en contact houden met mensen die verstandige dingen zeggen. Komt tijd, komt raad.

Tot slot voor vandaag: De reacties die ik krijg op dit dagboek zijn hartverwarmend. Mooi hoe er spontaan hulp wordt aangeboden. Dat ontroert me enorm. Mijn telefoon staat niet stil en dat is ontzettend fijn. Gisteren en vandaag heb ik contact gehad met een aantal bijzondere mensen, die allemaal het hart op de juiste plaats hebben en vanuit positiviteit vooruit kijken. Collega’s die ik goed ken en regelmatig spreek, maar ook mensen die ik niet vaak spreek of zelfs personen die ik helemaal niet ken. Alleen al omwille van de morele support is het goed om open te zijn en je kwetsbaar op te stellen. Dat kan ik iedereen aanraden.




zaterdag 14 maart 2020

open brief

dagboek van een werkloze ZZP’er
dag 2  - open brief

Aan alle opdrachtgevers in de audiovisuele branche,

Beste omroepdirecteuren, bazen van RTL, SBS en de NPO,
Lieve producenten en / of programmamakers,

Het is duidelijk dat we met z’n allen in een buitengewoon zorgelijke crisis terecht zijn gekomen. Allereerst gaat het natuurlijk over de volksgezondheid en wat dat betreft heb ik alle begrip voor de drastische maatregelen die zijn genomen. Het is ontzettend jammer, maar volstrekt begrijpelijk dat heel veel mooie producties zijn afgelast, stopgezet of verplaatst. We moeten een pas op de plaats maken en misschien kan het geen kwaad om even noodgedwongen na te denken over de malle wereld waarin we leven. Ik zie het als een les in nederigheid. Hopelijk worden we door deze toestand niet verder uit elkaar gedreven, maar zullen we juist weer wat meer verbroederen en naar elkaar omkijken. Ik hoop het vurig.
En dat is ook een beetje waar ik het graag even met jullie over wil hebben. Het is een tijd die voor alle partijen in onze branche serieuze gevolgen heeft. Ik las een brief die de grootste facilitaire partijen in Omroepland aan hun opdrachtgevers hebben gestuurd, waarin zij vragen om wederzijds begrip en respect voor elkaar, maar waarin ze ook schrijven dat zij de komende tijd zo veel mogelijk hun eigen mensen willen inzetten op de nog lopende producties. Een van die bedrijven stuurde mij een keurige mail waarin zij eerlijk aangeven dat ze de opdrachten bij freelancers helaas moeten annuleren. Dit is natuurlijk volstrekt begrijpelijk en het bedrijfsrisico van de ZZP’er. Ik snap dat iedereen zijn eigen broek nu moet ophouden. Toch wringt het in mijn hoofd wel een klein beetje. De freelancers in onze sector worden nu helemaal buitenspel gezet, terwijl we elkaar in betere tijden juist zo hard nodig hebben.
Ik pieker me suf over een mogelijke oplossing of een klein doekje voor het bloeden. Kunnen we niet iets verzinnen om een deel van die freelancers toch een heel klein beetje te helpen?
Zelf dacht ik aan een extra productie die we de komende dagen uit de grond stampen met uitsluitend freelancers. Een programma dat nog niet bestaat en dat alleen voor deze woelige tijden bedoeld is. Er vallen zoveel gaten in de programmering dat er vast ruimte is voor een dagelijks uurtje cultuur van het geld dat overblijft nu we geen sport en evenementen hoeven te registreren. Bij DWDD hebben ze er gisteren al een klein voorschot op genomen met hun geniale Theater van de Gedeelde Smart. Ik had deze titel zelf willen verzinnen. Maar kunnen we hier niet iets groters van maken? Elke avond vanuit een leegstaand theater, ergens in het land. Of schakelen tussen een paar locaties, zodat we in kleine teams kunnen werken en toch veel artiesten aan bod laten komen, met als bijkomend voordeel dat we ook meer ZZP’ers nodig hebben. Ik zie ook filmpjes voor me van artiesten die thuis optreden voor een camera. 
Ik denk maar even hardop, omdat ik niet degene ben die wat dit betreft de juiste kanalen in Omroepland kent en omdat haast is geboden. Laten we het snel doen. Met elkaar en voor elkaar. Dat kunnen we. De freelancers zijn flexibel, deskundig én beschikbaar. Het is zo zonde om al die creativiteit thuis te laten zitten. 

Omroepbazen, producenten of andere mensen met veel invloed of goede ideeën mogen me natuurlijk bellen of mailen. Ookal gaat het niet om mij, maar om juist zo veel mogelijk verschillende ZZP'ers.
06 – 54.21.86.45


vrijdag 13 maart 2020

dag 1 - vrijdag de 13e

dagboek van een werkloze ZZP'er

Boem, krak! En toen stond het hele raderwerk in één klap stil. Het begon gisterenmorgen met de eerste annulering in een Appje. Aan het eind van de avond was mijn agenda compleet leeg. Tot het eind van deze maand heb ik nog één opdracht staan, maar ik kan me bijna niet voorstellen dat die gewoon doorgaat. Ook in april is er al heel veel geannuleerd. De projecten die wel doorgaan worden ingevuld met eigen mensen van facilitaire bedrijven. Het is nu even ieder voor zich. 
Noem het naïef, maar dit had ik niet zien aankomen. Een week geleden hadden we het er nog met z’n allen over dat het voorjaar van 2020 in onze branche de drukste periode ooit zou worden. Songfestival, Invictus Games, 75 jaar Bevrijding, Formule1 en alle reguliere klussen. Dat het eerste kwartaal niet top was vond ik niet zo erg, want vanaf half maart zou het helemaal los gaan. 
Niet dus. Al mijn werk voor de komende twee weken is weg en daarmee mijn inkomen. Evenementen, cultuur en sport zijn mijn corebusiness. 
Het zal mij niet verbazen als dit langer gaat duren dan twee weken. Een maand? Of twee of drie… ? Wat er daarna gebeurt kan niemand zeggen. Ik vrees dat het straks niet net zo snel weer op gang komt als het nu gestopt is.
Om mij heen hoor ik dat bijna alle freelancers in de AV sector nu met de gebakken peren zitten. Logisch, risico van het vak, maar het is wel een bikkelharde tik. Onze buffertjes zijn over het algemeen niet groot, omdat we nogal opportunistisch van aard zijn en onze (dag)vergoedingen staan al jaren onder druk. Ik heb eerlijk gezegd zelf ook nooit lang nagedacht over een postje ‘onvoorzien’. Daar was ook niet echt de ruimte voor. De kosten van mijn arbeidsongeschiktheidsverzekering en pensioenregeling zijn al fors genoeg. Zelfs dat hebben veel collega’s niet.
Wat nu? Daar heb ik de afgelopen nacht best een paar uurtjes van wakker gelegen. Eerlijk gezegd maak ik me serieus zorgen. Om half vijf werd ik wakker en door al het gepieker is er van slapen verder niets meer terecht gekomen. Het glipt allemaal uit mijn handen en ik kan er niks aan doen. Machteloosheid, daar kan ik slecht tegen. Ik ben gewend de controle te hebben over wat ik doe en bepaal liefst zelf waarom ik de dingen doe zoals ik ze doe. Dat is waarom ik het doorgaans zo naar mijn zin heb als ZZP’er.
Tegen het ochtendgloren had ik een paar kleine plannetjes, maar of het lukt om deze uit te voeren weet ik natuurlijk nog niet. Het is niet te overzien wat er de komende dagen en weken nog gaat gebeuren. 
Om te beginnen heb ik vanmorgen mijn hulp aangeboden op de basisschool van mijn dochter. Ik heb tomeloos veel respect voor alle leerkrachten en docenten die nu moeten zorgen dat onze kinderen een beetje positief en gelukkig blijven. Hen wil ik steunen waar mogelijk. Misschien is het een idee om filmpjes te maken, zodat leerkrachten ook op afstand de kinderen kunnen helpen als dat in een latere fase nodig is. Zoiets levert waarschijnlijk geen geld op, maar ik wil vooral niet stilzitten en me het liefst nuttig maken. Het schilderen van de woonkamer is een optie. Misschien ga ik me melden bij uitvaartorganisaties om te helpen met het streamen van begrafenissen. Daar is volgens mij nu wel vraag naar en je moet toch iets. Ook broed ik nog op een ander serieus idee, maar daar kom ik later op terug. Dat plan moet eerst even landen. 
Tot slot heb ik bedacht om een online dagboek bij te houden. Het is voor mij een fijne bezigheidstherapie en een manier om positief te blijven. Zo houd ik mezelf scherp en kan ik de zaken een beetje op een rij zetten. Als jullie het de moeite waard vinden om dit te lezen, dan is dat mooi meegenomen.




donderdag 30 januari 2020

2400

Sinds juni 2005 schrijf ik stukjes op deze website. Het begon als een soort online dagboek, in een tijd dat we Facebook en Instagram nog niet gebruikten. Zelfs van Hyves had ik nog nooit gehoord. Wel hadden mensen in mijn omgeving een weblog. Ik schreef sinds mijn reizen met Boudewijn Büch in 1998 al dagboeken en dacht bij het zien van al die blogposts: ‘dat kan ik ook.’ 
Nu, een kleine vijftien jaar later, zijn die weblogs al lang weer verdwenen, maar ik ben er nog! Stomweg nooit gestopt. De laatste jaren publiceer ik niet meer dagelijks en soms is het hier een paar weken stil, maar er is altijd weer verse inspiratie om te schrijven. De stukjes gaan meestal over mijn werk als cameraman of het zijn columns over de mediawereld waarin ik me begeef. Het schrijven is een uit de hand gelopen hobby. Ik doe het voor mezelf. Het is een prettige bezigheidstherapie, al moet ik ook eerlijk bekennen dat positieve reacties verslavend werken. Het levert me een hoop grappige mails en gesprekken met interessante mensen op. Ik krijg de gekste vragen of verzoeken. Er zijn opdrachtgevers die mij dankzij deze weblog weten te vinden. 
Vanaf 2012 schrijf ik ook columns voor het mediavakblad Broadcast Magazine. Sindsdien heeft in alle 75 edities een bijdrage gestaan van mijn hand. Telkens ongeveer 600 woorden. De reeks heeft als titel ‘Point of View’. Deze filmterm past als een jas, omdat de stukjes zijn geschreven vanuit het perspectief van een cameraman. 
Deze week ontdekte ik dat mijn vorige blog nummer 2400 was. Een aardige mijlpaal. De teller van mijn website staat inmiddels op 1.279.320 pageviews en dat is toch gemiddeld 500 views per bijdrage.

Er bestaat geen echte definitie van het begrip ‘column’, los van het feit dat het een terugkerende rubriek op een website, in een krant of tijdschrift is. Belangrijk is dat de schrijver volledig vrij is in zijn of haar onderwerpkeuze. Vaak is de aanleiding een actuele gebeurtenis. De vorm en inhoud zijn over het algemeen luchtig, niet al te serieus, speels en persoonlijk. Het is volgens mij de bedoeling om de lezer te raken met een mening, een anekdote of een speciale kijk op een onderwerp. Persoonlijk vind ik dat een column de lezer even aan het denken moet zetten of een glimlach moet opleveren. Een geslaagde column doet het allebei. 
Aan de columns die ik schrijf voor BM besteed ik over het algemeen veel tijd en zorg, maar ook over de stukjes op dit weblog denk ik goed na. Als het klaar is laat ik het meestal nog een paar dagen liggen om het zelf nog eens kritisch te herlezen en eventueel opnieuw te bewerken. Soms laat ik iemand even mee lezen voor ik het publiceer. Ik wil heel graag dat het klopt wat ik schrijf. Dat laatste is hartstikke moeilijk, want wat ik vind, zie of bedenk hoeft natuurlijk niet de mening van ieder ander te zijn. Een tekst kan op allerlei manieren geïnterpreteerd worden. Iedereen leest het vanuit zijn eigen belevingswereld. Dat maakt het wel eens lastig. Sommige zinnen worden niet door iedereen even goed begrepen of gewaardeerd. Soms glijd ik stomweg uit. Dan kukel ik net over de grens van wat leuk of verstandig is. Ik kan me dat als freelancer eigenlijk niet permitteren, maar het is ook te makkelijk om alleen zouteloze stukjes te schrijven. Dus balanceer ik soms een beetje en begeef ik me een enkele keer op glad ijs. 
Toch is de norm dat ik het nooit op de man wil spelen. Kritiek is nooit persoonlijk. Ik noem alleen namen wanneer ik lovend ben. Ik zoek altijd naar een prettige mix van positieve verhaaltjes en stukjes met meer scherpe kantjes. Ik doe mijn best om het iedereen naar de zin te maken. Na een positief verhaal over de ene klant, volgt er vroeg of laat ook een over die andere klant. Daar denk ik echt wel over na. 
Toch hoor ik soms nog dat mensen het minder onschuldig vinden dan ik bedoel. Er is altijd wel iemand die zich toch aangevallen voelt als ik schrijf over de catering, het tijdstip waarop callsheets worden verzonden, de kwaliteit van regenhoezen of over het verdwijnen van de sportreportage. Als ik voorzichtig probeer een spiegel voor te houden kan het toch iemand raken of zelfs kwetsen. Dat vind ik lastig, maar geen reden om te stoppen met schrijven. Wel wil ik iedereen oproepen om je bij mij te melden wanneer je het hartgrondig oneens bent met een schrijfsel. Ik ben nooit te beroerd om iets recht te zetten of om mijn ongelijk toe te geven. Ik weet heus niet alles beter. Soms verdient een tekst alsnog een nadere toelichting en in het ergste geval haal ik een bijdrage offline of schrijf ik een rectificatie.  
Het is pas echt leuk als zoveel mogelijk mensen zich herkennen in de situaties die ik beschrijf en er de lol van inzien.