woensdag 28 juni 2017

hup juf!

De juf van mijn zoon raakte de kern van veel problemen in het basisonderwijs, toen ze vertelde hoe schuldig zij zich voelde over de geplande werkonderbreking, afgelopen dinsdagochtend. Ze vond het heel erg dat de leerlingen de dupe waren en ouders een ‘opvangprobleem’ hadden. Dit zegt volgens mij veel over de betrokkenheid van al die leerkrachten in het (basis)onderwijs. Altijd eerst aan anderen denken. Het feit dat ze nooit ‘nee’ kunnen of durven zeggen. Er zit geen rem op. Elke vernieuwing moet gelijk worden opgepakt. Als er geen vervanging voor een zieke collega is, stroomt de klas voller dan vol. Iedere leerling heeft tegenwoordig recht op een geheel eigen aanpak en ze moeten alles kunnen verantwoorden. Dagen zonder pauze zijn geen uitzondering. Voorbereiden en nakijken in de avonduren of weekenden ook niet. Ze gaan maar door. Altijd en eeuwig spookt door hun hoofd dat het maar niet ten koste mag gaan van het onderwijs. Als de leerlingen maar niet de dupe worden. Als de leerlingen maar niet de dupe worden…
Dus zijn alle meesters en juffen inmiddels volleerd circusartiesten, die dag en nacht bordjes hoog houden. En stiekem komen er steeds weer nieuwe bordjes bij. Vaak ongemerkt. Dan hebben ze weer iets verzonnen in Den Haag, in de media, bij de MR, de OR, in de lerarenkamer, de bestuurskamer, de directiekamer of in de huiskamer. Telkens komen er kleine of grotere taken bij, maar nooit is er extra tijd. Of geld.
Dus vind ik het heel goed dat de meesters en juffen nu eindelijk eens aan de bel trekken. Zij verdienen een eerlijker salaris en er moet hoognodig gekeken worden naar de werkdruk. Begin nu niet over die lange zomervakanties, want laat ze maar eens uren bijhouden. Dat gebeurt in het onderwijs helemaal niet, maar als alle leerkrachten opschrijven hoeveel ze in werkelijkheid werken en dat afzetten tegen de uren waarvoor ze betaald krijgen, dan schrikken we ons na een jaar kapot. Wat de meesters en juffen voor dit land doen is onbetaalbaar. De politiek moet eindelijk eens kiezen voor de leraar en ophouden met goed zorgen voor die arme bankdirecteur. Kort door de bocht is dat mijn mening. Niet bij de ABN AMRO, maar op school wordt de basis gelegd voor de toekomst van ons land.
Daarom hebben we gisteren met een groot aantal ouders en kinderen van de Daltonschool Apollo11 in De Meern een ‘warm welkom’ georganiseerd voor het team van die school. In het uurtje dat de werkonderbreking slechts duurde is er met stoepkrijt een rode loper op het schoolplein getekend. Kinderen hebben protestborden en spandoeken gemaakt met daarop ludieke opstekers voor hun meester of juf. Een moeder had taarten gebakken, een ander had bloemen geregeld en een handige vader had gezorgd voor een ereboog waar de leerkrachten onderdoor moesten lopen. Daarop stond de tekst: ‘Trots op jullie tot de maan en terug!’
Toen om half tien de leerkrachten naar school kwamen stond er een erehaag van leerlingen en ouders. Met veel gejoel, luid applaus en vijftig confettikanonnen werden ze als echte helden ontvangen. Het was schitterend om te zien dat er gelukkig ook nog veel waardering is voor de passie en liefde waarmee deze lieve mensen in het ouderwijs hun werk doen. Ik kreeg er in elk geval kippevel van. Of is het kippenvel? Even aan de juf vragen…



vrijdag 23 juni 2017

ZZP'ers HELP!

Het vorig jaar heb ik me als ZZP’er ingezet om een eind te maken aan de wet DBA. Een open brief aan Staatssecretaris Wiebes trok op mijn weblog nogal wat aandacht en zo raakte ik in gesprek met hoge heren van de belastingdienst. Uiteindelijk zat ik zelfs in het gebouw van de Tweede Kamer, tegenover alle Kamerleden met ZZP in hun portefeuille. Tot mijn grote schrik was ik opeens een van de sprekers bij een officiële hoorzitting. De volgende dag stond ik het RTL Nieuws te woord, nadat bekend was geworden dat Wiebes zijn wet DBA in de koelkast moest leggen.
Tot grote vreugde van vele freelancers wordt er in 2017 niet gecontroleerd op deze onmogelijke regels en inmiddels is dat zelfs uitgesteld tot halverwege 2018. Het wachten is nu op een nieuw kabinet en die komen hopelijk met een voorstel waar wel mee te werken is. Dat houden we natuurlijk nauwlettend in de gaten.
Veel collega’s spraken hun waardering uit voor mijn inspanningen. Natuurlijk heb ik die draai van Wiebes niet in mijn eentje voorelkaar gekregen, maar als simpel cameramannetje durf ik wel te stellen dat ik er een serieus zetje tegen heb gegeven. Dat heeft veel meer tijd en energie gekost dan ik vooraf had kunnen bevroeden, maar het resultaat mocht er zijn. Ik heb geleerd dat je als eenmansactivist, met een beetje hulp van de social media, verdomd ver kan komen. Er waren zelfs mensen die opperden dat ik van elke freelancer in de omroepwereld een kleine bijdrage zou moeten ontvangen voor de vele uren die ik hier in gestoken had. Dat vond ik flauwekul, maar nu wil ik toch een oproep doen. Ik kan het geld namelijk goed gebruiken. Per direct heb ik € 36.000,- nodig. Niet voor mezelf, maar voor een nieuwe actie. Om precies te zijn voor de Stichting Duniya.
Duniya is een sympathieke organisatie die zich onder andere inzet voor de bewoners van een sloppenwijk in India. Een van de initiatiefnemers is de freelance tv-producer Debby Ego. Haar enthousiasme voor dit buitengewoon goede doel werkt aanstekelijk. Eerder heb ik op deze weblog al eens actie gevoerd en met succes. Nu roep ik iedereen op om weer te helpen, want de spaarpot van Duniya raakt langzaam leeg en dat mag niet gebeuren!
De afgelopen jaren is een kleine school in de sloppenwijk Varanasi (Nagwa, India) dankzij de steun van Duniya uitgegroeid tot een kleine, stabiele organisatie. De dagelijkse leiding is in handen van capabele en toegewijde Indiase medewerkers. Dagelijks krijgen ruim honderd leergierige kinderen tijdens de middagpauze een voedzame maaltijd voorgeschoteld door de kok van Duniya. Niet zelden de enige warme maaltijd die ze op een dag eten. Inmiddels is de eerste generatie leerlingen in 2009 doorgestroomd naar het voortgezet onderwijs. De kosten voor dit externe onderwijs worden vanzelfsprekend door Duniya gedragen. Ook wordt sinds 2007 in het naaiatelier van Duniya Decoration hard gewerkt aan handgemaakte artikelen die op maat aan onze klanten geleverd worden. Het atelier maakt nog geen winst, maar de vrouwen van Nagwa die er werken zijn verzekerd van een bescheiden maar regelmatig inkomen.
De organisatie van Stichting Duniya is transparant en overzichtelijk. Het project in India wordt ter plaatse geleid door lokale medewerkers, die voor hun werk betaald worden. Het Nederlandse bestuur van Stichting Duniya werkt geheel op basis van vrijwilligheid. Zij ontvangen geen subsidies en zijn voor hun werk volledig afhankelijk van particuliere giften.
Als elke ZZP’er 1 euro per maand (of € 12,- in een keer!) overmaakt op de rekening van Duniya dan hebben we slechts 3.000 freelancers nodig om het hele budget voor één jaar bij elkaar te doneren. Ik weet heus wel dat ik die niet ga bereiken met deze ene blog, maar we kunnen met elkaar wel een begin maken. Collega’s in vaste dienst zijn vrij om mee te helpen. Meer geven is toegestaan en ook bedrijven die graag met ZZP’ers werken mogen een duit in dit zakje doen. Volgens mij kan je het zelfs aftrekken van de belasting.
En dan beloof ik dat ik me weer ga bemoeien met die hele DBA wetgeving als binnenkort blijkt dat het toch weer nodig is. Afgesproken?


ABN-AMRO  NL22ABNA0441624383
t.n.v. Stichting Duniya, Bantega



dinsdag 20 juni 2017

10 uitspraken... die in Omroepland verboden moeten worden


'Principes zijn er om overboord te gooien,' zei een collega terwijl ik een punt probeerde te maken over programma’s en zaken die echt niet door de beugel kunnen. Hij was bloedserieus en is zeker niet uniek in ons wereldje. Als ik zie wat er allemaal gemaakt wordt en onder welke condities, dan is het volgens mij de hoogste tijd om onze principes eens een beetje op te poetsen. Net iets vaker de poot stijf houden of de rug recht. Het hebben van een mening is volgens mij belangrijker dan het binnen harken van omzet en werk. Als je programma’s moet maken waar je niet helemaal achter staat of zelfs ongelukkig van wordt, dan kan je net zo goed bij een bank gaan werken.
We mogen in Omroepland best wel eens wat meer respect hebben voor de mensen waar we mee samenwerken. Het zou helpen als we vaker in de spiegel kijken en ons bijvoorbeeld altijd afvragen hoe we zelf zouden reageren als we hoofdpersoon waren in het programma dat we maken.
Om weer eens even met z’n allen na te denken over principes, normen en waarden in ons fijne wereldje pleit ik voor het afschaffen van de volgende tien willekeurige dooddoeners. Gewoon met elkaar afspreken dat deze uitspraken verboden zijn. Verzin maar iets beters. En als iemand ze toch nog gebruikt moet je vingers in de oren stoppen en heel hard 'Lalalalalalala' zingen. Het is wellicht een beginnetje…

10
Er kijken heel veel mensen naar, dus echt slecht kan het niet zijn.

9
Dat komt uit een ander potje.

8
Die mensen…
- hebben zichzelf toch opgegeven…
- hebben toch een quitclaim getekend…
- hadden zelf toch ook wel kunnen bedenken dat…

7
Als je de pilot voor niks doet, dan mag je daarna de hele serie draaien.

6
Ik neem toch ook elke dag mijn eigen boterhammen mee naar kantoor!
of
Als ik op vakantie ga, dan slaap ik ook niet in zulke dure hotels.

5
Je moet er wel bij bedenken dat dit een no-budget productie is, die we maken met louter stagiaires. Dus je moet een beetje out of the box denken.

4
Het gaat ons echt niet om de kijkcijfers, we willen die mensen helpen.

3
De klant wil er niet (meer) voor betalen...
of
Het is de schuld van onze concurrenten. Die werken onder de prijs…

2
Als wij het niet doen, doet een ander het wél.

1
Er is blijkbaar behoefte aan en wie zijn wij om daar niet aan te voldoen?




dinsdag 13 juni 2017

handheld


Eind jaren ’80, begin ’90. De tv was nog een zware kast met een dikke beeldbuis in de verhouding 4:3. Programma’s werden opgenomen op videobanden. De nieuwste camera’s hadden geen buizen meer, maar een chip. Ik was 17 en ontdekte bij de lokale omroep wat ik de rest van mijn leven wilde zijn: cameraman. Ik droomde van een camera op het Pinkpoppodium, keek bewonderend naar de cameramensen achterop motoren als ik met mijn vader naar de Amstel Goldrace ging en sprong een gat in de lucht toen ik voor het eerst zelf de handheld camera mocht doen tijdens de registratie van de carnavalsoptocht in Geleen. In mijn vrije tijd oefende ik uren, dagen, weken in de muffe studio van lokale omroep Start. Wat ik op televisie had gezien probeerde ik na te doen. De dutch-angle (camera schuin houden), de crash zoom (met de hand heel snel inzoomen), onderhands draaien of de camera juist zo hoog mogelijk boven mijn hoofd houden voor een hoog shot. Het was een soort fitness voor deze cameraman in de dop.
In Sittard ging ik Audiovisuele Productie studeren. Wij noemden dat ‘de Hogeschool voor Super VHS’. Dat was voor mij de makkelijkste manier om een HBO diploma te halen. In het derde jaar kreeg ik de kans om stage te lopen bij AT5 en zo kwam ik weer een stuk dichter bij het heilige vuur van Omroepland. Op de burelen van de Amsterdamse zender liepen mensen rond met verhalen uit de eerste hand over Hilversum en Aalsmeer. Ik hing aan hun lippen, sloeg alles wat ik hoorde op en probeerde het zo snel mogelijk uit. Als iemand me vertelde over een cameraman die zichzelf trainde om steady te lopen met een boek op zijn hoofd, liep ik vervolgens avonden lang als een fotomodel door mijn flatje in Slotervaart. Waarschijnlijk ben ik kaal geworden door de Dikke Van Dale. Ondertussen werkte ik aan mijn buikademhaling, want dat is voor strak camerawerk beter dan borstademhaling.
Ergens had ik gezien dat er een cameraman was die tijdens een live-uitzending zijn camera 360 graden rond kon draaien, waardoor het leek alsof het beeld over de kop ging. Dat wilde ik ook! Oneindig lang heb ik staan uitvogelen hoe dat moest. Helemaal onder de knie heb ik die truc nooit gekregen, maar ik vond mijn uitvoering goed genoeg om deze in de praktijk te brengen tijdens het eerste grote concert waarbij ik voor AT5 op een podium mocht staan. Nu zou iedereen deze ‘move’ over de top vinden, maar toen waren de reacties overweldigend. Ikzelf was echter niet helemaal tevreden.
Toen ik weer een jaartje later bij het NOB ging werken hoorde ik welke cameraman die echte 360° roll kon maken en dat hij dit deed door de camera in de lucht te gooien en dus helemaal los te laten. Dat had ik nooit gedurfd en daarom raakte ik altijd als een soort wokkel met mezelf in de knoop. De handheldheld in kwestie kwam ik op de een of andere manier nooit tegen. Tot een paar weken geleden. Na 23 jaar kon ik eindelijk aan Alex Bordewijk vragen hoe hij dit deed. Hij is al jaren regisseur, maar weet het nog precies, alleen gelooft hij in ‘stoppen op je hoogtepunt’ en daarom zal hij het, tot mijn grote spijt, nooit meer proberen. Misschien had het ook te maken met het feit dat we alleen een nagelnieuwe camera bij de hand hadden. Wel vertelde hij dat hij in zijn jonge jaren ook tot in den treure had staan oefenen met camera’s om het vak onder de knie te krijgen. Wat dat betreft is camerawerk net als topsport. Talent alleen is niet voldoende. Om iets te bereiken zal je moeten zweten.


Deze column schreef ik voor BM (voorheen Broadcast Magazine), hét mediavakblad van Nederland. Elke maand mag ik een stuk schrijven voor dit tijdschrift in de reeks ‘Point of view’.